جيم ميور خبرنگار بی بی سی در اربيل

کردها هم و غم خود را صرف کسب حداکثر کرسی های ممکن در مجلس ملی عراق کرده اند

پس از حمله خشونت بار صدام حسين به کردها در سال 1991 و دخالت غرب برای حراست از اين منطقه توسط نيروهای هوايی آمريکا و بريتانيا، آنها اکنون 13 سال است که ضمن بهرمندی از آزادی نسبی، اداره امور خود را در دست داشته اند.

وضعيت منطقه کردنشين شمال، کاملا از آنچه در ساير مناطق عراق می گذرد متفاوت است.

يک تفاوت عمده اين است که اين نخستين بار نيست که کردها در يک انتخابات آزاد شرکت می کنند. آنها در سال 1992 اعضای پارلمان منطقه کردنشين را برگزيدند.

اين انتخابات در واقع شامل سه مجموعه رای گيری است: يکی برای همان پارلمان منطقه ای کردها، ديگری برای انتخاب نمايندگان مجمع ملی عراق موسوم به "جمعيت وطنی" و سومی انتخاباتی محلی برای گزينش شوراهای استانی.

در رای گيری مهم ملی هيچ گونه رقابتی ميان جناح های عمده کرد وجود ندارد.

ائتلاف کردستان

آنها در "ائتلاف کردستان" که همچنين ترکمن ها، مسيحيان و ساير گروه های اقليت را در برمی گيرد متحد شده اند.

از آنجا که انتخاب نمايندگان به نسبت جمعيت هر قوم و گروه است، هدف کردها از دست زدن به ائتلاف اين است که حداکثر کرسی های ممکن در مجمع ملی را ازان خود کنند.

در اين صورت کردها در فرآيند تهيه و تنظيم يک قانون اساسی، که اميدوارند خودمختاری آنها در درون يک فدراسيون دموکراتيک را به رسميت بشناسد، نقش بزرگتری پيدا خواهند کرد.

جلال طالبانی، نامزد اصلی در "ائتلاف کردستان" اين انتخابات را برای کردها سرنوشت ساز می داند.

او می گويد: "اين انتخابات تعيين کننده است. به تنظيم قانون اساسی عراق منجر خواهد شد. ساختار عراق جديد را مشخص خواهد کرد. به کشور عراق صورت تازه ای خواهد بخشيد. و آينده عراق را تعيين خواهد کرد."

بنابراين در مبارزات مربوط به پارلمان ملی عراق، تاکيد احزاب کرد فقط و فقط راضی کردن حداکثر مردم برای شرکت در رای گيری است، تا سهم منطقه از قدرت در دولت مرکزی افزايش يابد.

مبارزات انتخاباتی بسيار زنده و پرشور بوده است و البته اين منطقه در مقايسه با ساير عراق نسبتا امن بوده است.

اما حتی اينجا نيز خطر حمله شورشيان مردود شناخته نمی شود و تدابير امنيتی به شدت ساير مناطق عراق است.