محتوا و کيفيت برنامه های آموزشی هر مدرسه هم به طور مستمر از طرف اين گروه ها تحت بررسی دقيق است

محتوا و کيفيت برنامه های آموزشی هر مدرسه هم به طور مستمر از طرف اين گروه ها تحت بررسی دقيق است.

دوره تحصيل اجباری برای هر دانش آموز حداقل يازده سال است (از 5 تا 16 سالگی). در صورتی که خانواده کودک نخواهند که او به مدرسه برود، بايد به مسئولان آموزشی محلی ثابت کند که جايگزين تحصيلی مناسبی برای او در نظر گرفته است.

مدارس دولتی

مدارس دولتی بريتانيا بسته به اين که در کدام منطقه - انگلستان، ولز، ايرلند شمالی، اسکاتلند - قرار گرفته باشند به چند دسته عمده تقسيم می شوند:

- مدارسی که استخدام نيروی آموزشی، مالکيت زمين و ساختمان و مسئوليت اوليه نحوه نام نويسی از دانش آموزان بر عهده مقامات دولتی محلی (Local Education Authority) است. اين مدارس کاميونيتی، Community Schools، خوانده می شوند.

- مدارسی که هيئت امنا مسئول استخدام پرسنل آموزشی و تعيين نحوه نام نويسی از دانش آموزان است. زمين و ساختمان اين گونه مدارس يا در تملک هيئت امنا يا يک انجمن خيريه است. اين مدارس با نام "بنياد" يا فونديشن Foundation فعاليت می کنند.

- مدارسی که با کمک داوطلبين اداره می شود. شمار زيادی از اين مدارس وابسته به کليسا - چه آنگليکان و چه کاتوليک هستند. هيئت امنای آنها نيروی آموزشی را استخدام می کند؛ بر نام نويسی نظارت دارد و برای تامين هزينه های مدرسه کمک مالی می کند. مالکيت زمين و ساختمان مدرسه هم معمولا در دست يک بنياد خيريه است.

- مدارسی که تحت کنترل گروه های داوطلب هستند. اين مدارس تقريبا هميشه مدارس وابسته به کليسا هستند. زمين و ساختمان تحت تملک يک بنياد خيريه است و مقامات دولتی محلی (LEA) پرسنل آموزشی و نحوه نام نويسی را تعيين می کنند.

همچنين هر مدرسه متوسطه دولتی در انگلستان می تواند مدرسه ای تخصصی در رشته های تکنولوژی، زبان، ورزش يا هنر نيز باشد. البته دولت بريتانيا پيشنهاد کرده که رشته های علوم، مهندسی و تجارت نيز به آنها اضافه شود. تمام مدارس بايد دروس پايه را تدريس کنند اما تا سال 2008 بايد يکی از گرايش های تخصصی را انتخاب و آن را در آموزش های خود بيشتر مورد توجه نشان بدهند.

- مدارس دولتی متوسطه وابسته به کليسا (Faith Schools) که هويتی مذهبی دارند. برای تاسيس اين گونه مدارس به توافق اوليا (ساکنان محلی) و مقامات دولتی محلی نياز (LEA) است. تقريبا نيمی از اين مدارس از سوی گروه های داوطلب کنترل می شوند و دروس مذهبی هم بايد با تائيد گروه های محلی تدريس شود. نام نويسی در اين مدارس با نظارت مقامات دولتی محلی صورت می گيرد. مدارس وابسته به کليسا دانش آموزان مسيحی را می پذيرند اما بسياری از آنها دانش آموزان از اديان ديگر را نيز نام نويسی می کنند.

- مدارس متوسطه که دانش آموزان را بر اساس آزمون ورودی و توانايی های تحصيلی انتخاب می کنند که با نام گرامر Grammar Schools شناخته می شوند. مقامات دولتی محلی (LEA) اداره اين گونه مدارس را برعهده دارند. در مورد پذيرش دانش آموز از طريق آزمون مناظرات زيادی در جريان بوده است.

*نکته*: غالب مدارس متوسطه دولتی در بريتانيا رسما هنوز Comprehensive Schools، يا "جامع" خوانده می شوند که دانش آموزان را با هر قابليت تحصيلی می پذيرند. مدارس "جامع" از دهه 60 ميلادی عمده ترين نظام آموزشی متوسطه بريتانيا بوده اند اما مدتی است که جايگاه آنها به عنوان پاسخی برای تقسيم عادلانه امکانات تحصيلی دولتی زير سوال بوده است. دولت تونی بلر، نخست وزير بريتانيا، برای اصلاح نظام آموزشی لايحه ای را به پارلمان تسليم کرده است.

مدارس غيردولتی

در بريتانيا مدارس غير دولتی متعددی وجود دارد که عمده ترين آن مدارس مستقل، Independent Schools، است. تحصيل در اين مدارس معمولا شامل پرداخت شهريه می شود و مقامات دولتی محلی (LEA) يا دولت مرکزی (Central Government) در تامين يا اداره آنها دخالتی ندارند.

اين مدارس همچنين با نام مدرسه "خصوصی"، Private، يا "پابليک"، Public School، نيز خوانده می شوند. آنها توسط بنياد ها اداره و تامين می شوند. مدارس "مستقل" مجبور نيستند که از دروس سراسری تبعيت کنند اما معمولا اين کار را می کنند و دانش آموزان نيز در امتحانات سراسری شرکت می کنند.