نازنین جاوید

سارا: ۵ سالم بود که از ايران فرار کرديم و الان ۲۵ ساله که اينجا زندگی می کنم، ولی چون خانواده من رستوران ايرانی داشتند و دور وبر من پر از ايرانی بود و خودم هم مرتب به ايران می رفتم، حرف زدنم از خيلی از دور وبری هام بهتره.

گفتگوی نازنین با سارا

فرهنگ ايران چه نقشی در کارای هنری تو بازی می کنه؟

نقش خيلی مهمی بازی می کنه. با وجود اينکه من اصلا دوست ندارم از ايرانی بودن يا آمريکايی بودن و خودم را فقط يک انسان می دونم، اما تاثير ايران هميشه بطور ناخودآگاه در کارهای من ديده می شه.

يعنی با وجود اينکه تو ۵ ساله بودی که از ايران خارج شدی تاثيرفرهنگ ايران از طريق خانواده و دور وبری هات روی تو تا اين حد قوی بوده؟

بله همينطوره. دفعه آخر که رفتم به ايران وقتی از هواپيما پياده شدم احساس کردم که برگشته ام به خانه، درست مثل اينکه ۲۵ سال در هتل زندگی کرده بودم. منظورم اين نيست که آمريکا رو دوست ندارم ويا اينکه اونجا خونه ام نيست ولی آن حسی که وقتی به ايران برمی گردم بهم دست می ده مثل برگشتن به خونه می مونه.

رابطه برقرار کردن با مردم در ايران برايت آسان است؟

دفعات اول که جونتر بودم و حساسيت هايی داشتم کمی مشکل بود اما الان می بينم که اصلا فرقی نمی کنه – آدميزاد آدميزاده، هيچ فزقی با هم نمی کنن. الان راستش دوست دارم که برم آنجا زندگی کنم. اما اول می خوام که کارم اينجا راه بيافته و بگيره و بعد برم.

از نمايشگاهی که الان در نيويورک داری بگو.

من توی نيويورک قبلاً هم نمايشگاه داشتم ولی اين اولين باره که برگزارکنندگان نمايشگاه به من آزادی کامل دادن که هر چی دلم می خواد و به هرشکلی بگم.

در مورد کارهات در نمايشگاه بگو.

تعدادی عکس دارم. چيزهايی با پارچه و پرچم درست کرده ام. مثل يک پرچم آمريکا که تکه پارچه هايی رو که از ايران آوردم روش دوختم. چند تا هم نقاشی دارم که موضوع های همه شون رو وقتی تو ايران بودم توی يک دفترچه جمع آوری کردم.

تم يا موضوع کارهات در اين نمايشگاه چيه؟ چه حرفی يا پيامی داری؟

من خيلی به حقوق بشرعلاقه مندم و دوست دارم روی اين موضوع تمرکز کنم. مسايل روز هم برام خيلی مهم هستن و دوست دارم که کارهامو به اينجور مسايل ارتباط بدم. بعضی وقت ها به گذشته هم می پردازم ولی بيشتر مايلم به مسايلی که در حال حاضر روی ميده توجه کنم مثل جنگ که در خيلی از کارهای من ديده می شه.

توی اين نمايشگاه هم يک اتاق دارم به اسم اتاق جنگ زده. من نمی خوام توی اين کارم بگم که جنگ بده يا خوبه و يا اينکه طرف کسی رو بگيرم. برای من مسيحی، کليمی، مسلمون، ايرانی، آمريکايی، فلسطينی و يا اسراييلی همه يکی هستند. من ميگم حتی اون سربازی هم که تفنگ دستشه يک انسانه. چيزی که من می خوام در موردش حرف بزنم رفتار مردم با همديگره. ما همه مون در اين شرايط با هم در يک دنيا زندگی می کنيم.

توی اين نمايشگاه از کارهات استقبال شده؟

آره جالبه که از همه جای دنيا آدمها به اين نمايشگاه ميان و همه خيلی احساساتی می شن.

برنامه های آينده ات چيه؟

برای يه نمايشگاه توی نيويورک دارم کار می کنم. می خوام برم ايران و روی يه فيلمی کار کنم. بايد يه چيزايی جمع کنم، صدا و پارچه و... می خوام يه نمايشگاه تک نفره برپا کنم. الان توی اين نمايشگاه پنجاه و دو تا هنرمند از همه جای دنيا توش هستن. خيلی خوبه ولی الان احساس می کنم که ديگه وقتشه که تنهايی نمايشگاه بذارم، چون حرفی هم که می خوام بزنم خيلی قويه.

تو ايران هيچوقت نمايشگاه داشتی؟

تا حالا نداشتم ولی خيلی دوست دارم داشته باشم. تو ايران هنوز برای کارهای هنری انجام دادن، راه و چاه ها رو بلد نيستم ولی برام خيلی مهمه که يه روزی اين کارو بکنم.

درستو کی تموم کردی؟

دو ساله. بينابينش هميشه کارم رو هم انجام می دادم. يه بيست ساليه که تو فکرم و الان ديگه می دونم چی می خوام بگم و ديگه با اين حرفم می رم جلو.

خودتو پيدا کردی الان؟ ديگه می دونی چی می خوای بگی؟

آره الان ديگه زندگيم فقط حول محور خودم نمی چرخه. وقتی آدم خودشو می شناسه بعد به يه جايی می رسه که می بينه دنيا خيلی بزرگه، خيلی چيزا هست ديگه همه چی در مورد خودت نيست. الان من به اون مرحله رسيدم که فهميدم اون کارايی که می خوام بکنم از خودم خيلی بزرگتره، می خوام تو اين مدت کوتاهی که هستم روی کره زمين يه کارايی بکنم برای آدمای ديگه.