محمد منظرپور

ناسينبه ايادما، مردی که بيشتر از همه رهبران آفريقايی حکومت کرد

توگو يکی از کوچکترين کشورهای آفريقای مرکزی است. کوچکی کشور به حديست که در هيچ نقطه ای عرض آن از ۱۲۰ کيلومتر تجاوز نمی کند و بصورت يک باريکه از خليج گينه به دشتها و بيشه زارهای شمال غربی آفريقا کشيده شده است. اين منطقه در سال ۱۴۷۱ ميلادی توسط هلندی ها تسخير شد و بندر آنــهــو که در توگوی امروزی واقع شده، در قرن پانزدهم و شانزدهم از بنادر مهم صادرات برده محسوب می شد.

انتصاب فو ناسينبه ايادما با مخالفت گسترده بين المللی نيز رو به رو شد

در قرن هفدهم ميلادی، امپراطوری آلمان اين منطقه را ضميمه کرد و آنرا توگولند ناميد. بيشتر زيرساختهای اين کشور از جمله راه آهن سراسری آن توسط آلمانيها احداث شد. در سال ۱۹۱۴، نيروهای متفق بريتانيا و فرانسه در نخستين پيروزی متفقين در جنگ جهانی اول، اين قلمرو را تسخير کردند و از آن پس تا کسب استقلال در سال ۱۹۶۰ به صورت دو منطقه تحت الحمايه توسط اين دو دولت اداره شد.

اما پيش از پرداختن به تحولات سياسی توگو پس از استقلال خوب است از فرهنگ و ترکيب جمعيتی توگو بگوئيم:

توگو بر خلاف مساحت محدودش به لحاظ ترکيب قومی بسيار متنوع است و بيش از ۴۰ گروه قومی و مذهبی مختلف در اين کشور زندگی می کنند. اما يک آوا که در بين تمام اين اقوام بيشتر از نواهای ديگر شنيده می شود، آوای طبل است.

در سراسر توگو، شما با طبل و طبالی سر و کار داريد. کليه مراسم و جشنها، اعم از تولد، غسل تعميد و ازدواج همراه با نوای طبل برگزار می شود. در سواحل جنوبی توگو، ماهی گيران در حين کشيدن تورهايشان از دريا آواز می خوانند و امروزه بسياری از اين نواهای سنتی با آلات موسيقی مدرن هم تنظيم شده است.

کودک توگويی

در بيست و هفتم آوريل ۱۹۶۰، توگو به رهبری سيلوانوس الیمپـيو رهبر اقوام بومی توسعه يافته تر مناطق شمالی به استقلال دست يافت. اما دولت به اليمـپیــو وصال نداد و تنها سه سال بعد از استقلال به دست سروان ناسينبه ايادما، به قتل رسيد، فردی که سرانجام در ۱۹۶۷ قدرت را به دست گرفت و تا زمان مرگش در پنجم فوريه امسال آن را حفظ کرد.

آنچه پس از مرگ رياست جمهوری رخ داد، توگو را به عناوين خبری جهانی وارد کرد. ارتش توگو پسر رئيس جمهور متوفی را به سمت رياست جمهوری منسوب کرد و اين اقدام ارتش با تظاهرات وسيع مخالفان در لومه پايتخت توگو رو به رو شد.

انتصاب فو ناسينبه ايادما با مخالفت گسترده بين المللی نيز رو به رو شد و کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی غرب آفريقا حتی اين کشور را به اعمال تحريمهای اقتصادی تهديد کردند. در نهايت و تحت اين فشارها دولت توگو با برگزاری انتخابات رياست جمهوری تا پيش از پايان ماه آوريل موافقت کرده و وعده کرده که با اصلاح قانون اساسی امکان تعيين انتصابی روسای جمهوری را سلب کند. بی شک گامهای بعدی اين جمهوری کوچک آفريقايی به سمت دموکراسی و يا مقاومتهای احتمالی در مقابل اين فرايند بار ديگر توگو را طی ماه های آينده در عناوين اخبار جهانی قرار خواهد داد.