بهزاد باور

۱۲ تا گروه از ايران و دور و ور دنيا ميرن روی صحنه و يه جورائی فاتحه موسيقی پاپ ايرانی رو ميخونن.

گروه زد بازی ( رپ) ، آبجيز ( راک ) هايپرنوآ ( راک ايندی) ، ترنتيس، The 11 ( الکترونيک)، Miss Dee ( رپ)، Reveal ( رپ ) ، خاک ( راک )، فرزاد گلپايگانی ( راک ) ، اوهام ( راک) ، سالومه و شيرعلی ( رپ) Persian Princess ( يه خورده R&B)) . و دو تا خواننده يا گروه که مژده اونشبه و قراره که فقط رو صحنه اعلام بشن.

اين کنسرت در شهر کناريه آمستردام برگزار می شه در Zaandam، در سالن De Kade. کنسرت ساعت ۲ شروع می شه تا بوق سگ ( يک نصفه شب) ادامه پيدا می کنه.

گزارش این کنسرت را می تونید در وبلاگ روز هفتم دنبال کنید.

واقعا دم شعله (مبتکر اين فستيوال) و مانی ، گرم ( که هر دو کارگردان مستقلن ) که ماهها تلاش کردن که پشتیبانی مالی اين کنسرت رو از بنيادهای مختلف ( غير سياسی بش ) جمع کنن و بچه ها رو ببرن رو صحنه. در همین زمینه گفتگویی داشتمی با شعله یکی از دست اندرکاران این کنسرت:

گفتگو با شعله

شعله جان، چند تا گروه قراره يکشنبه هفته ديگه بيان آمستردام؟

۱۲ تا گروه.

همه از ايران ميان؟

نه. از ايران ۶ تا گروه و بقيه از کشورهای مختلف ديگه ميان.

گروه ها از چه کشورهایی هستند؟

اوهام از ايران، زدبازی از انگلستان، سالومه و شيرعلی از آلمان، گروه تارانتيس از ايران، دختر رپر ميس دی از هلند، گروه هيپ هاپ پرشين پرينسس، پرژوه راک مستقل هايپرنوا از ايران، ريويل از انگلستان، گروه خاک از آلمان، آبجيز از سوئد، گروه الکترونيکی از ايران به نام دی-الون و فرزاد گلپايگانی.

گروه ها - گروه زد بازی ( رپ) - آبجيز ( راک ) - هايپرنوآ ( راک ايندی) - ترنتيس - D۱۱ ( الکترونيک) - Miss Dee ( رپ) - Reveal ( رپ ) - خاک ( راک ) - فرزاد گلپايگانی ( راک ) - اوهام ( راک) - سالومه و شيرعلی (رپ ) - Persian Princess (يه خورده R&B) - و دو تا خواننده يا گروه که مژده اونشبه و قراره که فقط رو صحنه اعلام بشن! شعله

چطور شد که تصميم گرفتی اين همه گروه رو يکجا بياری روی صحنه؟

من کلاً عاشق ريسک کردنم و به کارهايی که می کنم اعتقاد دارم. چند وقت پيش که ديگه از موسيقی يکنواخت لس آنجلسی خسته شده بوديم، اين سبک های جديد رو شنيديم و تصميم گرفتيم که به اين گروه ها کمک کنيم و اونها رو به ايرانی ها نشون بديم. اينجا اغلب ديسکوهای ايرانی کارها و محتوای آهنگ تکراری دارند. به خاطر همين اين کار برامون خيلی ارزش داره چون ساختار موسيقی اين افراد خيلی تفاوت داره. البته اول اين کار برامون يک رويا بود و با خودمون می گفتيم که مگه ميشه اين همه گروه رو دور هم جمع کنيم! يا مثلاً اينکه ممکنه مردم از گروه هايی مثل زدبازی خوششون نياد و بگن که حرف هايی که ميزنن زشته و ...

اما به اين نتيجه رسيديم که بهتره اين گروه ها باشن چرا که اين اتفاق ها و حرف ها در موسيقی انگليسی داره ميافته و خيلی از پدر و مادرهای ايرانی به خاطر اينکه زبان اکثر اين آهنگ ها انگليسی هست باهاشون مشکلی ندارند.

همه اين مشکلات گذشت و تصميم گرفتيم که اين کار رو انجام بديم. نشستيم و يک طرح ساده نوشتيم و به چند سازمان فرهنگی ارسال کرديم. يکی دو جا جواب گرفتيم و ديديم علاقه ای برای برگزاری اين کنسرت هست.

بعد با بچه های توی ايران صحبت کرديم که تشنه اومدن به اينجا و اجرای خوب و راحت در يک مکان حرفه ای هستند. بنابراین همه اونها هم قبول کردند.

کنسرت از چه ساعتی شروع ميشه و هر گروه چه مدتی قراره روی صحنه باشه؟

زمان ها متفاوته. مثلاً ريويل گفته که حدود ۲۰ دقيقه اجرا خواهد داشت. اما گروهی مثل اوهام و آبجيز حدود يک ساعت وقت خواستند. از ساعت ۲ درها باز ميشن و حدود ساعت ۳ برنامه شروع ميشه.

محل کنسرت دقيقاً کجاست؟

ده دقيقه از مرکز شهر آمستردام فاصله داره. هدف ما از اين کار اين بوده که همه اين بچه ها رو يکجا جمع کنيم و به اين حرکت موسيقی ايرانی يک تريبونی بديم و مهمتر از همه اينکه ما اينکار رو از هيچی شروع کرديم و می خوايم که اين سرمشقی بشه برای ايرانی های ديگه که: از صفر می شه به صد رسيد.

میز کار شعله و مانی ( که این فستیوال رو به راه انداختن )

اين بچه ها نماينده موسيقی و فرهنگی هستن که زياد" نه " شنيده! از پدر مادر از حکومت و ...اين بچه ها زاده فرهنگين که در حاشيه فرهنگ عام ما شکل گرفته، حرفهائی تو ترانه ها می زنه که لوکس و زيبا نيست شايد هم ناهنجار مياد، ولی حرفهای واقعی و بی رودرواسی ايه که بين نسل امروز زده می شه.

ديدشون نسبت به عشق ، به زندگی روزمره و به آينده شون شباهتی به ديد خواننده های سنتی و پاپ ايرانی نداره. اينجور گروه ها و موسيقی ها تو خارج از کشور هم هست مخصوصا در انگلستان، هر دو هم زيرزمينی هستن يعنی امکان پخش و فروش ندارن اما تو ايران اجازه ندارن، اينجا صرف نداره!

يعنی تجاری نبودن اينجور موسيقی ( چون شخصی تر و آزمايشی تر از موسيقی پاپه ) باعث می شه که تو غرب کمتر شرکتی اين بچه ها رو حمايت کنه. کاری که اين بچه ها اين يکشنبه ای توو هلند دارن می کنن شبيه کنسرت بزرگ Woodstock که سال ۱۹۶۹ در نيويورک برگزار شد. الان از اون بعنوان کنسرتی ياد می شه که به فرهنگ جونای اون روز هويت و رسميت داد. هويتی که بعدا در فرهنگ روزمره غرب تاثير گذاشت و باعث شد که عام جامعه آزادتر فکر کنه. يکشنبه موسيقی ما می ترکه ، منم اونجام و وبلاگ يادتون نره.