لوئيزا ليم خبرنگار بی بی سی در پکن

دانشجويان دانشگاههای پکن و چينگ چوا از برجسته ترين دانشگاههای چين، با دست زدن به تظاهرات در ميدان تيان آنمن، مرکز تشکيلات سياسی اداری در قلب پايتخت، و راهپيمائی و اعتصاب غذا، نيروی اصلی جنبش دمکراسی در کشورشان را تشکيل می دادند.

پانزده سال پس از واقعه ميدان تيان آنمن: اولويتهای دانشجويان تغيير کرده است

اما پس از گذشت پانزده سال از واقعه خونين ميدان تيان آنمن هنگامی که جائو زيانگ دبيرکل پيشين حزب کمونيست که قهرمان دانشجويان هوادار دمکراسی بود اوايل سال جاری در يکی از بيمارستانهای پکن در گذشت، بسياری از نسل تازه دانشجويان شناختی از او نداشتند.

پس از آخرين باری که جائو زيانگ با چشمان اشکبار از دانشجويان خواست که به تظاهرات و اعتصاب غذای خود پايان بدهند از مقام دبيرکلی کنار گذاشته شد و مدت پانزده سال تا هنگام مرگ در خانه اش زندانی بود.

دو هفته پس از درخواست او از دانشجويان تانکهای ارتش به ميدان تيان آنمن حمله بردند و صدها و شايد هزاران نفر در اين ميدان زير تانک له شدند و به هلاکت رسيدند.

ويوی لينگ يک دانشجوی ۲۳ ساله اعتراف می کند که در باره جائو زيانگ هيچ چيز نمی دانست و تنها پس از مرگ او اطلاعاتی از اينترنت در مورد جائو زيانگ به دست آورد.

من نارضايتی خاصی ندارم. اگر داشته باشم از روشهای انقلابی آنها [دانشجويان معترض در سال 1989 در ميدان تيان آنمن] استفاده نمی کنم. به رسانه ها خبر می دهم. ويوی لين، دانشجوی 23 ساله

ژو هانگ روزنامه نگار سابق معتقد است که واقعه ميدان تيان آنمن پايان آرمان گرايی در چين بود.

او می گويد: "در آن زمان مردم همه يک هدف داشتند. هدف آنها بهبود هر چه بيشتر وضعيت حزب [کمونيست]، رهبری و کشور بود."

به عقيده او اکنون وضعيت فرق کرده. جامعه چين تجزيه شده است و کسی ديگر سنگ کس ديگری را به سينه نمی زند زيرا هر کسی فکر می کند که زندگی ديگری به او مربوط نيست.

به اعتقاد نسل تازه دانشجويان چينی، جنبش دانشجويان در پانزده سال پيش زائيده آرمان گرايی و گمراه کننده بود.

جنی ژو دانشجوی ۲۳ ساله رشته روزنامه نگاری می گويد: "ما هيچگاه به خيابانها نخواهيم ريخت و هر چه دلمان خواست نخواهيم گفت بدون آنکه به عواقب آن فکر کنيم . ما عاقلتر از آن هستيم."

جنی افزود که واقعه ميدان تيان آنمن تاسفبار بود و او آنرا محکوم می کند اما روشی که دانشجويان در آن زمان در پيش گرفتند درست نبود.

به اعتقاد جنی چين تغيير زيادی کرده است و در جهت درستی گام بر می دارد. دولت تلاش کافی به عمل می آورد.

او می گويد: "من نيازی به اعتراض نمی بينم چراکه هيچ دليلی برای آن ندارم."

در روزهای سوم و چهارم ژوئن 1989 صدها نفر در ميدان تيان آنمن به دست نيروهای امنيتی کشته شدند

الن ين دانشجوی رشته کامپيوتر نيز می گويد که او اکنون می تواند با کوله پشتی به هر جای چين که می خواهد سفر کند چيزی که پانزده سال پيش اصلا امکان نداشت.

به گفته الن اکنون نسل او حاضر نيست که برای دستيابی به اهداف ايده آليستی به اعتراضاتی نظير پانزده سال پيش دست بزند.

او می گويد: "من فکر می کنم جوانانی مثل من اهميت کمتری به سياست می دهند و به داشتن زندگی بهتر و بهبود وضعيت اقتصادی بيشتر توجه نشان می دهند."

اما به گفته پروفسور تنگ جيمنگ استاد مطالعات خارجی دانشگاه پکن هيچگاه در کشورش نسلی اين چنين بی تفاوت وجود نداشته است: "چنين چيزی در تاريخ چين بی سابقه است. با بهبود وضع اقتصادی زندگی مردم مرفه تر شده است و در نتيجه آنها راضی و آرام شده اند."

وقايع خونين ميدان تيان آنمن موجب شکاف در جامعه چين بين دو طبقه شده است: آنهائی که هرگز آنرا فراموش نخواهند کرد و آنان که جوانتر از آنند که آنرا بخاطر بياورند. اما برای ميليونها تن ديگر که تحت تاثير حزب کمونيست قرار گرفته اند، ثبات کنونی چين و دستاوردهای اقتصادی آن می تواند تلفات جانی ميدان تيان آنمن را توجيه کند.