جاناتان مارکوس خبرنگار بی بی سی در امور ديپلماتيک

تونی بلر (سمت چپ) اميدوار است که اين اجلاس به نوعی مشارکت و همکاری ميان قدرت های عمده اقتصادی جهان و کشورهای آفريقايی منجر شود

تونی بلر، نخست وزير بريتانيا که ميزبانی اجلاس امسال را بر عهده دارد، فقر در آفريقا را در راس برنامه های اين نشست قرار داده است. آقای بلر می خواهد در روابط ميان قاره آفريقا و جهان صنعتی تغييرات عمده ای حاصل شود.

اولين نشست رهبران کشورهای صنعتی بزرگ جهان در سال 1975 با شرکت رهبران شش کشور در فرانسه به رياست والری ژيسکاردستن، رييس جمهوری پيشين اين کشور برگزار شد. در آن زمان محور اصلی گفتگوها، عمدتا بر مسائل اقتصادی متمرکز بود.

نيکلاس بن، مورخ علوم سياسی معتقد است که بحران انرژی حاصل از افزايش قيمت نفت توسط سازمان کشورهای صادر کننده نفت، اوپک، بحران پولی، بحران در اقتصاد کلان، تورم بسيار بالا و نبود رشد کافی اقتصادی همگی در ايجاد يک بحران جدی اقتصادی در اواخر دهه 1970 دخيل بودند. موسسات بين المللی آن زمان قادر به حل اين بحران ها نبودند و از همين رو، والری ژيکاردستن و هلموت اشميت، صدر اعظم وقت آلمان تصميم گرفتند وارد عمل شوند.

هدف از اجلاس جاری سران گروه 8 در هتل گلن ايگلز در نزديکی شهر ادينبورگ، مرکز استکاتلند، حصول پيشرفت در رشته ای از مسائل از جمله بخشش بدهی های کشورهای آفريقايی و افزايش کمک به آنهاست

اين گروه 6 عضوی، در سال 1976 کانادا را به عضويت پذيرفت و در سال 1998 نيز روسيه را به عضويت دعوت کرد و تبديل به گروه 8 شد. اما دستور کار نشست های آن از همان ابتدا نيز تغييراتی پيدا کرد و علاوه بر مسائل اقتصادی، توسعه سياسی و مسائل امنيتی نيز در آن گنجانده شد.

تونی بلر، نخست وزير بريتانيا در سال 2001 گفت: وضعيت آفريقا داغی است بر وجدان بشريت. اما اگر جامعه جهانی توان خود را متمرکز کند، قادر به درمان اين داغ خواهيم بود.

در آن سال، تونی بلر در کنفرانس ساليانه حزب کارگر، موضوع آفريقا را مطرح کرد. در نشست جاری سران هشت کشور صنعتی جهان، آقای بلر به عنوان ميزبان تصميم گرفته است آفريقا مسئله اصلی دستور کار اجلاس باشد.

ريچارد داوسون، رييس انجمن سلطنتی آفريقا معتقد است که اين انتخاب آقای بلر نشانگر اهميت روزافزون قاره آفريقا در صحنه جهانی است.

وی می گويد: آفريقا تامين کننده حدود 25 درصد نيازهای نفتی آمريکا در يک دهه است. همچنين برخی از آمريکايی ها فکر می کنند بنيادگرايی اسلامی ممکن است از اين قاره سربلند کند. از همين جهت، علاقه بيشتری به حل مسائل آفريقا ايجاد شده و سعی بر اين است که پول بيشتری صرف پايان دادن به فقر شود زيرا آنها از آن بيم دارند که فقر به بنيادگرايی و در نهايت به تروريسم منجر شود.

هدف از اجلاس جاری سران گروه 8 در هتل گلن ايگلز در نزديکی شهر ادينبورگ، مرکز اسکاتلند، حصول پيشرفت در رشته ای از مسائل از جمله بخشش بدهی های کشورهای آفريقايی و افزايش کمک به آنهاست. اما دان مک کينون، دبير کل اين نشست می گويد هدف اصلی بايد تجارت عادلانه تر برای آفريقا و در واقع برای تمامی کشورهای در حال توسعه باشد.

وی می گويد: "از 25 سال پيش تا کنون عده ای در باره حذف يارانه های کشاورزی در اروپا صحبت می کنند. حذف اين يارانه ها تغييری واقعی در پی خواهد داشت. اين موضوع در مورد کشاورزانی چون پنبه کاران جنوب آمريکا نيز صادق است. بحث در باره افزايش کمک ها خيلی خوب است اما اين کار، يک مرهم موقت است، ترحم به آنهاست. چرا آفريقايی ها نبايد از همان فرصت های اقتصادی برخوردار باشند که اروپا و آمريکا را قوی کرد؟"

تونی بلر اميدوار است که اين اجلاس به نوعی مشارکت و همکاری مشابه ميان قدرت های عمده اقتصادی جهان و کشورهای آفريقايی منجر شود. مشارکتی که بر اساس آن، يکی از طرفين تامين کننده کمک ها باشد، بدهی ها را ببخشد و زمينه را برای تجارت عادلانه تر مهيا کند و طرف ديگر، مديريت خوب و پايان دادن به فساد را وعده دهد

علاوه بر آفريقا، مسئله تغييرات آب و هوا نيز در دستور کار اجلاس سران گروه 8 قرار دارد اما با توجه به اين واقعيت که دولت جورج بوش، رييس جمهوری آمريکا بخش اعظم تئوری گرم شدن هوای زمين را قبول ندارد، بعيد است که اجلاس ادينبورگ در اين مورد به توافقی دست يابد.

پل سيمون، موسيقيدان آمريکايی، در دهه 1980 در يک سفر جنجالی به آفريقای جنوبی آلبومی ضبط کرد که درونمايه آن مشارکت ميان نوازندگان غربی و آفريقايی بود.

تونی بلر اميدوار است که اين اجلاس به نوعی مشارکت و همکاری مشابه ميان قدرت های عمده اقتصادی جهان و کشورهای آفريقايی منجر شود. مشارکتی که بر اساس آن، يکی از طرفين تامين کننده کمک ها باشد، بدهی ها را ببخشد و زمينه را برای تجارت عادلانه تر مهيا کند و طرف ديگر، مديريت خوب و پايان دادن به فساد را وعده دهد.

اين طرح بسيار جاه طلبانه و انتظارات از آن بسيار زياد است. يک اجلاس دو روزه در اسکاتلند قادر نيست فقر را از بين ببرد اما می تواند آغازی باشد برای يک مبارزه مداوم، مبارزه ای که به اين هدف، تحقق ببخشد.