شهريار رادپور

افزايش ميزان جرائم، به ويژه ظهور باندهای مسلح قاچاق مواد مخدر از ديگر موضوعهايی است که مردم را نگران کرده است

ولی همه به تجربه آموخته اند که هر روز که به روز انتخابات نزديکتر می شود، مسائل و موضوعهای مورد توجه عامه مردم محدودتر و معمولی تر می شود.

نکته ديگر کانون توجه مردم است. باز تجربه نشان داده است که دشوارترين مبارزه انتخاباتی را حزب حاکم تحمل می کند چون مردم هميشه کارنامه دولت را سبک و سنگين می کنند، در صورتی که حزبهای اقليت اين بخت را دارند که می توانند به وعده دادن بسنده کنند.

انتخابات بريتانيا در راديو بی بی سی برنامه های ويژه انتخابات پارلمانی در بريتانيا هر روز از ساعت 16:50 به وقت گرينويچ و ساعت 21:20 به وقت تهران از بخش فارسی راديوی بی بی سی پخش می شود.

در آغاز مبارزات انتخاباتی، رهبران احزاب با بلند پروازيهای خاص خود اصلاح تمام کمبودها و معايب دنيا را وعده می دهند ولی نهايتا به همان موضوعهايی می رسند که در ايران به آن "يک لقمه نان و پنير" گويند و در اين ديار "نان و کره"، يعنی کار و پيشه قابل اطمينان، درآمد نسبتا خوب، دسترسی به مدرسه ای منظم و کم خرج برای فرزندانشان و درمانگاه و بيمارستانی که به دردشان برسد.

يک زن جوان، وقتی تونی بلر، نخست وزير، را در خيابان ديد اين خواسته ها را چنين مطرح کرد: "در سال ۱۹۹۷ موقع اولين پيروزی انخاباتی شما من ۱۱ ساله بودم و پدرم که راننده است و همه خانواده مان از نخست وزير شدن شما خوشحال بوديم. ولی الان اعتماد تمام خانواده به حزب کارگر و دولت شما از بين رفته است. برای ما که کلی فعاليت کرديم تا يک دولت کارگری پيدا کنيم ... احساس خيلی بدی است."

در سالهای اخير چند موضوع ديگر هم به غير از آن "يک لقمه نان و پنير" به خواسته ها و نگرانی های مردم بريتانيا اضافه شده است.

بعد از حملات تروريستی سال ۲۰۰۱ در آمريکا و هشدار دولتهای غربی به مردم که حملات تروريستی در اروپا نيز حتمی است، قوانينی اضطراری از پارلمانهايشان گذشت که محدود کننده بعضی از آزاديهای مدنی بود.

در زمينه اقتصادی، مردم روی هم رفته از کارنامه هشت ساله دولت کارگری راضی اند. نرخ تورم و بهره بانکی در پائين ترين ميزان خود در چند دهه اخير است و رشد اقتصادی هم بدون وقفه ادامه داشته است. با اين حال حزب محافظه کار سعی دارد با قول کاستن از مالياتها در ميان کم درآمد ها نفوذ کند

در يک مناظره تلويزيونی مردم با سخنگويان امور داخلی سه حزب کارگر، محافظه کار و ليبرال دموکرات، يکی از حضار از تأثير اين قوانين اضطراری بر روابط بين قومی در جامعه ابراز نگرانی کرد.

او گفت: "نگرانی من از تأثير پيامدهای قانون مبارزه با تروريسم به حقوق مدنی شهروندان است. يک کميته پارلمانی هم اخيرا از خسارتهايی که اين قانون به روابط اجتماعی وارد کرده ابراز نگرانی کرده بود و به دولت و پليس توصيه کرد نگذارند اين قانون به انزوا و احساس بيگانگی کردن شهروندان مسلمان بريتانيا منجر شود. من نمی دانم دولت چطور موفق به اين کار خواهد شد ولی اين را می دانم که جامعه از وجود اين قانون احساس نا امنی بيشتری می کند."

افزايش ميزان جرائم، به ويژه ظهور باندهای مسلح قاچاق مواد مخدر از ديگر موضوعهايی است که مردم را نگران کرده و همه احزاب بزرگ در برنامه های سياسی شان متعهد شده اند بودجه پليس را افزايش دهند.

در زمينه اقتصادی، مردم روی هم رفته از کارنامه هشت ساله دولت کارگری راضی اند. نرخ تورم و بهره بانکی در پائين ترين ميزان خود در چند دهه اخير است و رشد اقتصادی هم بدون وقفه ادامه داشته است. با اين حال حزب محافظه کار سعی دارد با قول کاستن از مالياتها در ميان کم درآمد ها نفوذ کند.

مسئله نسبتا تازه ديگری که هر سه حزب اصلی آن را پذيرفته اند ولی هريک راه حل جداگانه ای پيشنهاد کرده اند، افزايش شمار مهاجران و پناهجويان در سالهای اخير بوده است.

تأثير ورود مهاجران اقتصادی بر بازار کار و پيشه در اين کشور را يک مهاجر پرسابقه، از مستعمرات سابق بريتانيا در يک مناظره تلويزيونی به اين صورت مطرح کرد: "من در اين کشور بزرگ شده ام. پدر و مادرم از مهاجران جزاير دريای کارائيب هستند که در آن زمان جزو مستعمرات بريتانيا بود. مسئله ای که درک آن برايم مشکل است علت هجوم اين همه مهاجر از کشورهای اروپای شرقی به اينجا است."

او افزود: "ما عضو پيمانها و قراردادهای بين المللی زيادی هستيم و می بينيم که از کشورهای همپيمان که قاعدتا کشورهای خوب و آزادی هستند اين همه مهاجر به کشور ما سرازير می شود. اين مهاجران در سفرشان به بريتانيا از چند کشور ديگر هم می گذرند... من نمی دانم چرا همه به اينجا سرازير می شوند در صورتيکه برای شهروندان مستعمرات سابق بريتانيايی کار و پيشه تضمين شده وجود ندارد."

و بالاخره موضوع مهم ديگر شهريه دانشگاهها است، مسئله ای برای پدر و مادرها با فرزندانی در سن تحصيلات دانشگاهی.

دولت کارگری برای خودکفاتر کردن دانشگاهها شهريه ای معادل دو هزار پوند در سال تعيين کرد که دانشجويان هر چند ماه يکبار در تظاهرات سراسری به آن اعتراض می کنند.

فريبا که اين سيستم را تجربه کرده از مشکلاتش می گويد: "هزينه دانشگاه بايد از حقوق بازنشستگی تعيين شود. [در سيستم کنونی] دانشجو در اول زندگی مقروض می شود که فشار زيادی هم در زمان تحصيل و هم در هنگام کار به دانشجو وارد می شود."

حزب ليبرال دموکرات تنها حزبی است که تعهد کرده شهريه دانشگاه را لغو خواهد کرد.