هزاران نفر از مردم آچه هنوز نتوانسته اند پناهگاه ها را ترک کنند

مطالعه ای توسط گروه آکسفام نتيجه گيری کرده است که کمک ها بيشتر نصيب کاسبکاران و زمين داران شده و به شکاف ميان فقير و غنی دامن زده است.

براساس اين مطالعه، مدت اقامت فقرا در اردوگاه های پناهندگی، که يافتن کار و بازسازی زندگی در آن دشوارتر است، بسيار طولاتر از سايرين بوده است.

آکسفام اکنون خواستار انتقال کمک ها به نيازمندترين و محروم ترين گروه ها شده است.

سونامی، يا خيزش امواج دريا در اثر زلزله ای عظيم در بستر اقيانوس، که روز 26 دسامبر روی داد جان دست کم 200 هزار نفر را در کشورهای مختلف اقيانوس هند از اندونزی و تايلند گرفته تا سريلانکا و سومالی گرفت.

امواج سونامی جان و مال گروه های آسيب پذيرتر را که زير سرپناه های شکننده ساحلی زندگی می کردند ربود و بازماندگان اين گروه ها دسترسی کمتری به کمک های پزشکی داشتند.

مطالعه گروه آکسفام به در حاشيه قرار گرفتن "داليت ها" - رانده شدگان هند- و مشکلات خاص در سريلانکا، جايی که کمک ها بيشتر نصيب کاسبکاران و زمين داران شده است، اشاره می کند.

اين شکاف در استان آچه در اندونزی که بيشترين آسيب را در سونامی ديد شديدتر از هر کشور ديگر است. اين درحالی است که آچه حتی قبل از سونامی نيز در اثر جنگ، منطقه ای به شدت محروم بود.

در مجموع نيم ميليون نفر در اثر سونامی بی خانمان شدند.

با گذشت شش ماه از حادثه بخش های نادری از آچه بازسازی شده است

اما داراترين بازماندگان موفق شده اند اردوگاه های موقتی را ترک کنند.

مطالعه ديگری توسط يک گروه از دانشگاهيان در بريتانيا که بر تحويل کمک ها نظارت می کرد دريافته است که با گذشت شش ماه، شواهد کمی از ساختن اقامتگاه های دائمی برای اکثر بازماندگان وجود دارد.

اين مطالعه به زبانی صريح می گويد که چنين ناکامی هايی در پی يک فاجعه طبيعی در جهان توسعه يافته هرگز تحمل نمی شد.

يکی از خبرنگاران بی بی سی می گويد کليه آژانس های امدادرسانی، و همچنين دولت های محلی بايد مسووليت اين ناکامی را مشترکا به عهده گيرند.

واکنش بی سابقه بين المللی به آن فاجعه، بدان معنی است که امکان پاسخگويی به نيازهای فوری انسانی وجود داشت.