برخی بر اين باورند که افسانه آتلانتيس سرچشمه در واقعيات دارد

جزيره اسپارتل اکنون در عمق 60 متری آب های تنگه جبل الطارق نهفته است اما به عقيده برخی زمانی روی آب قرار داشت.

اين يافته شاهدی تازه بر فرضيه ای است که می گويد اين جزيره الهام بخش افسانه ای بود که بيش از دو هزار سال قبل توسط افلاطون، فيلسوف يونانی، بازگو شد.

اين شواهد حاصل مطالعه بستر دريا در اين ناحيه است و نتايج آن در نشريه "ژئولوژی" چاپ شده است.

مارک-آندره گوتشر از دانشگاه "بريتانی غربی" در پلوزان، فرانسه، لايه ای رسوبی به قطر 50 تا 120 سانتيمتر در بستر دريا کشف کرد که می تواند پس از وقوع يک سونامی به جا مانده باشد.

دکتر گوتشر گفت که ويرانی توصيف شده توسط افلاطون با زمين لرزه و سونامی بزرگی مشابه آنچه در سال 1755 با امواجی به ارتفاع 10 متر شهر ليسبون، پرتغال، را ويران کرد همخوانی دارد.

دکتر گوتشر در مجله "ژئولوژی" می نويسد مطالعه اين رسوبات نشان می دهد که در حدود 12 هزار سال از زمان تشکيل آنها می گذرد که تقريبا با تاريخی که افلاطون از ويرانی آتلانتيس ارائه می کند همزمان است.

جزيره اسپارتل، در خليج کاديز، ابتدا در سال 2001 از سوی ژاک کولينا ژرارد، زمين شناس فرانسوی به عنوان يکی از نامزدهای افسانه آتلانتيس معرفی شد.

آتلانتيس به گفته افلاطون در "برابر ستون های هرکولس" در جبل الطارق قرار داشته است.

افلاطون توضيح می دهد که اين تمدن مستقر در اين جزيره در يک روز و يک شب زير دريا ناپديد شد.

شواهد رسوبی نشان می دهد که حوادثی مانند زلزله 1755 ليسبون هر 1500 تا 2000 سال يک بار در خليج کاديز روی می دهد.

اما نقشه برداری از اين جزيره توسط دکتر گوتشر در يافتن هرگونه بناهای مصنوع بشر ناکام ماند و همچنين نشان داد که جزيره بسيار کوچکتر از آنچيزی است که تاکنون تصور می شد.

اين وضع احتمال وجود يک تمدن بشری در آن را کاهش می دهد.