حفره لایه اوزون بر فراز قطب جنوب

لایه اوزون جلوی اشعه ماورای بنفش خورشید که برای انسان و حیوانات خطرناک است را می گیرد.
پس از آن که حفره ای در این لایه در سال 1986 کشف شد، توافق نامه بین المللی در زمینه منع استفاده از مواد شیمیایی که استفاده از آن برای لایه اوزون مضر است انعقاد شد و امید می رفت که با کاهش استفاده از این مواد در طول شصت سال بعد این حفره از بین برود.

دو دانشمندی که در دهه هشتاد میلادی در زمینه وجود یک حفره در لایه اوزون به جهان اعلام خطرکردند، اکنون در کنفرانسی در واشنگتن نسبت به ترمیم لایه اوزون ابراز امیدواری کرده اند.

دکتر داوید هافمن که به عنوان مدیرنظارت بین المللی در مرکز علوم جوی و اقیانوسی ایالات متحده آمریکا (NOAA) کار می کند گفت: "من نسبت به این که روزی یک لایه اوزون طبیعی داشته باشیم خوشبین هستم ولی نه در عمر من، شاید در زمان حیات شما".

در همین حال دکتر سوزان سولومن از مرکز بین المللی کنترل تغییرات جوی ضمن ابراز خوش بینی نسبت به وضعیت فعلی اضافه کرد: "کارهای بسیار زیادی باید صورت گیرد تا من بتوانم از منظر علمی آن را کافی قلمداد کنم."

وی ادامه می هد که کسب اطمینان درباره نتایج ارزیابی های جدید دارای اهمیت فراوانی است تا ما مطمئن شویم که اقدامات بین المللی در این زمینه موثر بوده است.

هر دو دانشمند هشدار دادند که گرم شدن زمین می تواند ترمیم حفره لایه اوزون را که هم اکنون به گستردگی آمریکای شمالی است، به خطر بیاندازد.

موفقیت محدود

مرکز علوم جوی و اقیانوسی اعلام کرده است که ترمیم لایه اوزون عمدتا به دلیل منع استفاده از مواد شیمیایی موسوم به کلروفلوروکربن ها (CFC) که در گذشته عمدتا در اسپری ها و یخچال ها به کار می رفت، بوده است.

تولید این مواد براساس موافقت نامه مونترال در سال 1987 محدود شد. با این حال تولیدات شیمیایی دیگری که جایگزین این مواد شده است خود سبب افزایش درجه حرارت در کره زمین شده است.

اوزون مولکولی است که دارای سه اتم اکسیژن است و سد راه اشعه ماورای بنفش خطرناک خورشید می شود.