 | | | | | | | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
تور دو فرانس : مستند تخيلی | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
در جهان ورزش به ندرت ميتوان رويدادی را پيدا کرد که مانند مسابقات توردو فرانس حواشی واتفاقات عجيب و غريب داشته باشد. از اين نظر تاريخچه اين تور بيشتر شبيه فيلمهای هندی يا کتابهای مارکز می باشد، با اين تفاوت که تمام وقايع در قرن اخير اتفاق افتاده و مستند می باشند.
دوچرخه سواری برای فروش روزنامه ايده برگزاری مسابقات، فروش نسخه های روزنامه L’Auto بود که در آن زمان رقابت شديدی با روزنامه Le Velo داشت. در سال ۱۹۰۳، اولين دوره تور با حضور شصت دوچرخه سوار در طی ۱۹ روز و مسافت ۲۵۰۰ کيلومتر برگزار شد. شرکت کنندگان زمان کافی برای خوابيدن نداشتند و مجبور بودند در شب هم به حرکتشان ادامه بدهند. مسابقات توأم با تقلب و حرکتهای غير ورزشی بود. بعضی از دوچرخه سوارها قسمتی از مسير را سوار قطار يا ماشين طی می کردند، در زمانی که طرفداران آنها در مسير رقيبان ميخ می ريختند و حتی آنها را مورد ضرب و شتم قرار می دادند. اين امر باعث شد که قوانين بسيار سفت و سختی از سال ۱۹۰۴ در تور اجرا شود و دوچرخه سواران حتی حق کمک گرفتن برای تعمير دوچرخه را نداشته باشند. از سال ۱۹۰۵ بخش کوهستان به اين مسابقات اضافه شد و René Pottier از فرانسه فاتح اين بخش شد. او در سال ۱۹۰۶، قهرمانی تور را هم به دست آورد ولی هيچ يک از اين موفقيتها او را خوشنود نساخت و پيش از شروع مسابقات ۱۹۰۷، به علت افسردگی ناشی از شکست در رابطه عشقی، خود را از قلابی که برای نگهداری دوچرخه اش استفاده می کرد آويزان کرد.
زندانی های جاده با شروع جنگ جهانی اول، تور متوقف شد و دو قهرمان پيشين اين مسابقات Lapize و Francois Faber در اين جنگ کشته شدند. پس از پايان جنگ، سختی قوانين مسابقات مورد انتقاد قرار گرفت. دوچرخه سواران می بايست مسافتی طولانی را در يک مرحله طی ميکردند. آنها حتی حق تعويض لباس خود را در طی مسابقه نداشتند و اين موضوع در گرمای ماه جولای سخت و عذاب آور بود. روزنامه نگاران دوچرخه سوارها را زندانی های جاده می ناميدند. اين امر باعث شد برگزار کنندگان قوانين را تعديل کنند. در سالهای ۱۹۲۴ و ۱۹۲۵ Botteochia از ايتاليا دو بار متوالی قهرمان مسابقات شد. او علاوه بر دوچرخه سواری به فعاليتهای سياسی نيز اشتغال داشت و عليه فاشيسم مبارزه ميکرد و در نهايت در سال ۱۹۲۷ در حين تمرين توسط فاشيستها کشته شد. از سال ۱۹۳۰، مسابقات تحت پوشش راديويی قرار گرفت و در سال ۱۹۳۲ برای اولين بر به نفرات اول تا سوم هر مرحله پوئن زمانی داده شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، مسابقات مجدداً متوقف شد. در زمان جنگ جهانی دوم، آلمانی ها سعی کردند مسابقات را در فرانسه تحت اشغال برگزار کنند که در اين امر ناموفق بودند.
بازنده محبوب بعد از جنگ جهانی مسابقات با رقابت شديد بين ايتاليائيها و فرانسويها پيگيری شد. در سال ۱۹۴۸، Gino Bartali از ايتاليا بعد از ۱۰ سال دوباره به مقام قهرمانی رسيد که اين اتفاق در نوع خود رکوردی بی نظير بود. در سالهای ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ Louison Bobet از فرانسه سه قهرمانی متوالی را به دست آورد. دهه ۶۰ با قهرمانی Charly Gaul از لوگزامبورگ همراه بود. او چند سال بعد به افسردگی شديد و گوشه گيری دچار شد و در يک کلبه به دور از ارتباط با جهان خارج به زندگی خود ادامه داد. داستان اصلی دهه ۶۰ رقابت دو ورزشکار فرانسوی به نامهای Jacques Anquetil و Raymond Poulidor بود. اين رقابت نشان داد فرانسويها هميشه برنده پرست نيستند. Anquetil ۵ سال قهرمان تور شد ولی Poulidor هر سال با فاصله کمی از او به مقام دوم دست می يافت. با اين وجود او محبوب بود در حالی که Anquetil هيچگاه در قلب مردم فرانسه جای باز نکرد. در سال ۱۹۶۷،Tom Simpson بهترين دوچرخه سوار انگليسی آن دوران به علت دو پينگ و گرما در Mont Ventoux درگذشت. اين حادثه باعث شد تست دو پينگ از سال بعد به مسابقات اضافه شود. دهه ۷۰ با قهرمانی های Eddy Merck از بلژيک توأم بود. او در طی شش سال فاتح ۲۵۰ مسابقه در تورهای مختلف اروپايی شد، رکوردی که هيچگاه تصور شکسته شدن آن نمی رود. در سالهای پايانی دهه ۸۰ اين دوچرخه سواران انگليسی زبان بودند که قهرمانی ها را يکی پس از ديگری به دست می آوردند. Grey Lemond از آمريکا اولين انگليسی زبانی بود که فاتح مسابقات شد. در سال ۱۹۹۱، Miguel Indurain به عنوان اعجوبه ای به جهان معرفی شد. فيزيک بدنی او بينظير بود. ضربان قلب او در حالت استراحت ۲۹ تپش در دقيقه بود و او ميتوانست هشت ليتر هوا را در ششهای خود جای دهد. او پنج دوره پياپی قهرمان مسابقات شد. در سال ۱۹۹۵، تور با تراژدی ديگری همراه شد و Fabio Casartelli قهرمان المپيک بارسلونا در سرازيری کوه Pyrenean درگذشت.
دوپينگ - اميد به آينده سالهای دهه ۹۰ همراه ظهور داروی نيروزای جديدی بود که ورزشکاران معمولی را به سوپرمن تبديل می کرد. در سال ۱۹۹۸، دوچرخه سواران بسياری به علت دو پينگ از مسابقات محروم شدند و برگزار کنندگان کنترل های بسيار شديدی را برتور اعمال کردند. سال ۱۹۹۹ با قهرمانی Lance Armstrong آمريکايیِ همراه بود. کسی که اميد به آينده را برای جهانيان به تصوير کشيد. او که سالها دچار سرطان بود با تلاش و اميد نه تنها به جهان ورزش باز گشت، بلکه به قهرمانی در معتبرترين تور دوچرخه سواری جهان دست يافت. او شش بار ديگر نيز طی سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ اين مقام را تکرار کرد تا اولين کسی باشد که هفت دوره قهرمانی تور را به دست آورده است.
تور امسال هفته پيش پايان يافت در حالی که هنوز نتايج قهرمانی اين مسابقات مشخص نيست! Landis آمريکايی مسير تور را با زمان کمتری نسبت به ديگر شرکت کنندگان طی کرد ولی نتيجه آزمايش نمونه نخست دو پينگ او مثبت بود و بايد تا اعلام نتيجه نمونه دوم صبر کرد. آيا مقام قهرمانی در دست آمريکايیِ ها باقی خواهد ماند؟ | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
پارک نورلند مایکل جکسون، حراج می شود
