صعود پرشتاب ميلوشويچ به قدرت از سال 1987 آغاز شد که او تظاهراتی دانشجويی بر سر موضع کوزوو به راه انداخت

ظرف دو سال ميلوشويچ رئيس جمهور شد و خودمختاری کوزوو را لغو کرد

طی جنگهايی که در پی اعلام استقلال اسلوونی، کروآسی و بوسنی در سالهای 1991 و 1992 به راه افتاد، پشتيبانی او از ارتشی که صربها در آن اکثريت داشتند اهميت زيادی يافت

ميلوشويچ وعده داد از صربستان در برابر آنچه "نسل کشی کروآتها" و "بنيادگرايی اسلامی" می خواند دفاع کند

ميلوشويچ در سال 1995 وادار شد در ديتون اوهايو پای ميز چانه زنی بنشيند و موافقتنامه صلحی را امضا کند که به جنگ بوسنی پايان داد

اما بحران تازه ای در کوزوو به راه افتاد و بمباران يوگسلاوی به دست نيروهای ناتو در سال 1999 ميلوشويچ را واداشت نيروهايش را از کوزوو خارج کند

ميلوشويچ در پی تظاهرات خيابانی عظيم در نوامبر 2000 که بر اثر خودداری او از پذيرش پيروزی وويسلاو کوشتونيتسا، رهبر مخالفان در انتخابات آغاز شد از قدرت سرنگون گرديد

واپسين سقوط ميلوشويچ انتقال او به ديوان لاهه برای محاکمه به اتهام جنايت جنگی بود، او دادگاه را غيرقانونی و نمايش سياسی خواند

با وجود نفرتی که خيليها در کشورهای بالکان نسبت به ميلوشويچ داشتند، برخی از صربها هنوز او را قهرمان ملی می دانند که برای احيای صربستان بزرگ تلاش کرده است