مریم زمانی

گفتگو با نازنين بنيادی را از اینجا گوش کنید

اما چند وقت پيش به اسم نازنين بنيادی هنرپيشه سينما برخورد کردم که کارش را در هاليود شروع کرده. خيلی ذوق کردم و تصميم گرفتم با او يک مصاحبه بکنم.

از او در مورد اينکه چطورشد به دنيای هنرپيشگی کشيده شد پرسيدم:

با وجود اينکه من بيولوژی خوندم، ولی هميشه از بچگی می خواستم که هنرپيشه بشم. هشت سالم بود که اولين تئاترم را در مدرسه بازی کردم و از آنجايی که تصميم داشتم هنرپيشه بشم در اين مورد تحقيقاتی کردم و بيشتر مطمئن شدم که می خواهم اين راه را دنبال کنم.

چند سالگی از ايران خارج شدی؟

من بيست روزم بود که مادر و پدرم من را آوردن لندن و تا نوزده سالگی تو لندن زندگی کردم، بعدش رفتم به آمريکا و از اون موقع تو کاليفرنيا زندگی می کنم.

با توجه به اينکه هيچوقت تو ايران زندگی نکردين چطور اينقدر زبان و لحجه فارسی شما خيلی خوبه؟

من وقتی پنج سالم بود و توی اخبار صحنه های جنگ ايران رو می ديدم اشک می ريختم. برای مادر و پدرم خيلی عجيب بود که اين بچه کوچولو که هيچوقت هم ايرانو نديده چطور اينقدر تحت تاثير قرار می گيره. علتش اين بود که من هميشه خودمو ايرونی ميدونستم. حتی وقتی وارد هاليوود شدم، خيلی ها بهم گفتن اسمتو عوض کن، يه اسمی برای خودت انتخاب کن که تلفظ کردنش برای آمريکايی ها راحت تر باشه، ولی من اينکارو نکردم چون من يه هنر پيشه ايرونی ام و اسمم هم به فارسی معنيش خيلی قشنگه.

چطور وارد هاليوود شدی؟

يکی از دوستای خيلی خوب من هنرپيشه بود و اون منو تشويق کرد که هنرپيشه بشم. من هميشه علاقه داشتم به مردم کمک کنم و فکر می کردم تنها راه کمک به مردم اينه که آدم پزشک بشه. ولی اين دوستم برام توضيح داد که اگه آدم هنرپيشه هم باشه می تونه توی کارهای خيريه شرکت کنه. من الان توی يک موسسه ای عضوم که کارهای حقوق بشر می کنه و مردم با موضوعات مربوط حقوق بشر آشنا می کنه.

الان مشغول چه کار هنری ای هستين؟

من الان مشغول بازی در دو تا فيلم هاليوودی هستم. يکی از اين فيلمها اسمش هست "گيم فيس"، که من توش نقش اول بازی می کنم. هردوی اين فيلمها در سال ۲۰۰۷ آماده ميشه.

ورود به هاليوود خيلی سخت بود؟

آسان نبود ولی من چون کلاسهای مختلف هنرپيشگی رو گذرونده بودم، و با آمادگی برای تستها رفته بودم بالاخره تونستم وارد هاليوود بشم.

فرهنگ خانوادگی شما چطور با ورود تون به هاليوود برخورد کرد؟

من فکر می کنم علت اينکه خانواده های ايرونی خيلی ازهنر پشتيبانی نمی کنن اينه که هيچ نمونه خوبی و موفقی نديدن، برای همين يه مقدار نگرانند. ولی تا موقعی که ما تلاش نکنيم که نمونه های خوبی در اين رشته ها داشته باشيم اين وضع بهتر نمی شه. من هم اولش مجبور شدم با پدر و مادرم صحبت کنم و اونا هم که علاقه منو ديدن راضی شدن و خيلی هم ازم حمايت کردن.

الگوهای شما کی هستن؟

اولين الگوهای من مادرم و پدرم هستن. در هنرپيشگی هم خانم مری آپيک، خانم شهره آغداشلو و خانم ادری هپبورن هستن که نمونه های خيلی خوبی بودن برای من ومن هنوز خيلی بايد تلاش کنم تا به اونا برسم.