در مقابل، روزنامه های طرفدار جمهوريخواهان در واکنشهای خود که گاه از دایره آنچه به ادب پیروزی مشهور است بیرون رفته اند، با نکوهش و ملامت دموکراتها علل شکست آنها در انتخابات را تجزیه و تحلیل کرده اند.

تمکین به خواست اکثریت

روزنامه نیویورک تایمز که منعکس کننده نظرات وافکار دموکراتهاست در مقاله ای با عنوان "پرزیدنت بوش بعدی" آورده است: 49 درصدی که در پی نتیجه متفاوتی از انتخابات بودند سرخورده شدند و در مواردی هم نسبت به آینده کشورشان دچار بیم و هراس فراوانند. نخستین کار این عده باید تمکین به خواست اکثریت باشد.

سرمقاله نویس نیویورک تایمز با اشاره به اینکه بحران عراق و ناکامی آمریکا در این کشور مانع پیروزی مجدد جورج بوش نشد، می نویسد پیدا کردن راهی برای خروج از مرداب عراق باید وظیفه همه آمریکایيها باشد و آقای بوش باید در این راه از حزب مخالف نیز کمک بخواهد.

به نوشته اين روزنامه، اکنون وقت آن فرا رسیده که آمریکا دست دوستی بسوی هم پیمانهای هميشگی خود دراز کند و بقیه جهان نیز دریابد که وی به هرحال در چهار سال آینده بر مصدر امور خواهد بود و باید با او به عنوان منتخب ملت آمریکا کنار بیایند.

بایدها و نبایدهای بوش

روزنامه واشنگتن پست از دیگر روزنامه های طرفدار جان کری نیز در سرمقاله خود با عنوان " پیروزی آقای بوش" آورده است: "بوش با ملتی دوپاره و دچار تفرقه در آرا روبروست، بسیاری از رهبران کشورهای دیگر و ملتهای اکثر کشورهای دموکراتیک جهان نیز خواهان شکست او بودند. دوره دوم ریاست جمهوری بوش باید برای وی این فرصت را فراهم سازد تا به هم پیمانهایش ثابت کند که مایل است به حرفها و نظرات آنها در مورد مسائل مختلف همچون پدیده گرم شدن تدریجی هوا و مهار روند گسترش سلاحهای اتمی در جهان گوش فرادهد. بوش همچنین باید بداند که هنوز دیر نیست کسانی را که در دولتش مقررات کنوانسیون ژنو در مورد اسرای جنگی را نقض کرده اند، مسئول و مقصر اعمالشان بخواند و از وقوع بحرانهایی چون رسوایی ابوغریب جلوگیری کند".

دو ملت، یک سرزمین

لس آنجلس تایمز که فقط چند روز مانده به انتخابات رسماً از جان کری حمایت کرد، مقاله ای منتشر کرده با این پرسش: "پیروزی 51 درصدی چه نوع قدرتی است؟" که در آن پس از ذکر اختلاف نظر عمیق آمریکایيها با یکدیگر بر سر مسائل گوناگون آمده است: "گویی دو ملت یک سرزمین را اشغال کرده و در آن زندگی می کنند و نسبت به هم به گونه ای بدبین و مشکوکند که ایرانیها نسبت به عراقیها. جورج بوش نه تنها به قول خود به اینکه عامل وحدت و یکپارچگی باشد و نه تفرقه و دودستگی عمل نکرد، بلکه به نقض قول و قرار خود هم افتخار می کند. زیرا وقتی روز گذشته نظر او را در این مورد پرسیدند بصراحت گفت که چنین روشی را حسن کار خود می داند و نه عیب".

مدافعان ارزشهای اخلاقی باعث پیروزی بوش شدند

واشنگتن تایمز به انتقاد گسترده از تاکتیکها، شعارها وعملکرد انتخاباتی دموکراتها پرداخته و آنها را به خاطر غفلت از اهمیتی که ملت آمریکا برای ارزشهای اخلاقی قائلند نکوهش کرده است.

واشنگتن تایمز می نویسد کسانی که برای ارزشهای اخلاقی اهمیت قائل بودند پیروزی جورج بوش را تضمین کردند زیرا این محافظه کاران اجتماعی بودند که علی رغم اقتصادی نامطمئن و مشکلات موجود در عراق، بوش را به پیروزی رساندند.

واشنگتن تایمز برای اثبات ادعای خود به آماری استناد می کند که بر اساس آن 22 درصد مردم گفته اند مسائل و ارزشهای اخلاقی در صدر اولویتهای انتخاباتی آنها قرار داشته است و از این افراد 78 درصد جورج بوش را حامی این ارزشها دانستند و فقط 18 درصد چنین ویژگی را در جان کری دیده اند.

واشنگتن تایمز به دمکراتها توصیه می کند با کالبدشکافی علل شکست خود به بررسی این نقاط کور بپردازند .

'ما را نادیده نگیر ولی زورگویی هم نکن'

کریستین ساینس مانیتور در مطلبی که برآیند گزارشهای خبرنگاران آن در کشورهای مختلف جهان است می نویسد: "اگرچه ملت آمریکا دچار دودستگی شده سایر ملتهای جهان یکدست و همنوا به رییس جمهور جدید آمریکا یک پیام می دهند: ما را نادیده نگیر ولی به ما زور هم نگو".

به نوشته کریستین ساینس مانیتور این پیام مضمون مواضع و نظرات ملتهای مختلف جهان است؛ از تحلیلگران سیاسی و شهروندان عادی چینی گرفته تا مردم برزیل و اکثر کشورهای اروپایی و خاورمیانه.

به نوشته این روزنامه اگر قرار باشد کشورهای دیگر از رئیس جمهور جدید آمریکا فقط یک چیز طلب کنند این است که اعتبار از دست رفته خود را به عنوان داوری عادل در مسائل جهانی باز گرداند؛ اعتباری که به نظر این ملتها به خاطر دفاع مقامات آمریکایی از منافع تنگ نظرانه و کوته بینانه خدشه دار شده است.

به نوشته کریستین ساینس مانیتور اولین و مبرمترین کاری که جورج بوش باید با کمک هم پیمانهای هميشگی خود و با خوب گوش دادن به حرفها و نظرات آنها انجام دهد، حل بحران عراق و جلوگیری از فروغلتیدن این کشور به ورطه هولناک جنگ داخلی است.

شباهت آمریکای بوش با جهان اسلام

گری ویلز استاد تاریخ در مقاله خود در نيويورک تايمز با عنوان "روزی که روشنگری خاموش شد" در اثبات این نظر که پیروزی جورج بوش ناشی از رأی محافظه کاران ایالتهای مشهور به کمربند انجیلی است می نویسد: "آمریکا به عنوان اولین دموکراسی واقعی در تاریخ بشر محصول ارزشهای دوران روشنگری در تاریخ است؛ ارزشهایی چون عقل نقاد، تحمل و مدارای دینی، قدردانستن دلیل و برهان و احترام به علوم غیردینی. ولی اینک این ارزشها جایگاه خود را از دست داده اند و آمریکا بیشتر از آنکه شبیه کشورهای اروپایی باشد به کشورهایی می ماند که با آنها در مصاف است."

نویسنده در توجیه این نظر می نویسد: "کجای دنیا می توان ویژگیهایی چون شور و احساس بنیادگرایی، نفرت از سکولاریسم، ناشکیبایی دینی و ترس و نفرت از مدرنیسم را مشاهده کرد؟ پاسخ مطمئناً نه فرانسه است و نه بریتانیا یا آلمان یا اسپانیا يا ایتالیا. چنین چیزهایی را فقط در جهان اسلام، میان هواداران القاعده و طرفداران سنی صدام حسین می توان یافت. آمریکایيها نباید تعجب کنند که چرا سایر کشورهای جهان آنها را تا این حد خطرناک، یک بعدی و بی اعتنا به خواسته های بین المللی می بییند. اروپایيها از هرنوع جهادی در هراسند. صرف نظر از آنکه این جهاد معرف کدام اندیشه باشد .... و چنین است که کسانی که با یکدیگر دشمنی می کنند بتدریج شبیه یکدیگر می شوند. "

تا ژانویه باید تکلیفمان با ایران مشخص شود

روزنامه یو اس ای تودی نوشته است دولت بوش در اواخر ماه جاری مسیحی با چالش احتمالی ایران روبرو خواهد شد که حاضر نیست از برنامه اتمی خود دست کشد.

این روزنامه از قول تد کارپنتر، کارشناس مسائل سیاست خارجی در يکی از مؤسسات تحقیقاتی می نویسد آمریکا تا ماه ژانویه باید پاسخ این سؤال را بداند که آیا می تواند از طرق دیپلماتیک با ایران کنار بیاید یا خیر، در غیر این صورت دچار بن بست بالقوه خطرناکی خواهد شد.