آنيا ليچتاروويچ خبرنگار امور بهداشتی بی بی سی

نخستين پيوند کليه در سال 1954 در شهر بوستون آمريکا انجام شد

پزشکان برای هزاران سال برای پيوند عضو در انسان تلاش کرده اند. برای مثال رومی ها حتی سعی کردند پای قطع شده را به بدن پيوند بزنند، اما کليه اين تلاش ها تا پنجاه سال قبل نتيجه ای جز شکست و فاجعه نداشت.

سيستم طبيعی دفاع از بدن يا همان سيستم مصونيت بدن، بافت هايی را که جزوی از بدن نمی داند پس می زند.

پزشکان نتيجه گيری کردند که با پيوند عضو ميان دو دوقلوی همتا، که دارای ساختمان ژنتيکی يکسان هستند، می تواند بر اين مشکل فائق آيند.

در روز 23 دسامبر سال 1954، دکتر جوزف موری بيماری داشت که در اثر از کار افتادگی کليه در آستانه مرگ بود.

ريچارد هريک نيازمند پيوند کليه بود وگرنه جان می باخت. برادر دوقلوی او، رونالد، پذيرف کليه اش را به او اهدا کند و به اين ترتيب نخستين پيوند موفق عضو در جهان انجام شد.

پزشکان به تکنيک لازم برای انجام پيوند دست يافته بودند، اما اکنون بايد بر سيستم مصونيت بدن فائق می آمدند.

تا دهه 1960 پيوند قلب، کبد و لوزالمعده باب شده بود اما عليرغم ظهور راديوتراپی برای کاهش احتمال رد عضو توسط بدن، موفقيت آن جراحی ها محدود بود.

در سال 1983 يک داروی تازه به نام "سايکلوسپورين" برای جلوگيری از رد عضو تازه توسط بدن وارد بازار شد که ميزان موفقيت اين گونه عمل ها را به شدت افزايش داد.

امروزه دانشمندان درحال بررسی پرورش ارگان های تازه از سلول های بدن هستند به طوری که به بدن همان شخص پيوند زده شود، که در اين صورت مشکل رد عضو تازه توسط بدن برای هميشه حل خواهد شد.

آنها همچنين سعی دارند با دستکاری ژنتيکی ارگان های فرد اهداکننده، سيستم دفاعی بدن را گول بزنند تا در برابر عضو تازه مقاومت نکند.