اسلام گرايان سومالی کنترل پايتخت را به دست دارند

در همين حال، اتحاديه افريقا از جامعه بين المللی مصرانه خواسته است تا به حمايت خود از دولت انتقالی سومالی ادامه دهد.

برونو شيمسکی، مسئول گروه نظارت در سازمان ملل، به بی بی سی گفت که ارسال محموله های سلاح از طريق هوايی و دريايی به سومالی، از اوايل ماه ژوئن که گروه های اسلام گرای اين کشور حملات خود عليه جنگ سالاران محلی را آغاز کرده اند، به طور چشمگيری افزايش يافته است.

اين گروه ها خواستار حکومت بر اساس قوانين شريعت (دادگاه های اسلامی) هستند و جنگ سالاران محلی را، که با گروه سکولار موسوم به "ائتلاف ضد ترور" مشارکت دارند، متهم می کنند که از سوی آمريکا پشتيبانی می شوند.

اسلام گرايان سومالی اکنون کنترل موگاديشو، پايتخت، و شماری ديگر از شهرهای کوچک به سمت شمال اين کشور را در دست دارند.

آقای شيمسکی هشدار داده است که تا بروز درگيری نظامی ميان گروه های اسلامی و دولت انتقالی سومالی زمانی باقی نمانده است.

دولت موقت سومالی که با حمايت سازمان ملل متحد و اتحاديه آفريقا تشکيل شده است، از زمان تاسيس نتوانسته در پايتخت اين کشور مستقر شود.

گزارشهای مستقل حاکی از آن است که به رغم انکار قوی اتيوپی، سربازان اين کشور از مرز دو کشور عبور کرده اند و وارد خاک سومالی شده اند.

گفته می شود که نظاميان اتيوپی به شرق شهر بيدوآ، محل استقرار رييس جمهور و دولت انتقالی سومالی، رسيده اند.

اتحاديه آفريقا با صدور اطلاعيه ای در مقر خود در اتيوپی، خشونت های چند هفته اخير در سومالی را محکوم کرده و خواستار اعزام هر چه سريعتر نيروهای حافظ صلح به اين کشور شده است.

روز پنجشنبه (15 ژوئن)، گروه تماس بین المللی سومالی در نيويورک تشکيل جلسه داد و وضع اين کشور را مورد بررسی قرار داد.

آمريکا، اتحاديه اروپا، بريتانيا، سوئد، نروژ، ايتاليا و تانزانيا اعضای گروه تماس بين المللی سومالی و سازمان ملل متحد و اتحاديه آفريقا اعضای ناظر آن هستند.

آمريکا و کشورهای اروپايی از حضور القاعده در اين کشور به شدت نگران هستند.

سومالی تلاش دارد تا از پانزده سال آشوب و خشونت رهايی پيدا کند.

سومالی از ۱۹۹۲ فاقد حکومت مرکزی است و کنترل اين کشور در اختيار جنگ سالاران بوده است.

کارشناسان حمايت آمريکا از بعضی از جنگ سالاران را علت وضع کنونی در سومالی می دانند.

کشوری بدون حکومت

سومالی تنها کشور دنيا تلقی می شود که فاقد حکومت است و جنگ سالاران وابسته به قبايل گوناگون بخش های مختلف آن را در اختيار دارند در حاليکه هزاران تن از مردم سومالی به خارج پناهنده شده اند و با ارسال پول برای خانواده های خود، عملا تامين معاش آنان را برعهده دارند.

سومالی در سال 1960 و ادغام دو مستعمره متعلق به بريتانيا و ايتاليا به عنوان يک کشور مستقل اعلام موجوديت کرد.

دولت غيدی هنوز در تبعيد به سر می برد

اين کشور در شرق آفريقا و در مجاروت خليج عدن و اقيانوس هند قرار گرفته و با کشورهای جيبوتی، اتيوپی و کنيا همسايه است و حدود 5/8 ميليون جمعيت دارد.

اکثر مردم سومالی مسلمان هستند و گرچه بيشتر آنان به يک قوميت واحد تعلق دارند، اما وابستگی و رقابت های شديد قبيله ای باعث ادامه جنگ داخلی در آن کشور بوده است.

با سرنگونی دولت احمد زيادباره، رييس جمهوری، در سال 1991، قبايل شمالی اعلام استقلال کردند و سران قبايل چند بخش ديگر کشور نيز خواستار خودمختاری داخلی بوده اند.

ادامه جنگ های خونين داخلی باعث شد که سازمان ملل متحد، که در صدد ميانجيگری بين جنگ سالاران متخاصم و ارايه کمک های بشردوستانه به مردم بود، به دليل تلفاتی که به کارکنان سازمان وارد آمد در سال 1995 اين کشور را ترک کند.

در سال 2004، نمايندگان گروهی از جنگ سالاران سومالی يوسف احمد را به سمت رياست جمهوری انتقالی و علی محمد غيدی را به نخست وزيری برگزيدند.

دولت انتقالی در داخل سومالی عملا از اختياراتی برخوردار نيست و با ادامه رقابت جنگ سالاران بر سر تسلط بر پايتخت، شرايط امنيتی را برای استقرار در اين شهر مناسب ندانسته است.