ويتامين ای از جمله معدود ويتامين هايی است که در چربی حل می شود

آخرين مطالعات در دانشگاه جانز هاپکينز در آمريکا نشان می دهد که خطر مرگ در مورد کسانی که حتی نيمی از حداکثر ميزان توصيه شده ويتامين ای را مصرف می کنند افزايش می يابد.

نويسندگان اين مقاله در نشست انجمن قلب آمريکا اعلام کردند که سياستگذاران بايد پايين آوردن سقف محدوده امن مصرف اين ويتامين را مد نظر قرار دهند.

اما منتقدان می گويند که اين يافته ها ممکن است دقيق نباشد زيرا مطالعاتی نظير اين، عموما بر ويتامين ای مصنوعی و نه ويتامين طبيعی متمرکز است.

نويسندگان اين مطالعه نيز اذعان کردند که از آنجا که اکثر افراد مورد مطالعه 60 ساله به بالا بودند و ناراحتی هايی مانند بيماری قلبی داشتند، اين نتايج ممکن است در مورد افراد جوان و ميانسال که سالم هستند صادق نباشد.

مطالعات قبلی حاکی بود که مصرف مقدار زياد ويتامين ها، از جمله ويتامين ای، می تواند بيش از فايده زيان برساند.

تيم محققان جانز هاپکينز 19 مطالعه مختلف که در فاصله سال های 1993 تا 2004 به روی مجموعا 136 هزار نفر انجام شده بود را بررسی کردند.

نه عدد از اين مطالعات صرفا به روی ويتامين ای و 10 عدد از آنها به روی ترکيبی از ويتامين ای با ساير ويتامين ها انجام شده بود. کليه آنها تاثير مصرف ويتامين ها در مقابل مصرف قرص های بی خاصيت که به اسم ويتامين به داوطلبان داده شد را مقايسه می کرد.

اين مطالعه نشان داد که خطر مرگ در مورد کسانی که هر روز به ميزان 400 واحد بين المللی (IU) يا بيشتر ويتامين ای مصرف می کردند در مقايسه با سايرين 10 درصد افزايش يافت.

محدوده امن

آژانس استاندارد مواد غذايی در بريتانيا، حداکثر ميزان مصرف روزانه ويتامين ای را 800 واحد بين المللی توصيه می کند. در آمريکا اين ميزان 1500 واحد در روز است.

در اين مطالعه کسانی که روزانه 200 واحد يا کمتر ويتامين ای مصرف می کردند با افزايش خطر مرگ مواجه نبودند و شواهد نشان داد اين ميزان حتی ممکن است فوايدی به همراه داشته باشد.

ويتامين ای (E) نيز مانند ويتامين های ای (A)، دی (D) و کی (K) در چربی حل می شود.

تصور می شود مصرف زياد اين ويتامين ها خطرناک تر از ساير ويتامين ها باشد زيرا ويتامين هايی که در آب حل می شود حتی در صورت مصرف زياد به وسيله ادرار دفع می شود، اما ويتامين های قابل حل در چربی ممکن است در بدن بماند و سمی شود.

ويتامين ای به طور طبيعی در ميوه های مغزدار، سبزيجات و روغن های گياهی وجود دارد.