گذر زهره در اکثر بخش های زمين قابل مشاهده بود

اين پديده که به "گذر زهره" موسوم است آخرين بار 122 سال پيش روی داده بود.

اين سفر از ساعت پنج و بيست دقيقه بامداد به وقت گرينويچ آغاز شد و در ساعت 11 و 24 دقيقه پايان يافت.

در عصری که تلسکوپ های فضايی به کند و کاو دوردست ترين کرانه های کيهان مشغولند و فضانوردان گاه شش ماه عمر خود را بی وقفه در مدار زمين در ايستگاه فضايی سپری می کنند، گذر يک نقطه سياه از برابر خورشيد ممکن است کم اهميت جلوه کند.

اما اين رويداد در واقع به يکی از مهيج ترين پديده های نجومی سال بدل شد.

يکی از دلايل هيجان عمومی، زمينه های تاريخی آن است: رصدهای اوليه در قرون هفدهم و هجدهم به منجمان امکان داد برخی از بنيادی ترين حقايق منظومه شمسی از جمله فاصله زمين از خورشيد را تخمين بزنند.

آنها همچنين به کمک اين تجربه ثابت کردند که زهره سياره ای شبيه زمين و دارای اتمسفر است.

دانشمندان از "گذر زهره" برای محک زدن ابزارهای خود که ممکن است بعدها به کشف سياراتی به اندازه زمين در مدار ساير ستاره ها منجر شود استفاده کردند.

کارشناسان قبلا به علاقمندان هشدار داده بودند هرگز با چشم غير مسلح يا با دوربين و تلسکوپی که به فيلترهای ويژه مجهز نيست به خورشيد خيره نشوند.

خيره شدن به خورشيد می تواند آسيب دائمی به چشم وارد کند و گاه باعث نابينايی شود.