سربازان بريتانيايی در سری لانکا

تونی بلر نخست وزير بريتانيا در سخنانی در پارلمان گفت که تا کنون مرگ 51 نفر از اين شمار تاييد شده است.

آقای بلر از اقدامات وزارت خارجه بريتانيا، که مورد انتقاد گروهی از خانواده های سوگوار است، دفاع کرد.

مراسم يادبودی با شرکت ملکه بريتانيا بزودی برای قربانيان سونامی برگزار خواهد شد.

از 871 نفر بريتانيايی ديگر هنوز خبری در دست نيست و بيم آن می رود که جان خود را از دست داده باشند. هفته پيش اين رقم در حدود 2000 نفر تخمين زده می شد.

آقای بلر همچنين قول داد که 25 ميليون پوند ديگر نيز به مجموعه کمک های دولت به سونامی زدگان آسيا خواهد افزود. بنابراين مجموع کمک فوری بريتانيا به کشورهای سونامی زده 75 ميليون پوند خواهد بود.

آزمايش دی ان ای از قربانيان در تايلند

در همين حال، تايلند می گويد که قصد دارد تا برای شناسايی کشته شدگان فاجعه سونامی، از اجسادهمه قربانيان، حتی اجسادی که هم اکنون به خاک سپرده شده اند، آزمايش دی ان ای بگيرد.

وزير کشور تايلند اين آزمايشهای اضافی را ناگزير دانست زيرا به گفته وی اقدامات اوليه برای تشخيص هويت کشته شدگان کافی و دقيق نبوده است.

تايلند تحت فشار دولتهای خارجی قرار دارد تا اطمينان حاصل کند که هويت همه اجساد به طور رسمی و صحيح شناسايی شود.

گزارشگر بی بی سی، در جزيره آسيب زده فوکت گفت که در نخستين روزهای پس از سونامی، بسياری از کشته شدگان، تنهااز روی مشخصات شناسايی می شدند.

اما با گذشت زمان، کار تشخيص هويت انبوه کشته شدگان حادثه دشوراتر شده است و نمی توان به شناسايی اوليه و ظاهری اجساد اکتفا کرد.

اکنون، مسئولان دولتی می گويند برخی از قربانيان که ابتدا تصور می شد تايلندی هستند، ممکن است از ساير کشورهای آسيايی باشند.

تاکنون حدود پنج هزار و 300 جسد در تايلند يافته شده است؛ بيش از سه هزار نفر ديگر همچنان در فهرست مفقودان قرار دارند.

ارسال کمک برای آسيب ديدگان دورافتاده

همزمان با روند دشوار و پيچيده شناسايی قربانيان سونامی، ارسال کمک به بازماندگانی که از حادثه جان به در برده اند نيز، به ويژه در مناطقی که دور از دسترس قرار دارند، ادامه می يابد.

يک کاروان حامل کمک های بشردوستانه برای آسيب ديدگان سونامی در مناطق دور افتاده در اندونزی ارسال شده است.

دختری در تايلند لباس های اهدايی را ورانداز می کند

محموله کمک های بشردوستانه برای ساکنان نقاط دور افتاده شمال جزيره سوماترا، که در نزديکی کانون زمين لرزه روز 26 دسامبر در بستر اقيانوس هند واقع است، بامداد روز دوشنبه شهر جاکارتا، پايتخت اندونزی را ترک کرد و برای رسيدن به مقصد بايد يک مسير دو هزار و پانصد کيلومتری را بپيمايد.

استان آچه واقع در جزيره سوماترا متحمل بيشترين تعداد قربانيان و سنگينترين خسارات ناشی از سونامی اقيانوس هند شده و هنوز هم کمک های بشردوستانه کافی به برخی از آسيب ديدگان نرسيده است.

کاروان کاميون های اعزامی از جاکارتا حامل چهل تن اقلام ضروری شامل پوشاک، دارو و وسايل برپا کردن سرپناه های موقت است.

تشکيلات موسوم به سازمان بين المللی برای مهاجرت، که اين کاروان را اعزام کرده، اميدوار است کمک های ارسالی بتواند در کمتر از سه روز آينده به بندا آچه، مرکز استان آچه، برسد.

به گفته اين سازمان، نياز به کمک اساسی به حدی است که امکانات فرودگاهی بندا آچه و شهر مدان در استان آچه به تنهايی پاسخگوی دريافت و توزيع آن نيست.

روز يکشنبه، 9 ژانويه، ارسال کمک های اضطراری به نقاط دور دست در آچه به دليل سقوط يک هلی کوپتر نظامی آمريکايی در نزديکی فرودگاه بندا آچه برای مدتی متوقف شد.

در اين حادثه چند نفر به طور سطحی زخمی شدند.

هلی کوپترهای نظامی آمريکا در امر کمک رسانی به آسيب ديدگان سونامی مشارکت گسترده داشته اند.

بازگشت به مدرسه

در سريلانکا، که پس از اندونزی بيشترين تلفات سونامی را متحمل شده است، دانش آموزان در مناطق آسيب ديده به مدارس بازگشته اند.

کودکان سريلانکايی به مدرسه باز می گردند

مقامات آموزش و پرورش سريلانکا گفته اند که در روزهای نخست پس از بازگشايی مدارس، تلاش خواهد شد با آمار گيری از آموزگاران و دانش آموزان، تعداد کسانی که در حادثه سونامی کشته شده اند تعيين شود.

در برخی از مناطق آسيب ديده، بسياری از کسانی که خانه های خود را از دست داده اند به طور موقت در ساختمان های مدارس سکونت دارند.

در حادثه سونامی در سريلانکا، دهها هزار کودک کشته شدند و هزاران کودک ديگر خانواده های خود را از دست داده اند.

خبرنگار بی بی سی از شهر ويران شده گال، در جنوب سريلانکا، گزارش می کند که در ترم قبل يکهزار و دويست دانش آموز در مدرسه شهر ثبت نام کردند اما پس از بازگشايی اين مدرسه، تاکنون تنها سيصد دانش آموز در آن حاضر شده اند.

مقامات دولت سريلانکا می گويند که وقوع سونامی باعث شده است تا بسياری از کودکان در معرض آسيب روانی قرار گيرند و بازگشت به روال عادی زندگی، از جمله شرکت در کلاس های درس، می تواند به کاهش اثرات آن کمک کند.