جان سيمپسون سردبير امور جهانی بی بی سی در بغداد

اما اين انتخابات برای آينده عراق و آمريکا چه معنی می دهد؟ در زير نگاهی داريم به چند سوال مشخص در اين زمينه:

۱. اين انتخابات تا چه حد موفقيت آميز بود؟

	برخی سياستمداران آمريکايی انگشتانشان را همچون ابراهيم بحرالعلوم وزير نفت عراق به جوهر آغشته کردند

انتخابات پارلمانی عراق بعنوان يک آزمون برای سنجش ميزان حمايت مردم از روند سياسی کشور، بسيار موفقيت آميز بود. ميزان مشارکت بالا، نسبت رای دهندگان سنی مذهب هيجان انگيز و سطح خشونت پايين بود.

شورشيان سنی اهميت انتخابات برای هم کيشان خود را درک کردند و در بسياری موارد مردم را به رای دادن تشويق کردند.

انتخابات پيشين در ماه ژانويه که آن نيز به عنوان يک موفقيت بزرگ از سوی لندن و واشينگتن ارزيابی شده بود، بسياری از عناصر مهم اين انتخابات را در بر نداشت.

در ماه ژانويه، مقامات رسمی بريتانيا و آمريکا بر اساس درک غلط از وضع عراق، بر مشارکت گسترده شيعيان و کردها (که همه شرايط را برای موفقيت در يک توازن قوای تازه سياسی در مقابل خود داشتند) تاکيد کرده و سعی کردند تحريم سنی ها را (که همه دلايل را برای باخت داشتند) ناديده بگيرند.

در مقابل، انتخابات ۱۵ دسامبر به همه آنچه انتخابات ۳۰ ژانويه قصد داشت برسد و نرسيد، دست يافت.

۲. آيا انتخابات منصفانه برگزار شد؟

منطقا بلی، اما با اين حال تقلبات سطح پايئن به شکل گسترده وجود داشته است.

سخنگوی سابق دولت که خود در صدر فهرست نامزدان يک گروه مستقل کوچک اما برجسته قرار دارد به من گفت چهار نفر پيشنهاد دستکاری و افزايش آرای وی را داده اند.

انتخابات نشان داد تا چه حد مردم به دنبال راه حلی صلح آميز برای حفظ يکپارچگی کشور بجای تجزيه آن هستند

روش آنان اينگونه بوده که با محاسبه ميانگين احتمالی کل آرا در يک صندوق خاص، از مسئولين رسمی صندوق می خواستند که درهای حوزه را زودتر از موعد ببندند.

سپس افراد وابسته به آنها وارد عمل می شدند تا برگه های آرا را تا رسيدن به ميزان قابل قبول به نام وی پر کنند.

او اين پيشنهاد را قبول نکرده اما احتمالا ديگران از اين پيشنهاد استقبال کرده اند.

۳. آيا انتخابات به حل مشکلات سياسی عراق کمک خواهد کرد؟

متاسفانه، نه لزوما.

اين انتخابات نشان داد که تا چه حد عراقی ها با هر سابقه ای خواهان دولتی قوی و موفق هستند. انتخابات همچنين حاکی از اين بود که مردم به دنبال راه حلی صلح آميز برای حفظ يکپارچگی کشور بجای تجزيه آن هستند.

تا اينجا همه چيز بخوبی پيشرفته است. اما بعد از انتخابات ژانويه، سياستمداران سه ماه بر سر شکل دولت جديد به بحث و جدل پرداختند. حاصل، فاصله گرفتن از هدف اصلی بود، موجب نا اميدی مردم شد و برای فرآيند سياسی کشور ناکامی محسوب شد.

هرچند اين بار سياستمداران بخت ديگری دارند، اما همان چهره های قديمی هستند و چيزی بجز اضافه شدن گروه تازه سنی ها به ترکيب قبلی عوض نشده است.

از آنجا که سنی ها ممکن است برای مشارکت خود بهای بيشتری طلب کنند، احتمالا دستيابی سريع به ائتلافی موفق سخت خواهد بود.

هيچکس در اراده و عزم مردم عادی برای مشارکت در انتخابات شک ندارد. مشکل در قابليت سياستمدارانی است که انتخاب شده اند.

۴. آيا انتخابات از حجم شورش ها خواهد کاست؟

راهبرد رئيس جمهور بوش تاييد و اعلام چنين فرضيه ای است.

اما چرا اين همه از رهبران شورشی (باستثناء تندروهای مذهبی که در اقليت مطلق هستند) سنی ها را به شرکت در انتخابات ترغيب کردند؟

دکتر جوآن کول استاد آمريکايی، اين مسئله را با شيوه ارتش سری جمهوری خواه ايرلند و شين فين در ايرلند شمالی مقايسه کرده است: آنها، هم از اسلحه و هم صنوق رای در مبارزاتشان استفاده کردند.

اين عقيده که رای دادن لزوما خشونت طلبان را از صحنه خارج می کند، عميقا سوال برانگيز است.

۵. آيا اينک خطر جنگ داخلی و تجزيه عراق کمتر است؟

	هرچه بيشتر سربازان خارجی عراق را ترک کنند، خطر جنگ داخلی تمام عيار افزايش می يابد

يک جنگ داخلی در ابعاد يوگوسلاوی سابق قطعا اتفاق نخواهد افتاد.

شيعيان با اصرار آيت الله علی سيستانی رهبر مذهبی خود، به گونه ای قابل توجه در قبال تحريکات عمدی برای وادار کردنشان به انجام اقدامات خشونت آميز تلافی جويانه، مقاومت کرده اند.

با اين حال، حملات تلافی جويانه اتفاق می افتد و هيچ کس نمی تواند مطمئن باشد که يکپارچگی عراق به طور قطع حفظ خواهد شد. هرچند تا اينجا ثابت شده که به شکل قابل توجهی اين شانس وجود دارد.

۶. آيا آمريکا در آينده نزديک می تواند نيروهايش را از عراق خارج کند؟

با انتخابات مياندوره ای پيش رو در ماه نوامبر در واشينگتن، اين کار حتما بايد صورت گيرد.

اما تاکنون هيچکس نگفته است اگر ۱۶۰ هزار سرباز آمريکايی نتوانسته اند شورش ها را در عراق متوقف کنند، کاهش نيروها، چگونه برقراری آرامش را برای پليس و ارتش عراق آسان تر می کند.

۷. آيا انتخابات عراق به اين معنی است آقای بوش حمايت از دست رفته را باز خواهد يافت؟

نگاهی به سابقه اشغال کشورهای جهان سوم توسط جهان اولی ها در تاريخ نشان می دهد نمی توان موردی را يافت که در آن دولتی که به شکل گسترده در اشغال درگير بوده توانسته باشد محبوبيتش را در ميان مردم حفظ کند.

تنها جنگ های موفق که در آن جهان اولی ها در جهان سوم جنگيده اند، حملات ضربتی و کوتاه مدت نظير نبرد فالکلند و جنگ اول خليج فارس بودند. زمانی که نظر عامه مردم بطور قطع مخالف جنگ شد، بعيد است مجددا عوض شود.

انتخابات عراق برای مردم عراق موفقيتی بزرگ بود اما معلوم نيست برای رئيس جمهور بوش نيز به دستاوردی بزرگ بدل شود.