فرماندهان آمريکايی بمباران مناطق فاقد ارزش نظامی را برای تسليم ژاپن لازم می دانستند

در خلال ماه مارس سال 1945 و چند ماه قبل از تسليم ژاپن در برابر نيروهای آمريکايی، هواپيماهای نظامی آمريکا در صدها ماموريت هوايی به بمباران سنگين توکيو، پايتخت ژاپن، مبادرت کردند که در نتيجه آن، حدود يکصد هزار نفر از اهالی اين شهر جان خود را از دست دادند و بخش بزرگی از پايتخت در اثر انفجار بمب و بروز آتش سوزی ويران شد.

حرارت ناشی از آتش سوزی که در اثر اين بمباران روی داد باعث تغيير در وضعيت جوی و وزش توفان شديدی در منطقه شد.

بمباران توکيو حدود يکصد هزار کشته برجای نهاد و تلفات انسانی آن از تلفات ناشی از پرتاب بمب اتمی بر هيروشيما و ناکازاکی بيشتر بود

آنچه که در اين حادثه مورد توجه قرار گرفته اين است که مناطق بمباران شده عموما غيرنظامی بود و ارزش نظامی نداشت.

با اينهمه، فرماندهان آمريکايی و برخی از مورخان گفته اند که چنين عملياتی برای نشان دادن برتری نظامی متفقين و وادار کردن دولت نظاميگرای ژاپن به تسليم لازم بود.

بمباران غيرنظاميان

بمباران هدف های غيرنظامی به خصوص شهرهای ژاپن از سال 1942 آغاز شد اما به دليل دور بودن مسافت و استفاده از ناوهای هواپيمابر، و همچنين دفاع ضد هوايی ژاپنی ها، دامنه اين حملات در ابتدا محدود بود.

همچنين، بمباران از ارتفاع زياد مانع از هدفگيری دقيق می شد و بسياری از بمب های پرتاب شده در مناطق غيرمسکونی و دور افتاده فرود می آمد.

ژاپن سرانجام با تسليم بدون قيد و شرط به نيروهای آمريکايی موافقت کرد

سرانجام در روز 14 ماه اوت سال 1945، پس از آنکه بمب های اتمی آمريکا بر دو شهر ژاپن فرود آمد، شورای امپراتوری ژاپن تصميم گرفت به جنگ خاتمه دهد.

گفته می شود که در رای گيری اعضای اين شورا ميزان آرای طرفداران ادامه و خاتمه جنگ يکسان بود و رای تعيين کننده توسط امپراتور داده شد.

در روز 2 سپتامبر، دولت آمريکا تسليم ژاپن را پذيرفت و معاهده تسليم بدون قيد وشرط بر عرشه ناو آمريکايی ميسوری، که در خليج توکيو لنگر انداخته بود، امضا شد.