رونالد پيز خبرنگار علمی بی بی سی

هيچ نشانی از بی اعتبار شدن قانون مور به چشم نمی خورد

گوردون مور، متخصص تراشه های رايانه ای، 40 سال قبل متوجه شد که پيچيدگی تراشه های الکترونيکی هر يک سال تا دو سال، دو برابر می شود و پيش بينی کرد که چنين پيشرفتی می تواند برای ده سال ديگر ادامه پيدا کند.

زمانی که وی در سال 1965 اين ادعا را در مجله "الکترونيکس" مطرح کرد، پيچيده ترين مدارهای سيليکونی دارای تقريبا 60 عنصر منفرد بودند.

آقای مور متوجه شد که اين رقم دو برابر يک سال قبل و چهار برابر دو سال قبل است.

وی اظهار نظر کرد که اگر اين روند ادامه پيدا کند، تعداد عناصر هر تراشه کامپيوتری تا سال 1975 به 60 هزار خواهد رسيد. او درست می گفت.

از آن زمان تاکنون کاهش حجم عناصر و افزايش پيچيدگی آنها، به ساخت تراشه هايی با نيم ميليارد عنصر منفرد منجر شده است.

همين افزايش پيچيدگی است که قدرت کامپيوترها را تعيين می کند.

اين پيشرفت همچنين به اين معنی است که بهای هر عنصر الکترونيکی اين تراشه ها امروز کمتر از هزينه به طبع رساندن تنها يک حرف الفبا در يک روزنامه است. به همين دليل است که حتی اسباب بازی های يک بار مصرف نيز اکنون به نيروی ديجيتال مجهز هستند.

از دهه 1960 تاکنون از سرعت قانون مور کاسته شده است، اما هيچ نشانی از بی اعتبار شدن آن به چشم نمی خورد و در واقع به استانداردی بدل شده است که صنعت کامپيوتر سازی بايد سعی کند از آن عقب نماند.

امکان دارد تا ده سال ديگر محدوديت های بنيادی مانع از کوچکتر شدن تجهيزات سيليکونی شود.

اما کارشناسان انتظار دارند که انسان با قوه خلاقيت خود راه های تازه ای برای تداوم انقلاب ديجيتال پيدا خواهد کرد.