اين عروسک ها محبوبيت زيادی در ميان سالخوردگان ژاپنی دارند

آکينو اوکانو، بيوه ای 78 ساله است که تنها زندگی می کند.

در ژاپن، عمر متوسط زن ها 85 سال، يعنی 7 سال بيش از عمر متوسط مردهاست.

آکينو از 22 سالگی با والدين شوهرش و 11 عضو ديگر خانواده او زندگی می کرد. اما آنها همگی مرده اند يا نقل مکان کرده اند و او اکنون در مزرعه ای عظيم تنها زندگی می کند.

آکينو می گويد: "وقتی غروب به خانه برمی گردم احساس تنهايی و غصه می کنم. مصاحبت ديگران شادم می کند. بعضی وقت ها دلم می خواهد با کسی حرف بزنم."

ژاپن برای کمک به کاستن از رنج تنهايی دوران پيری نيز به تکنولوژی روی آورده است.

رفيق نزديک

يک عروسک سخنگو به نام "پريمو پيوئل" به خانم آکينو معرفی شده است که می خندد و حتی از صاحبش می خواهد او را بغل کند.

اين عروسک تا حدودی نياز شديد او به همدم به خصوص در ساعات تنهای غروب را برطرف می کند.

خانم آکينو عروسک سخنگو را در تختش می خواباند

اين وسيله اصلا به عنوان دوست پسر دختران مجرد جوان طراحی شده بود، اما به طور غيرمنتظره ای در سراسر ژاپن در ميان سالخوردگان محبوبيت پيدا کرده است.

طی پنج سالی که اين دستگاه ها وارد بازار شده، بيش از يک ميليون از آن فروش رفته است.

با اين حال، ايده خلق چنين همدم بديعی برای انسان، از مدت ها پيش از آن در آزمايشگاه ها دنبال می شد.

موسسه ملی علوم پيشرفته به شدت سرگرم طراحی يک خوک آبی (سيل) مصنوعی به نام "پارو" به ويژه برای افرادی مانند آکينو بوده است.

روبات درمانی

خلق "پارو" (Paro) دوازده سال زمان و پنج ميليون پوند هزينه برده است.

پارو با تکيه بر اصول شناخته شده "حيوان درمانی" برای ايجاد آرامش، سرگرمی و همنشينی طراحی شده است.

عروسک گاهی از صاحبش می خواهد او را بغل کند

هوش مصنوعی اين روبات بدان معنی است که می تواند رفتار حيوانات را تقليد کند و حتی در طول زمان شخصيت خاصی پيدا کند.

حسگرهايی که زير پوست و موهای صورتش تعبيه شده باعث می شود که به نوازش واکنش نشان دهد. چشمانش باز و بسته می شود و باله هايش نيز حرکت می کند.

ساير حسگرهای تعبيه شده در "پارو" اجازه می دهد به تصوير، صدا، درجه حرارت و حتی حالت های مختلف انسان واکنش نشان دهد.

هرچند اين موجود قدرت تکلم ندارد اما آخرين مدل های آن می تواند هفت زبان مختلف را درک کند.

آزمايش های کلينيکی نشان داده است که پارو می تواند باعث کاهش فشار عصبی، افسردگی و اضطراب در افراد سالخورده شود، چرا که به آنها فرصت می دهد از خود محبت نشان دهند و در مقابل کمی هم محبت ببينند.

امنيت

اما ماجرا به همينجا ختم نمی شود. اين همنشينان ماشينی پيشرفته، تنها فن آوری هايی نيستند که به ياری سالخوردگان ژاپنی شتافته اند.

بخش عمده پروژه پارو را دولت ژاپن تامين می کند

آکينو همچنين با يک سيستم بی سابقه کامپيوتری زندگی می کند که بی وقفه ناظر سلامت اوست.

اين سيستم به جز وضعيت سلامتی آکينو، حرکات او در اطراف خانه را ضبط و الگوی عادات روزمره او را برای خود تعريف می کند.

اين اطلاعات منظما به يک کامپيوتر مرکزی که داده های دريافتی را با يکديگر مقايسه و آنها را تحليل می کند، منتقل می شود.

اگر کامپيوتر متوجه پديده ای غيرعادی در عادات روزمره خانم آکينو شد، مستقيما با او يا با يکی از اقوامش تماس گرفته خواهد شد تا از سلامت او اطمينان حاصل شود.

اين دستگاه نيز مانند عروسک کوچک خانم آکينو، به وی آرامش خاطر می دهد.

او می گويد: "باعث می شود راحت باشم. باعث می شود احساس امنيت کنم."