نازنين جاويد

ترتیب دهندگان این برنامه آن را فرصتی برای تجلیل از تنوع ملیت ها و قومیت ها، بالابردن سطح آگاهی در مورد چگونگی اجرای عدالت در مورد ملیت ها و نژادهای مختلف و مشکلات پناه جویان توصیف کرده اند.

از اینجا گوش کنید

شب اول و دوم به اجرای نمایشی اختصاص داشت به نام "تمساح خواهان پناهندگی است". این نمایش در واقع مجموعه ایست از نوشته های 5 پناهجو در بریتانیا و تجربیات آنها از زندگی در این کشور. این پناهجویان از آفریقا، آمریکای لاتین، عراق و ایران هستند. نمایشنامه "تمساح خواهان پناهندگی است" مسایل پناهجویان را در قرن 21 با ظرافت مورد بررسی می کند.

شب سوم به برنامه های متنوعی از هنرمندان کشورهای مختلف اختصاص داده شده بود. گروه طبل نوازان آفریقایی، موسیقی چینی، رقص هندی، فیلیپینی، آفریقایی و.... موسیقی و آواز ایرانی و همینطور هنرنمایی جلیل امیدی، هنرپیشه و کمدین ایرانی.

امید جلیلی مدتیست که تبدیل به چهره شناخته شده ای برای انگلیسی ها شده. او با طنزی بسیار قوی و اجرایی که مخصوص خودشه داستانهایی در مورد ایرانی ها و سایر خارجی های ساکن انگلستان تعریف می کنه که خیلی خنده دار و در عین حال با مفهومه.

	امید جلیلی

اما در کنار امید جلیلی دو هنرمند دیگر ایرانی هم در این برنامه شرکت داشتند. یکی پروانه فرید، که درزمینه هنرهای تجسمی و آواز فعال است و دیگری، ایمان بشری آهنگساز و نوازنده پیانو. پروانه در 17 سالگی ایران را ترک کرد و در انگلستان پناهنده شد و تحصیلاتش رو در همینجا به پایان برد و در حال حاضر در هر دو زمینه هنری یعنی هم خوانندگی و هم هنرهای تجسمی کار می کنه.

در شب برنامه پروانه فرید به همراهی پیانوی ایمان بشری، سه تا آهنگ خواند. توضیحات بیشتر در مورد این آهنگ ها رواز زبان خود ایمان:

آهنگ اولی که اجرا کردیم قطعه ای بود به نام پشت این دیوار باغیست که این قطعه رو دو سه سال پیش ساختم. قطعه بعدی قطعه جان مریم بود که قبلا آقای محمد نوری خونده بودن و قطعات دیگه ای که توی این مراسم اجرا کردیم قطعات فولکلورایرونی بودن که خواننده اونها خانم پروانه فرید بودن.

من مدتها توی این فکر بودم که موسیقی ایرونی رو با اپرا تلفیق کنم. و آهنگ اولی رو که توی اون مراسم اجرا کردیم اصلا به این قصد ساخته بودم که با همکاری خانم پروانه تونستیم این کارو انجام بدیم.

سئوال آخرم هم ازایمان بشری در مورد خودش بود و اینکه سابقه کارش چیه:

من موسیقی رو از سن چهار سالگی در کارگاه موسیقی وابسته به رادیو و تلویزیون شروع کردم. یک سال بعد شروع به آموختن پیانو کردم و پیش استادان مختلف، به مدت ده سال کار کردم. موسیقی ایرانی روهم از همون سن شش سالگی در خدمت خانم خاطره پروانه شروع کردم. در سن هفده هجده سالگی، وارد ارکستر مجلسی تلویزیون شدم و در کنار موسیقی به عکاسی هم علاقمند شده بودم و مدت ده ساله که عکاسی خبرنگاری انجام میدم.