جاناتان مارکوس گزارشگر بی بی سی در مسائل ديپلماتيک

کمکها احتمالا با دشواری به آسيب ديدگان خواهد رسيد

دولتهای کشورهای سراسر جهان برای کمک پول اهدا می کنند، برخی از آنها کمکهای نظامی ارسال می کنند و عده بسيار زيادی از مردم عادی نيز از طريق سازمانهای خيريه مبالغی اهدا می کنند.

اما از مناطق آسيب ديده شکاياتی دريافت می شود مبنی بر اينکه کمکها با سرعت کافی به محل نمی رسد.

عمليات امدادرسانی برای کمک به زلزله زدگان از لحاظ ميزان و پيچيدگی بيسابقه است، و به همين دليل هماهنگی کامل اين عمليات غيرممکن می نمايد

بحرانی که ايجاد شده هيچگاه در تاريخ معاصر مانندی نداشته است.

ميزان خرابی ها نه تنها بسيار وسيع است بلکه يازده کشور مختلف را در برمی گيرد.

ازاين رو عمليات امدادرسانی برای کمک به زلزله زدگان از لحاظ ميزان و پيچيدگی بيسابقه است، و به همين دليل هماهنگی کامل اين عمليات غيرممکن می نمايد.

هيچ نهادی - حتی سازمان ملل متحد - منابع و يا قدرت لازم برای در دست گرفتن اين نقش را ندارد.

درواقع بخش عمده عمليات امدادرسانی جنبه غير متمرکز دارد.

به عنوان مثال دفتر سازمان خيريه "نجات کودکان" در بريتانيا برنامه های درازمدتی در سريلانکا اجرا می کند و روابط کاری خوبی با دولت محلی و منطقه ای آن دارد.

به دليل بزرگی ابعاد فاجعه، شايد در سطح وسيعتر نياز به سازمانی باشد که نقش آن اختصاصا نظارت بر برنامه های بازگرداندن بازماندگان به زندگی عادی و پروژه های بازسازی مناطق آسيب ديده باشد

اين سازمان بطور اضطراری از تعدادی از کشورهای اروپايی اهدا کننده کمک، پول راهی مناطق آسيب ديده می کند تا برای پروژه های کمک رسانی مصرف شود.

در حالی که شاخه بريتانيايی اين سازمان مسئول عمليات امدادسرانی در سريلانکاست، شاخه آمريکايی آن همين وظيفه را در ايالت آچه در اندونزی بر عهده دارد.

در اين سطح ظاهرا هماهنگی خوبی برای انجام عمليات وجود دارد. اما به دليل بزرگی ابعاد فاجعه، شايد در سطح وسيعتر نياز به سازمانی باشد که نقش آن اختصاصا نظارت بر برنامه های بازگرداندن بازماندگان به زندگی عادی و پروژه های بازسازی مناطق آسيب ديده باشد.

هيچکس به ميزان توجه و مسئوليت پذيری امدادگران شکی ندارد، اما مدت زيادی است که انتقاد فزاينده ای از مکانيسم فعاليتهای بشردوستانه جامعه بين المللی مطرح شده است.

اخيرا هيلاری بن، مسئول نهاد توسعه بين المللی در دولت بريتانيا، به اين نکته اشاره کرد که دفتر هماهنگی امور بشردوستانه وابسته به سازمان ملل متحد، برای اينکه اين فعاليتها را بطور موثر هماهنگ کند نه قدرت کافی دارد و نه منابع کافی.

او رشته اصلاحاتی را برای اينکه کمکهای بشردوستانه مطور موثرتری صورت گيرد پيشنهاد کرد.

بنابراين فاجعه ای که در کشورهای حوزه اقيانوس هند رخ داده می تواند در سالی که قرار است سازمان ملل متحد در فعاليتها و توانايی های خود بطور اساسی بازنگری کند، آزمونی تعيين کننده تلقی شود.