دکتر ديويد وايتهاس دبير علمی بی بی سی

اين سياره در صورت فلکی کماندار کشف شد

اخترشناسان می گويند کشف اين سياره ممکن شد چون از نقطه نظر ناظر زمينی، از برابر ستاره ای که حول آن می گردد عبور می کند. ميدان جاذبه اين سياره، نور ستاره مادر را بزرگنمايی می کند.

پديده بزرگنمايی اجرام به کمک قوه جاذبه ساير اجرام آسمانی که به "عدسی جاذبه ای" معروف است را ابتدا آلبرت انيشتين در نظريه نسبيت عمومی پيش بينی کرده بود.

ناسا می گويد که درجه تغيير درخشندگی ستاره، وجود سياره ای را که در اطراف آن می گردد آشکار کرده است.

ميدان جاذبه يک ستاره نزديک تر، نور يک ستاره دورافتاده تر را درست مانند عدسی تلسکوپ شکسته و متمرکز می کند، البته به شرطی که اين دو ستاره نسبت به زمين دقيقا روی يک خط قرار گرفته باشند تا از نگاه ناظر زمينی قابل رويت باشد.

پيش بينی به حقيقت پيوست

سياره نويافته در اعماق صورت فلکی کماندار (Sagittarius) قرار دارد و در مدار ستاره ای از نوع کوتوله سرخ می گردد.

عدسی جاذبه ای نور ستارگان دورافتاده را پررنگ می کند

جرم اين سياره احتمالا يک و نيم برابر مشتری است و در مداری که شعاع آن سه برابر فاصله زمين تا خورشيد است دور می زند.

دکتر بوهدن پازينسکی از دانشگاه پرينستون که نخستين بار انديشه به کار گيری تکنيک "عدسی جاذبه ای" را برای کشف سيارات دورافتاده مطرح کرد از اکتشاف اخير ذوق زده شده است.

وی گفت: "از اين که می بينم پيش بينی من با رديابی اين سياره به وسيله اين شيوه (microlensing) به واقعيت پيوست خيلی خوشحالم."

وی افزود که او و همکارانش بر اين باورند که طی چند سال آينده اين شيوه ممکن است به کشف کراتی به اندازه نپتون يا حتی زمين در اطراف ستارگان دورافتاده منجر شود.

منجمان تاکنون حدود 100 سياره را در خارج از منظومه شمسی در اطراف ساير ستاره های کهکشان راه شيری کشف کرده اند.

کشف اخير توسط دو گروه از منجمان شامل "ماو" (Microlensing Observations in Astrophysics ) و "اوگل" (Optical Gravitational Lensing Experiment) انجام شد.