جنگها عامل اصلی آوارگی از زادوبوم هستند

طبق آماری که اين بنياد مدافع حق پناهندگی انتشار داده، در سال ۲۰۰۵ شمار متقاضيان به شدت کاهش يافته و به پايين ترين حد خود در بيست سال گذشته رسيده است.

دفتر اين کميساريا در ژنو، اينک نگران آنست که سخت گيری در قوانين پناهندگی باعث شود که افراد واقعا تحت تعقيب سياسی و عقيدتی از اين حق محروم بمانند.

به گزارش ايموگن فولکس گزارشگر بی بی سی در ژنو، کسانی کاهش شمار پناهجويان را به پايان گرفتن برخی از جنگهای منطقه ای نسبت می دهند، مثلا جنگ در بالکان.

در ۲۵ کشور اروپايی شمار پناهجويان از سال ۱۹۸۸ به پايين ترين حد خود رسيده است. در ساير کشورهای صنعتی نيز وضع به همين منوال است.

دولتهای ايالات متحده و کانادا در سال ۲۰۰۵ تا ۵۰ درصد کمتر از سال ۲۰۰۱ تقاضای پناهندگی دريافت کرده اند.

در همين دوران در استراليا و زلاند نو شمار پناهجويان تا ۷۵ درصد کااهش داشته است.

فراريان از پيگرد سياسی و عقيدتی

به عقيده اين کميساريا پايان گرفتن درگيری های منطقه ای تنها دليل کاهش شمار پناهجويان نبوده است.

به نظر اين مؤسسه نگرانی اين است که با تشديد قوانين پناهندگی، افرادی که واقعا به خاطر مسائل عقيدتی تحت تعقيب هستند، از حق پناه به کشورهای ديگر محروم شوند.

به نظر اين مؤسسه در کشورهای صنعتی نسبت به مشکلات پناهندگی برداشت نادرستی وجود دارد.

برخلاف تصور بسياری از مردم در کشورهای صنعتی، بيشترين تعداد پناهندگان در کشورهای درحال توسعه مأوا گرفته اند، مانند تانزانيا و پاکستان و ايران.

در سال ۲۰۰۵ بيشتر متقاضيان پناهندگی در کشورهای توسعه يافته، از مناطق جنگ زده آمده بودند، مانند صربستان و مونته نگرو و در مرحله بعد از چچن (در روسيه).

شمار پناهجويان عراقی مدام رو به افزايش دارد و تنها در سال گذشته به ميزان ۲۷ درصد رسيد.