کشتار سربرنيتسا فجيعترين قتل عام غيرنظاميان از زمان خاتمه جنگ دوم توصيف شده است

فهرست محرمانه ای که دولت صرب بوسنی تهيه کرده است شامل اسامی بيش از نوزده هزار نفر از کسانی است که در ژوئيه سال 1995 و زمان قتل عام بيش از هفت هزار تن از مردان مسلمان ساکن سربنتيسا در اين منطقه خدمت می کردند.

گفته می شود حدود نهصد تن از اين افراد هنوز هم به عنوان کارمندان دولت و افراد ارتش و پليس در منطقه جمهوری خودمختار صرب بوسنی به کار اشتغال دارند.

تدوين اين فهرست بخشی از روند همکاری دولت صرب بوسنی با تحقيقات بين المللی در مورد جنايات جنگی در جنگ داخلی بوسنی و هرزگوين است که تحت فشار جامعه جهانی به جريان افتاده است.

از دولت صرب های بوسنی خواسته شده است ارتکاب جنايات جنگی توسط ماموران صرب را مورد قبول قرار دهد و در پيگيری مرتکبين آنها با مراجع بين المللی همکاری کند.

به گفته منابع صرب های بوسنی، فهرست تدوين شده به اين معنی نيست که تمامی افرادی که هنگام وقوع قتل عام در منطقه بودند در اين ماجرا دست داشتند هرچند اسامی تعدادی از کسانی که قبلا نيز به عنوان مسئولين صدور دستور قتل عام شناسايی شده بودند در اين فهرست ديده می شود.

مقامات صرب بوسنی متعهد شده اند که به پرونده 892 نفری که هنوز در مشاغل دولتی خدمت می کنند رسيدگی کنند.

اين فهرست در عين حال به ماموران رسيدگی به جنايات جنگی در بوسنی امکان آن را می دهد تا تصوير کاملتری از واقعه سربرنيتسا به دست آورند.

تا کنون راتکو ملاديج، فرمانده ارتش صرب بوسنی در زمان قتل عام سربرنيتسا، و رادوان کاراديج، رهبر تشکيلات دولتی در آن زمان رسما به ارتکاب جنايات جنگی متهم شده اند.

در همانحال، هنوز هم تعدادی از کسانی که به عنوان متهمين اين واقعه تحت تعقيب قرار دارند دستگير نشده اند و گفته می شود در بوسنی يا جمهوری صربستان و مونته نگرو مخفی هستند.

کشتار فجيع

از ماجرای قتل عام هزاران مرد و نوجوان مسلمان ساکن سربرنيتسا به دست نيروهای صرب با عنوان فجيع ترين کشتار غيرنظاميان از زمان خاتمه جنگ دوم جهانی ياد شده است.

اين قتل عام بخشی از تاريخ تلاش مردم بوسنی برای ايجاد يک کشور مستقل است که با اعلام استقلال بوسنی در سال 1992 آغاز شد.

تا آن زمان، بوسنی و هرزگوين، در کنار جمهوری صربستان، جمهوری کرواسی و مناطق ديگر، يکی از جمهوری های تشکيل دهند جمهوری فدرال يوگوسلاوی بود.

	نظاميان صرب قربانيان کشتار سربرنيتسا را در گورهای جمعی دفن کردند

دولت يوگوسلاوی، که صرب ها بر آن تسلط داشتند، با نظريه ايجاد صربستان بزرگ می کوشيد بخش شرقی بوسنی را، که اکثر ساکنان آن صرب تبار بودند، به صربستان بازگرداند و به اين منظور، به حمايت از نظاميان صرب پرداخت.

در سال 1995، با ميانجيگری ايالات متحده و کشورهای اروپايی، جمهوری يوگوسلاوی با استقلال بوسنی موافقت کرد و به منظور خاتمه دادن به جنگ ميان نظاميان صرب و دولت بوسنی، نيروهای بين المللی در مناطق حساس بوسنی مستقر شدند.

با اينهمه، در ماه ژوئيه همان سال، در حاليکه واحدهايی متشکل از حدود 600 سرباز هلندی با تسليحات سبک در منطقه سربرنيتسا، ماموريت حمايت از هزاران پناهنده مسلمان و شبه نظاميان مسلمان خلع سلاح شده را برعهده داشتند، نيروهای صرب به حملاتی عليه اين منطقه دست زدند.

ماموران هلندی با بازگرداندن اسلحه به شبه نظاميان مسلمان مخالفت کردند و همزمان، قادر به مقاومت در برابر تهاجم نظاميان صرب نبودند.

روز 11 ژوئيه، راتکو ملاديج وارد سربرنيتسا شد و عمليات اخراج حدود بيست و سه هزار تن از زنان و کودکان مسلمان تحت نظر وی به جريان افتاد.

دو روز بعد، برنامه کشتار جمعی هزاران تن از مردان و جوانان مسلمان توسط نيروهای صرب به اجرا گذاشته شد.

جمهوری بوسنی در حال حاضر از سه جمهوری خودمختار صرب در شرق، کروات در شمال و بوسنيايی در مرکز تشکيل يافته است و رهبری کشور بر عهده شورايی متشکل از روسای جمهوری اين سه منطقه است که با رای مستقيم ساکنان آنها برای دوره های چهارساله انتخاب می شوند و هر هشت ماه يکبار، به طور دوره ای رياست شورا را در دست می گيرند.

جمهوری بوسنی حدود چهار ميليون جمعيت دارد که 48 درصد آن را بوسنيايی های اکثرا مسلمان، 37 درصد را صرب های اکثرا ارتدوکس، 14 درصد را کروات های اکثرا کاتوليک و بقيه را ساير اقوام تشکيل می دهند.