طاها، معاون رييس جمهوری، و گارانگ، رهبر ارتش آزاديبخش در نايروبی به توافق رسيدند

اين توافقنامه که روز يکشنبه، 9 ژانويه، به امضای علی عثمان طاها، معاون رييس جمهوری سودان، و جان گارانگ، رهبر ارتش آزاديبخش خلق سودان، مهمترين گروه مسلح شورشی جنوب آن کشور رسيد، در پی بيش از دو دهه جنگ داخلی بين دو طرف به دست آمده است.

در مراسم روز يکشنبه در نايروبی، رهبران چندين کشور آفريقايی و مقامات چند کشور ديگر، از جمله کالين پاول، وزير خارجه آمريکا، شرکت داشتند.

اکثر اهالی سودان مسلمان هستند و جنگ داخلی بين دولت مرکزی، که تحت کنترل عرب تباران قرار دارد، و ساکنان مناطق حنوبی اين کشور، که عمدتا آفريقايی تبار بوده و از مسيحيت يا اديان بومی تبعيت می کنند، جريان داشته است.

توافقنامه صلح ارتش: نفرات مسلح شورشی دست از عمليات عليه دولت بر می دارند و در صورتی که بعد از شش سال منطقه جنوب مستقل نشود همراه با قوای طرفدار دولت يک واحد سی و نه هزار نفری را تشکيل می دهند خودمختاری: جنوب سودان به مدت شش سال و تا زمان برگزاری همه پرسی جدايی از سودان از خودمختاری داخلی برخوردار می شود نفت: عوايد نفتی به طور مساوی بين دولت مرکزی و تشکيلات خودمختار جنوب تقسيم می شود توزيع مشاغل: 30 درصد از مشاغل در ادارات دولت مرکزی به جنوبی ها واگذار می شود و در دولت محلی، 55 درصد مشاغل به طرفداران دولت مرکزی اختصاص می يابد قوانين شريعت: قوانين اسلامی تنها در شمال به اجرا گذاشته می شود و يک مجلس منتخب در مورد در مورد اجرای آنها در خارطوم تصميم می گيرد

ادامه اين جنگ يکی از عوامل بی ثباتی سياسی و عقب ماندگی اقتصادی سودان نيز تلقی می شود.

توافقنامه جديد حاوی طرحی برای تقسيم قدرت سياسی از جمله ورود آقای گارانگ به دولت به عنوان معاون اول رييس جمهوری و معافيت اهالی غيرمسلمان جنوب از قوانين شريعت اسلامی است.

همچنين، پيش بينی شده است که مناطق جنوبی از خودمختاری در اداره امور داخلی خود برخوردار شوند و ظرف شش سال، موضوع استقلال اين منطقه به همه پرسی گذاشته شود.

عوايد ناشی از ذخاير نفتی جنوب نيز بين دولت مرکزی و دولت محلی به طور مساوی تقسيم می شود و در توزيع سمت های دولتی و تخصيص بودجه، رسما سهمی به اهالی جنوب اين کشور اختصاص داده خواهد شد.

نزاع بيست ساله

کشور سودان که در سال 1956 استقلال خود را از بريتانيا به دست آورد، در شمال آفريقا و مجاورت دريای سرخ قرار دارد و با مصر و اتيوپی همسايه است.

اين کشور بيش از 5/2 ميليون کيلومتر مربع مساحت دارد و جمعيت آن به حدود 39 ميليون نفر می رسد که بيش از نيمی از آنان سياهپوست و حدود 40 درصد آنان عرب تبار هستند.

حدود 70 درصد مردم سودان از دين اسلام پيروی می کنند و اکثرا ساکن مناطق شمالی هستند در حاليکه پيروان اديان بومی حدود 25 درصد و مسيحيان حدود 5 درصد جمعيت را تشکيل می دهند و عمدتا در جنوب سودان سکونت دارند و خارطوم، پايتخت، نيز دارای يک جمعيت قابل توجه از مسيحيان است.

سودان از جمله کشورهای فقير جهان محسوب می شود و حدود 80 درصد جمعيت سودان در بخش کشاورزی و دامداری فعاليت دارند که عمدتا به صورت سنتی اداره می شود.

سرمشقی برای دارفور؟ برخلاف مناطق جنوبی سودان اهالی دارفور در غرب اين کشور عمدتا مسلمان اما آفريقايی تبار هستند و جنگ داخلی اين منطقه بين گروههای مسلح عرب تبار طرفدار دولت و شورشيان آفريقايی تبار محلی ادامه داشته است اما ناظران اميدوارند که توافق بين دولت مرکزی و شورشيان جنوب سودان سرمشقی برای پايان دادن به بحران دارفور باشد

به استثنای يک دوره ده ساله بين 1972 و 1983، کشور سودان از زمان کسب استقلال دستخوش نا آرامی سياسی و جنگ داخلی بوده است که به خصوص در سال 1983، و اقدام دولت برای به اجرا گذاشتن احکام اسلامی در جنوب آن کشور، شدت گرفت.

امضای توافقنامه اخير با استقبال جامعه بين المللی مواجه شده که اميد دارد بتوان از آن به عنوان نمونه ای برای استقرار صلح در منطقه آشوب زده دارفور، در غرب سودان، استفاده کرد.

اهالی دارفور اکثرا آفريقايی تبار اما پيرو دين اسلام هستند اما از نحوه اختصاص بودجه دولتی ناخرسند بوده و دولت را متهم کرده اند که در اين زمينه، بين آنان و اهالی عرب تبار منطقه تبعيض قايل می شود.

آفريقايی تباران دارفور، که گروه های مسلحی را برای مقابله با دولت مرکزی تشکيل داده اند، گفته اند که دولت گروه های شبه نظامی عرب تبار ايجاد کرده و آنها را برای سرکوب آفريقايی تباران به کار می برد.

جنگ داخلی دافور تاکنون هزاران کشته برجای نهاده و چند صد هزار نفر را آواره کرده است.

جان گارانگ گفته است که پس از ورود به دولت خواهد کوشيد برای استقرار صلح در دارفور تلاش کند.