|
نقاشی روی پیاده رو | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اگه يه روز گرم و آفتابی در شهری مثل لندن به جاهای پر رفت و آمد و توريستی سری بزنين، در گوشه و کنار پياده روها، هنرمندانی رو می تونين ببينين که هر کدوم مشغول سرگرم کردن مردم هستنن و سعی می کنن که جلب توجه کنن.
يکی شعبده بازی می کنه، يکی حرکات اکروباتيک از خودش در مياره و يکی هم خودش رو رنگ کرده و ادای يک مجسمه يا شخصيت معروف رو در مياره. اما چيز ديگه ای که ممکنه ببينين، هنرمندانی هستن که نقاشی می کنن، البته نه روی کاغذ يا بوم نقاشی و با رنگ روغن، بلکه روی آسفالت يا سنگفرش پياده رو و با گچ های رنگی. موضوعاتی که اين هنرمندان کار می کنن کاملا متنوعه و به "نقاشی روی پياده رو" (Pavement Drawing) معروفه و با باريدن بارون و برف يا به مرور زمان پاک ميشه، يعنی تمام زحمتی که هنرمند می کشه و تمام وقتی که می ذاره به راحتی ممکنه از بين بره. در حين کشيدن نقاشی يا بعد از اتمامش، معمولا مردمی که می ايستن و نقاشی رو تماشا می کنن به نقاش يه مبلغی هم پول ميدن. پيکاسوی پياده رو
جوليان بيور (Julian Beever) نقاش انگليسيه که در بلژيک زندگی می کنه و بيش از ده سال روی پياده روی شهرهای مختلف در انگلستان، هلند، آلمان، فرانسه، اتريش، بلژيک، آمريکا و استراليا نقاشی کشيده. چيزی که نقاشی های جوليان بيور رو از بقيه متمايز می کنه، حالت سه بعدی اونهاست که وقتی از يه زاويه خاص بهشون نگاه بشه، بيننده احساس می کنه که نقاشی حجم داره.. او با استفاده از خطای چشم، در نقاشی هاش يه جور عمق ايجاد می کنه که از حالت دو بعدی نقاشی رو خارج می کنه. روش کارش هم اينه که در طی انجام نقاشی يه دوربين عکاسی رو با فاصله مشخصی روی سه پايه قرار ميده و مرتبا از درون لنز دوربين، نقاشی رو تحت نظر می گيره و اندازه گيری های طرح نهايی رو هم از طريق لنز دورينش انجام ميده.
معمولا او هر نقاشی رو در طی سه روز تکميل می کنه که اگر البته در حين انجام کار با بدشانسی مواجه بشه و هوا بارونی يا برفی بشه، به اين معنيه که تمام زحمتش بر باد رفته. اما وقتی که موفق به اتمام يک نقاشی بشه در انتها عکسی که از کارش می گيره، زحمتی که کشيده رو جاودانه می کنه و خودش هم خيالش راحت ميشه که يه نقاشی ديگه رو هم تمام کرده. هنر برای مردم
جوليان هنرش رو متعلق به همه می دونه، آدمايی که به موزه يا نمايشگاه نميرن. او معتقده که هنر نبايد در موزه ها، کتابخانه ها و کتابها حبس بشه و همه مردم می تونن ازش لذت ببرن. هنر فقط متعلق به متخصصان، منتقدان و روشنفکران نبايد باشه. او همونطور که مشغول کشيدن نقاشيه، رهگذران به سراغش ميرن و از او درباره هنرش، نظرش در مورد سياست و زندگی سئوال می کنن. البته بعضی ها هم به نقاشی های او به چشم گرافيتی نگاه می کنن و فکر می کنن که اونها باعث کثيف شدن چهره خيابونها و شهرشون ميشه، اما بيشتر مردم کارهای او رو دوست دارن. به تازگی در ژانويه ۲۰۰۶ به مناسبت سال نوی چينی، جوليان در بيرمنگهام يه نقاشی تازه کشيده بود که از لينک زير می تونين مراحل کارش رو تماشا کنين. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||