به دانش آموزان ياد داده می شود که چگونه عواطف خود را هدايت کنند

دبيران "دبيرستان ولينگتون" در استان برکشاير انگلستان، پس از گذراندن دوره ای در زمينه مثبت انديشی، به دانش آموزان خود درس سعادتمندی خواهند داد.

کلاس های آنها از سوی واحد روانشناسی دانشگاه کمبريج بريتانيا نظارت خواهد شد. "نيک بيليس"، يکی از مسئولان اين واحد، می گويد هدف اين است که دانش آموزان با نگرشی سازنده عواطف مثبت و "دردناک" زندگی خود را حلاجی کنند.

آنتونی سلدون، مدير اين دبيرستان، بر اين عقيده است که فراگيری حس رضايتمندی از زندگی به رغم خوشی ها و ناخوشی های آن، بخش مهمی از دوران تحصيل هر دانش آموز است.

"راضی و امن"

دکتر سلدون گفت: "برای من، مهم ترين وظيفه هر مدرسه تحويل زنان و مردانی به جامعه است که از زندگی راضی اند و احساس امنيت می کنند. رسيدن به اين مقصد از انجام بخشنامه های وزارت آموزش و پرورش مهم تر است."

مدير دبيرستان ولينگتون گفت اين دبيرستان برای دانش آموزان گروه سنی 14 تا 16 سال، هفته ای يک کلاس درس "رضايتمندی از زندگی" را در نظر گرفته است.

	'فرزندان ما بايد بدانند که ثروتمندتر شدن جامعه به معنی خوشحال تر شدن آن نيست'

در اين کلاس ها مهارت برقراری ارتباط با ديگران، سلامت روان و جسم، تشريح عواطف منفی و رسيدن به آمال و آرزوها، تدريس خواهد شد.

اين کلاس ها توسط دبيرانی اداره می شود که تدريس دروس مذهبی دبيرستان را برعهده دارند.

دکتر سلدون، که مسيحی است، می گويد کلاس "رضايت از زندگی" برای تکميل دروس دينی دانش آموزان است و نه جايگزين آن.

او گفت: " معيار بسياری از نوجوانان از خوشبختی ميزان شهرت و ثروت افراد است. در حالی که اين دو، رضايت از زندگی را تامين نمی کنند. فرزندان ما بايد بدانند که اگر جامعه ای ثروتمند تر می شود دليل آن نيست که خوشحال تر و راضی تر است. اين واقعيتی است که تحقيقات جامعه شناسی آن را اثبات کرده است."

دکتر بيليس، مسئول طرح روانشناسی دانشگاه کمبريج، برای پردازش نظريه خود زندگی شماری از افراد موفق را مطالعه کرده است. او می گويد: "وقتی بحث از رضايت و خوشحالی در ميان است من می خواهم به دانش آموزان کمک کنم تا درک کنند که برای رسيدن به حس خوشی راه های درست و نادرستی وجود دارد."

"چاره فوری"

دکتر بيليس می گويد: " مثلا، شايد بتوانيم با خوردن شيرينی، نوشيدن مشروبات الکلی يا تماشای تلويزيون روحيه خود را فورا بهتر کنيم اما اثر آن بسيار کوتاه مدت است و حال بد ما بدتر از قبل بازمی گردد."

او در ادامه می گويد: "در مقابل، اگر ما در اين مواقع به سراغ مهارت های خود برويم، مثلا در رقابت های ورزشی شرکت کنيم ، در کارهای خير داوطلب شويم يا يادگيری يک مهارت تازه و سخت را شروع کنيم، می توانيم فعالانه احساسات مثبتی را در خود ايجاد کنيم که اثر آن می تواند تا چند روز باقی بماند."

طرح تازه دانشگاه کمبريج همچنين به نحوه برخورد سازنده با عواطف دردناک، مانند ياس، ترس، تنهايی و شرم می پردازد.

دکتر بيليس، می گويد: "ما با اجرای اين طرح می خواهيم به نوجوانان القاء کنيم که ماهيت زندگی ما با اتفاقات ساخته نمی شود بلکه نحوه برخورد ما با آنهاست که تعيين می کند زندگی ما چگونه باشد."