اسبهای ياکوتی می توانند وضعيت خاک را تثبيت کنند

در اين پروژه که "پارک پلئيستوسين" نام گرفته تلاش می شود که اين توندرای مرطوب و باتلاقی، به چمنزاری که روزی زيستگاه دسته های بزرگی از پستانداران عظيم الجثه بود تبديل شود.

حيواناتی که در اين نواحی می زيستند شامل گاوميش، اسب، گوزن، گاو پرپشم سردسيری، ياک (نوعی غزال پوزه دراز) و حتی کرگدن ها و ماموت های پرپشم بودند.

اميد می رود که با انجام اين پروژه و انتقال بعضی از گونه های جانوران که نسل آنها منقرض نشده، چراگاه های جديد ايجاد شود و وضعيت جغرافيايی منطقه احيا گردد.

سرگی زيموف، مدير موسسه علمی نورديست در شهر چرسکی روسيه می گويد: "هدف انجام يک رشته آزمايشهای علمی است که روشن سازد چرا ده هزار سال قبل چنين تغيير بزرگی در اکوسيستم بوجود آمد."

آزمايش تئوری ها

دکتر زيموف معتقد است که پوشش گياهی يک منطقه را جانوران ساکن آن منطقه تعيين می کنند و نه برعکس.

او اميدوار است که با انتقال تعداد زيادی از حيوانات علفخوار در منطقه، آنها خزه هايی که در حال حاضر خاک را مرطوب نگه می دارند مصرف کنند. آنگاه زمين خشک برای ايجاد علفزار که جيوانات آنرا ترجيح می دهند مناسب خواهد بود.

دکتر زيموف در نظر دارد تئوری خود را ابتدا در منطقه کوچکی آزمايش کند و دولت جمهوری ياکوت مساحتی در حدود 160 کيلومتر مربع از زمينهای پست "کو ييما" را در اختيار او قرار داده است.

حيوانات علفخوار که قرار است به منطقه منتقل شوند شامل گوزن، گوزن الک، اسبهای ياکوتی و همچنين جانوران کوچکتر مثل خرگوش، موش خرما و سنجاب زمينی است.

مقدار زيادی کربن در زير زمين مسدود است

هنگامی که سرانجام تعداد جانوران منطقه افزايش پيدا کرد مساحت پارک بزرگتر خواهد شد و از کانادا گاوميش آورده خواهد شد و سپس حيوانات شکارچی مانند ببر سيبری به پارک اضافه خواهد شد.

شکارچيان

اما پروفسور آدرين ليستر، متخصص پستانداران پلئيستوسين در دانشگاه لندن می گويد که مطمئن نيست که اين ايده عملی باشد.

او می گويد که ايده بازسازی يک ناحيه بسيار بزرگ بر اساس يک تئوری، کمی عجيب است.

يکی از اهداف اين کار تلاش برای اثبات اين نکته است که چرا نسل بعضی از درندگان بزرگ از جمله ماموت ها و کرگدن های پر پشم منقرض شد.

پروفسور ليستر می گويد: "يکی از نظريات غالب اين است که در پايان آخرين دوره يخبندان آب و هوا تغيير کرد و مرطوبتر و گرمتر شد و اين تغييرات باعث شد که علفزار خشک به توندرای مرطوب تبديل شود."

او می افزايد: "يک نظريه ديگر هم هست که می گويد درواقع ورود بشر مدرن به اين منطقه بود که با شکار بيش از حد جانوران باعث شد که تعدادشان بسيار کم شود و درنتيجه زمينهای آن به توندرای باتلاقی تبديل شد."

يکی ديگر از فوائد احيای علفزار در پارک پرئيستوسين اين است که ممکن است از رها شدن مقدار زيادی کربن - که درحال حاضر در زمين های يخ بسته توندرا مسدود شده - به داخل جو که می تواند پيامدهای جدی در زمينه گرم شدن کره زمين داشته باشد جلوگيری می شود.

دکتر زيموف در مقاله ای در تازه ترين شماره ماهنامه "علوم" چاپ آمريکا نوشت که مقدار کربنی که می تواند در صورت رهايی به گازهای گلخانه ای تبديل شود از ميزان کربن موجود در همه جنگلهای بارانی کره زمين بيشتر است.

او معتقد است که ايجاد علفزار و ريشه علفها به خشک شدن خاک و ثبات آن کمک خواهد کرد. به عقيده او قابليت انعکاس نور خورشيد به آسمان توسط اين اکوسيستمها بالاست بنابراين از ميزان گرما می کاهد. با حضور علفخواران مقدار زيادی از برفهای زمستانی از ميان خواهد رفت و زمين در معرض هوای سرد قرار خواهد گرفت که از آب شدن يخ جلوگيری خواهد کرد.

بسياری می پرسند احتمال شبيه سازی ماموت ها چقدر است؟

دکتر ليستر می گويد که ديدن ماموت های زنده پديده ای شگفت انگيز خواهد بود اما اينکه تنها يکی يا دوتا از اين حيوانات را برای لذت خودمان شبيه سازی کنيم فکر نمی کنم کار درستی باشد.