|
تحليل: شورش زرقاوی | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
گزارش ها و شايعات درباره وضعيت و محل اختفای ابومصعب الزرقاوی، پيکارجوی متولد اردن و رهبر شورش های عراق همچنان ادامه دارد. مسائلی چون ميزان جراحات احتمالی وی، اينکه آيا او در عراق است يا نه، و اين که آيا کسی حداقل به طور موقت جايگزين او شده است يا خير همچنان مبهم است. اما اهميت زرقاوی و تاثير بالقوه سرنوشت وی بر شورش های عراق چيست؟ ارتش آمريکا در عراق انکار نمی کند که زرقاوی را هدف شماره يک خود می داند. وی مسوول بسياری از مرگبارترين حملات در عراق محسوب می شود و تنها رهبر شورش هاست که از شهرتی گسترده برخوردار است. به اين ترتيب واضح است که فرماندهان آمريکايی و مقام های عراقی حذف او از صحنه را، حداقل در کوتاه مدت، دارای اهميت روانی و همچنين تاثير عملی می دانند. دستگيری يا قتل چهره ظاهری شورش ها همچنين برای تقويت روحيه نيروهای آمريکايی و دولت عراق دارای ارزش چشمگير نمادين خواهد بود. اما هيچ کس باور ندارد که قتل وی تير خلاصی در مغز شورش ها خواهد بود. خشونت های فرقه ای مقام های آمريکايی اذعان می کنند که آنها و مقام های عراقی نمی توانند تنها از طريق عمليات نظامی شورش ها را شکست دهند.
لازمه اين کار اتخاذ يک استراتژی وسيعتر شامل فعاليت های سياسی و اقتصادی است و احتمالا سال ها زمان خواهد برد. نگرانی های فزاينده ای درباره احتمال بروز خشونت های فرقه ای وجود دارد و تلاشی ويژه برای فرونشاندن اين گونه تنش ها و به خصوص کوشش برای دخالت دادن جامعه اهل تسنن در فرآيند سياسی، بخشی از استراتژی مزبور است. اضافه بر همه اين ها، تجربه مقام های سعودی در مقابله با پيکارجويان در آن کشور چنين بوده است که آنها عليه برخی رهبران پيکارجو اعلام موفقيت می کنند اما بلافاصله عده ديگری جای آنها را می گيرند. در عراق، شورش ها همچنان ديگی درهم جوش است. هرچه از عمر آن می گذرد پيشرفته تر نيز می شود. پيکارجويان خارجی که تحت رهبری ابومصعب الزرقاوی فعاليت می کنند، احتمالا تنها تشکيل دهنده بخشی از بدنه شورش ها هستند. اما تحولاتی مانند افزايش بمبگذاری های انتحاری در بغداد ممکن است گواه همکاری فزاينده ميان عناصر خارجی و شورشيان بومی (عراقی) باشد. تلاش برای حفظ فشار تاکتيک های آمريکا از جمله شامل يورش مکرر به پايگاه های شورشيان بوده است تا نتوانند تعادل خود را بازيابند.
دو عمليات اخير- به نام ماتادور و نيومارکت - در غرب عراق، و ماموريت مشترک نيروهای آمريکايی و عراقی در محله های غربی بغداد از نمونه های اين تاکتيک هستند. آمريکايی ها می گويند دستياران ارشد زرقاوی را هدف قرار داده و دستگير کرده اند و معتقدند احتمالا به خود وی نيز نزديک شده اند. و با اين همه ميزان خشونت ها افزايش يافته است. همانطور که آمريکايی ها می گويند اين ممکن است نشانه احساس عجز شورشيان باشد. يا شايد هم ممکن است شاهد تازه ای بر اين مساله باشد که اين شورش قوی تر و پيشرفته تر از آن است که فرماندهان آمريکايی حساب کرده بودند. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||