رولاند پيز خبرنگار علمی بی بی سی

دانشمندان بيشتر در پی بهبود کيفيت زندگی در سال های پايانی عمر هستند

آنها می گويند اين ژن نقشی کليدی در بسياری از فرآيندهای مربوط به روند پيری دارد.

از آنجا که انسان حامل نسخه کاملا مشابه اين ژن است، اميد می رود به کشف راهی برای افزايش طول عمر در انسان منجر شود.

نام ژنی که در اين تحقيقات مورد مطالعه قرار گرفت از يک الهه صغير يونانی ملقب به کلوتو (Klotho) که رشته زندگی را می ريسيد، اقتباس شده است.

به نظر می رسد اين ژن واقعا چنين وظيفه ای داشته باشد. موش ها - و انسان هايی - که حامل نسخه معيوب اين ژن هستند ظاهرا دچار پيری زودرس می شوند.

و اکنون پژوهشگران نشان داده اند که می توانند با فعالتر کردن اين ژن، طول عمر طبيعی موش های نر را از دو سال به سه سال افزايش دهند.

تاثير فعالتر کردن اين ژن در موش های ماده به اين اندازه قوی نيست.

همچنين به نظر می رسد که کلوتو بسياری از پيامدهای بالا رفتن سن مانند شکننده شدن استخوان ها، گرفتگی سرخرگ ها و سست شدن عضلات را عقب می اندازد.

اين موضوع برای محققانی که در مورد علل پيری پژوهش می کنند و هدف عمده آنها نه ازدياد طول عمر، بلکه بهبود کيفيت زندگی در سال های پايانی است اهميت دارد.

اما دستکاری کلوتو ممکن است عوارض جانبی ناخواسته ای هم به دنبال داشته باشد.

موش هايی که در اين مطالعه طول عمرشان افزايش يافت همچنين از قدرت باروری کمتری برخوردار بودند.

به علاوه اين ژن ممکن است افراد را در مقابل ديابت آسيب پذيرتر کند.

محققان اکنون بايد راهی برای گشودن اين گره بيابند که چگونه می توان ضمن بهره برداری از مزايای کلوتو، از عيب های آن پرهيز کرد.