غزل مصدق محل برگزاری کنفرانس، تورنتو، کانادا

	حدود ۲۷ هزار نفر از جمله چندين شخصيت شناخته شده جهانی در اين کنفرانس شرکت کردند

سالن عظيم نمايشگاه مترو کانونشن سنتر، محل برگزاری اين کنفرانس، پر بود از غرفه های متعدد از همه نقاط دنيا. قسمت عظيمی سالن نمايشگاه زير تابلوی بزرگی به نام جوانان قرار داشت اين قسمت تمام غرفه هايی را که به نحوی ارتباط با جوانان داشتند را شامل می شد.

زمان مقابله فرا رسيده

نقاشيهايی از کودکان در آفريقا با موضوع ايدز

کسانی که زندگی خود را از راه همخوابگی با افراد مختلف تامين می کنند، افرادی هستند که بيشترين امکان آلوده شدن به ويروس اچ آی وی را دارند اگر که از کاندوم استفاده نکنند. گفتنش ساده است، اما اگر اين کارگران جنسی در موضع ضعف باشند ناچار به تبعيت از کسی می شوندکه آخر دست بايد به آنها حقوق بدهد. آنها قدرت نخواهند داشت که حتی از اولين حقوق حقه خود که همانا مردن يا ماندن است دفاع کنند. اگر آنها بدون استفاده از کاندوم با کسی که به اچ آی وی مبتلا ست رابطه برقرار کنند بيمار می شوند و بيماری از طريق آنها ممکن است به ديگران هم سرايت کند. اما کسان زيادی نگران اين زنان بی گناه نيستند.

کلر تيبوتوت (Claire Thiboutot) مدير موسسه ستلا Stella در مونترال کانادا برای حمايت از کارگران جنسی گفت: ما پر قدرت، سر افراز و متحد اين مبارزه با ايدز را به پيش خواهيم برد! ما، کارگران جنسی، تقاضای حقوق انسانی مان را داريم،‌حق برای مبارزه با ايدز.

مثبت فکر کنيد

پيامی به فارسی در حمايت از بيماران مبتلا به اچ آی وی

مجله POZ در محل نمايشگاه به صورت رايگان در اختيار شرکت کنندگان قرار گرفته بود. اين مجله که در نيويورک منتشر می شود، مجله ای ست برای اطلاع رسانی و کمک به افرادی که به ويروس اچ آی وی مبتلا هستند. اين شماره مجله POZ اسمش بود: مثبت فکر کنيد. و اين کلمه مثبت ايهام از "مثبت بودن" اچ آی وی در اين افراد است.

ريگان هافمن (Regan Hofmann) سردبير اين مجله در سرمقاله ای با عنوان «همان من ِهميشگی» داستان روزی را که نتيجه آزمايشش را از دکتر گرفت و متوجه شد که به اچ آی وی آلوده است را با خوانندگان در ميان می گذارد. خانم هافمن اعتقاد دارد که حمايت اطرافيان و اسپاگتی ‌ بيشترين کمک را به او کرده است. (اسپاگتی اشاره به گفته سوفيا لورن است که رمز خوشگلی و جوانی اش را خوردن اسپاگتی دانسته) داستان اسپاگتی خانم هافمن هم اين است که آن روز که از بيماری خود آگاه شد و بعد از صحبت با دکتر به منزل برگشت برای خود اسپاگتی درست کرد برای اينکه به خودش ثابت کند که هنوز همه چيز مثل سابق است و هيچ اتفاقی نيافتاده است و اين من همان من قديمی ست که اسپاگتی می خورد.

کسانی که به ايدز مبتلا هستند که جا به جا نمی ميرند، بلکه سالهای زيادی بين ابتلا و مرگشان فاصله است. خوب است که دانشی داشته باشندکه بتوانند از اين سالهای استفاده کنند و تمامش را در افسرده و خوف مرگ نگذرانند و هم از جديد ترين دارو و روشهای درمان مطلع باشند.

در مورد چی اينقدر مثبتی؟

زن جوانی از اهالی تورنتو داستان آلوده شدنش را به ويروس اچ آی وی را اين چنين تعريف کرد: من چند سال با دوست پسرم زندگی می کردم. يک روز در حال قدم زدن در خيابان بوديم که به من گفت: من مثبت هستم. و بعد سکوت کرد. من متعجب نگاهش کردم و پرسيدم: راجع به چی اينقدر مثبتی؟ پوزخندی زد و گفت: اچ آی وی! تازه نتيجه آزمايش را به من داده اند و من فهميده ام که آلوده شده ام. تو هم آزمايش بده. من بعد از آزمايش فهميدم که من هم به ويروس اچ آی وی مبتلا شده ام. در همان هنگام فهميدم که حامله هم هستم. از آن تاريخ بيش از پنج سال می گذرد. پسر من پنج ساله است. بزرگترين خوشبختی ام اين است که ويروس به پسرم منتقل نشده است. او می تواند زندگی سالم و طبيعی داشته باشد و من نيز تحت درمانم. او از برنامه هايی که در انتاريو برای زنانی که به ويروس ايدز آلوده هستند طراحی شده است اشاره کرد و گفت که هم اکنون به کار مشغول است و احساس می کند که می تواند زندگی خود را خود اداره کند.

زيبايی و زشتی

تعدادی زيادی از زنهای زيبای آفريقايی با لباسهای رنگی و زيبايشان آمده بودند و صنايع دستی شان را می فروختند. از کنارشان که رد می شدی نمی دانستی داستانشان چيست. می گويند مردم از همه جای دنيا جمع شده بودند در تورنتو که معظل ما را حل کنند؟ يا می گويند حالا که مرض به خودشان رسيده نگران حال ما شدند؟ می گويند کسانی که در آمريکای شمالی به اچ آی وی آلوده اند وضعشان مثل ما نيست هزار جور دارو دارند که ميتوانند از سر کوچه بخرندِ،‌ نه مثل ما که بهداری مان يک ده ديگراست که هرگز به آن نمی رسيم؟ می گويند اوضاع بناست که بهتر شود؟