شادی الهی

	ساختمان سازمان ملل متحد در نيويورک

مهدی کوچک زاده نماينده مجلس ايران، روز يکشنبه ۱۳ می، در گفتگويی با خبرنگاران تعداد امضا کنندگان اين طرح را تا کنون ۲۱۴ نفر اعلام و پيش بينی کرد که تعداد امضا کنندگان افزايش يابد.

برای شنيدن برنامه اينجا را کليک کنيد

در صورت تصويب اين طرح دولت ايران مکلف می شود که موضوع انتقال مقر سازمان ملل را به کشوری بی طرف را فعالانه پيگيری کند و گزارش نتيجه فعاليتهای خود را هر شش ماه يک بار به مجلس ارايه دهد.

تا کنون چندين بار موضوع اعطای ويزای آمريکا به هيتهای رسمی ايرانی برای شرکت در اجلاسهای سازمان ملل باعث ايجاد تنشهايی بين دولت ايران و آمريکا شده است.

در آخرين مورد، در جريان شرکت محمود احمدی نژاد، رييس جمهور ايران، و هيت همراه در شصت و يکمين اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نيويورک، به گفته منابع جمهوری اسلامی دولت آمريکا از صدور رواديد ورود به آن کشور برای تعدادی از همراهان رييس جمهوری ايران خودداری ورزيد، که اين امر با اعتراض شديد ايران روبرو شد.

بر اساس توافق نامه ای که بين آمريکا و سازمان ملل وجود دارد، دولت آمريکا متعهد شده است که به صدور رواديد برای مقامات کشورهای عضو سازمان که قصد شرکت در اجلاسهای اين سارمان را دارند، اقدام ورزد.

همچنين در اين طرح به غير از آنچه که "کار شکنی دولت آمريکا در صدور رواديد" خوانده می شود، مواردی ديگری مانند نقض قوانين بين الملل توسط دولت آمريکا که اين کشور را "فاقد صلاحيت برای ميزبانی سازمان بين الملل" می کند، نيز مطرح شده است.

آيا شما با انتقال مقر سازمان ملل به خارج از آمريکا موافق هستيد و به نظر شما در صورت تصويب اين طرح، اجرای آن تا چه ميزان عملی خواهد بود؟

اين موضوع بحث برنامه صدای شما در راديو بی بی سی است که روز پنجشنبه ۲۷ ارديبهشت ( ۱۷ مه) پخش می شود و مهمان اين برنامه صدای شما منصور فرهنگ، نماينده پيشين ايران در سازمان ملل متحد و استاد دانشگاه در نيويورک است.

به موضوع، همانند مجلس حکومت اسلامی نگاه نمی کنم اما از آنجا که اين سازمان در قسمتی دور افتاده از جهان قرار دارد و کشورها برای رفت و آمد هزينه زيادی می پردازند و تنها ايالات متحده آمريکا از آن موقعيت سود می برد و از اين گذشته دخالت بی چون و چرای آمريکا در انتخاب ها و تصميم گيريها به طوری که اين سازمان به ابزار فشار آمريکا تبديل شده، با انتقال آن موافقم و مصر. هند و يونان را به دليل کهنی و تمدنشان و تحملشان پيشنهاد اولم هستند و دو شهر ديگر هم يعنی بيت المقدس و ساريوو هم قابليت و گنجايش اين تشکيلات را دارند. افشين - بروکسل

به نظر من مقر سازمان ملل اگر در شيراز قرار بگيرد بهتر است. اصفهان هم جای خوبی است. در اين که اين طرح عملی است من هيچ شکی ندارم.به خصوص که از طرف کوچولوهايی مثل کوچک زاده و احمدی نژاد پيگيری و طرح می شود. درست که اين ها آدم های کوچکی هستند ولی از لحاظ عقلی و علمی بزرگ هستند. اين طرح يک بخش بزرگی از بشريت را نجات خواهد داد از دست آمريکا. ايران امروز ما واقعا نمونه ای است در ديد انسانی نسبت به قضايای جهانی. دست شان درد نکند. حسين - دانمارک

يه آقايی يه روز يه دکمه پيدا ميکنه ميبره خياط ميگه "آقا لطفا يه کت به اين دکمه بدوزين!"
منطق اينام در همين حده! آخه يکی نيست بگه مرد حسابی چه جوری؟ اون وقت به فرض محال اگه عملی هم بود خوب که چی؟ واقعا من يکی که تو عقل اينا شک ميکنم شما رو نميدونم! شايدم چون هيچ کار مثبتی بلد نيستن انجام بدن دارن اين جوری مردم رو سر کار ميزارن. سورئال

افرادی که نگران دخالت آمريکا در تصميمات سازمان هستند آيا فکر می کنند با تغيير محل اين مشکل حل می شود؟ آيا با انتقال فيزيکی اين سازمان حق وتوی پنج کشور از بين خواهد رفت؟ آمريکا حامی اصلی مالی اين سازمان است و به نظر می رسد اروپا نه مشتاق و نه قادر به ايفای چنين نقشی هست. تغيير محل به خودی خود بحث بدی نيست و جای تامل دارد، اما ساده لوحانه است فکر کنيم با اين کار شالوده اين سازمان يه يکباره زير و رو خواهد شد. حقيقت امر اين است که در اين مقطع زمانی موازنه قدرتها متناسب با چنين تغيرات عمده ای نيست. علی، آمريکا

نپال و يا تبت بهترين جائی است که می توان سازمان ملل را در آنجا بنا کرد زيرا قله اورست در آنجا قرار دارد و تمام جهان را ميتوان ديد . البته چينی ها نبايد سؤ استفاده کنند. بهمن، دانمارک

نظر بنده کاملا مثبت می باشد و نظر آقايان نمايندگان در اين يک مورد نه تنها برای ملت ايران مثبت می باشد بلکه برای اکثر کشورها مثبت به نظر می رسه. ساسان - تهران

از نمايندگان عزيز و فعالمان تشکر می کنم، خواهش ميکنم صورتجلسه بعدی در مورد سوراخ شدن لايه ازن و خودکشی دسته جمعی نهنگها باشد. حقوقی که می گيرند واقعا حلالشون باشه.
علی، تهران

کاملا موافقم .خيلی زشت است برای کشوری که ميزبان سازمان ملل باشد وليکن به خاطر اختلاف با يک کشور اجازه ورود و سخنرانی افراد آن کشور را ندهد. آيا اين شک را ايجاد نمی کند که ايران راست می گويد و آمريکايی ها چون می دانند ايرانی ها چه می گويند اجازه ورود به آنها ندهند. علی، ايران

به جای اين پيشنهاد، من مطمئنم که همه ايرانيان خواهان اين هستند که مقر جمهوری اسلامی از ايران به فلسطين يا لبنان انتقال پيدا کند تا ما ايرانی ها هم نفس راحتی بکشيم و هم کشورمان از اين حالت انجماد، رکود وعقب گرد خارج شده و پيشرفت کشورمان آغاز شده، متخصصان و متفکران ايرانی از کشورهای خارج و غربت به ديار پدريشان بازگردند و در دانشگاههای ايران تدريس کنند نه در دانشگاههای هاروارد و آکسفورد و غيره، که دانشگاههای ما آنها را می طلبد نه حزب الهی ها را. کاوه آهنگر

با وجود تامين درصد بالايی از مخارج سازمان ملل از طرف ايالات متحده نبايد فراموش کرد که همين موضوع باعث دخالت بيجای اين کشور در امور مربوط به سازمان ملل شده. با اينکه طرح اين مسله از طرف جمهوری اسلامی بيشتر خنده داره ولی در کل موضوع قابل بحث و پرداختنيه.
رامين - تهران

به اين جهت موافقم که مقر سازمان ملل ميبايست در کشوری واقع باشد که بيطرفی اثبات شده ای برای جهانيان در طی سالهای متمادی داشته باشد و حقيقتا دولت امريکا همواره در مخاصمه های جهانی در يک سو از درگيری قرار دارد و گاها از اين مهم ، علی رغم قوانين محدود کننده بين المللی، به عنوان ابزار فشار استفاده می نمايد. بهترين مکان جهت مقر اين سازمان، کشورهای بيطرفی مثل سوئيس می باشد. شروين، تهران