پم اوتول تحليلگر بی بی سی در امور منطقه

	ترکیه مشتاق پيوستن به اتحاديه اروپاست

دو ايستگاه تلويزيون و يک ايستگاه راديو در جنوب شرقی کشور، که اکثر ساکنان آن کرد هستند، روزانه ۴۵ دقيقه يا ۴ ساعت در هفته به زبان کردی برنامه پخش می کنند.

تمام برنامه ها بايد به زبان ترکی ترجمه شوند يا زيرنويس ترکی داشته باشند.

راديو و تلويزيون دولتی ترکيه از دو سال پيش به ميزانی محدود برنامه کردی پخش می کند. در آن زمان ترکيه برای نزديک شدن به اتحاديه اروپا ناگزير بود در رابطه با کردها به اصلاحاتی دست بزند.

دولت ترکيه در دو سال گذشته در جهت شناسايی حقوق فرهنگی کردها گامهايی برداشته است، اما بسياری از کردان عقيده دارند که دولت بايد در اين زمينه گامهای جدی تر و مؤثرتری بردارد.

حقوق اقليت ملی

دولت ترکيه تلاش دارد برای پيشبرد گفتگوهای خود جهت پيوستن به اتحاديه اروپا، به حقوق اقليت های کشور احترام بگذارد.

در ترکيه از دو سال پيش تلويزيون دولتی به زبان کردی برنامه پخش می کند. اما بسياری از کردها شکوه دارند که کيفيت برنامه ها پايين است و به همين خاطر بيننده ندارند.

فعالان سياسی کرد از دولت ترکيه خواسته اند که در جهت رعايت حقوق کردها گامهای بلندتری بردارد، به برنامه های کردی اجازه پخش بدهد و همچنين تدريس زبان کردی را در مدارس دولتی مجاز بشمارد.

مراقبت و سانسور

سه کانال خصوصی که آغاز به کار می کنند با محدوديت روبرو خواهند بود: آنها اجازه ندارند زبان کردی آموزش بدهند و برنامه هايی مخصوص کودکان داشته باشند.

برنامه های خبری نبايد به مسائل داغ و حساس روز بپردازند.

کريم يلديز، از فعالان جمعيت حقوق بشر کرد، عقيده دارد که پخش برنامه از راديو و تلويزيون به اين شکل محدود پاسخگوی نياز کردها نيست.

آقای يلديز می گويد: "مردم می خواهند حق داشته باشند که نظرات خود را آزادانه بيان کنند. برنامه های راديو و تلويزيون ۴۵ دقيقه ای، آن هم زير مراقبت مأموران دولت دردی را درمان نمی کند."

به عقيده بسياری از فعالان کرد تنها به خاطر فشار اتحاديه اروپاست که دولت ترکيه به پخش چنين برنامه هايی تن داده است.

تعصبات ملی

نخست وزير ترکيه سال گذشته اعتراف کرد که در ترکيه مشکل واقعی در رابطه با اقليت کرد کشور وجود دارد. او قول داد که در راه حل اين مشکل گام بردارد.

به عقيده فعالان سياسی کرد ديدگاه نخست وزير مبنايی درست بود که بايد از جانب دولت پی گيری شود.

اما دولت ترکيه از جانب ديگر نيز زير فشار است.

عقب نشينی های دولت ترکيه در برابر فشارهای اتحاديه اروپا و فعاليت های گروه چپ گرای افراطی "حزب کارگران کردستان" (پ ک ک) باعث نارضايتی و خشم ناسيوناليسم ترک شده است.

بسياری از ملی گرايان ترکيه به هرگونه عقب نشينی در برابر کردها مخالف هستند.