|
مرور روزنامه های آمريکا، 27 اکتبر | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
در انتخاباتی که فاصله دو رقيب چنان نزديک است که همه چيز به تحولات و مسير آنها در فاصله شش روز مانده به برگزاری آن بستگی دارد، آرای کسانی که برای نخستين بار در انتخابات شرکت می کنند آن چنان اهميت پيدا می کند که به نوشته روزنامه نيويورک تايمز، حتی رأی اين افراد ممکن است تعيين کننده نتيجه کلی انتخابات باشد. نيويورک تايمز رأی اولی های ايالت اوهايو را به عنوان نمونه مثال می زند و می نويسد امسال حدود ۷۵۰ هزار نفر در اين ايالت به شمار واجدان شرايط شرکت در انتخابات اضافه شده و تعداد رای دهندگان بالقوه را به ۸/۷ ميليون نفر رسانده است. همين وضعيت در ايالت های ديگرهمچون پنسيلوانيا، فلوريدا و آيوا گزارش شده است. ثبت نام اين افراد که عمدتا بوسيله حزب دمکرات صورت گرفته به حدی رسيده که پيش بينی شده ميزان مشارکت در انتخابات به ميزان کم سابقه ای افزايش يابد. يه نوشته نيويورک تايمز، اکثريت دانشجويانی که برای نخستين بار رأی می دهند از سناتور کری حمايت می کنند. نتايج يک نظرسنجی که در ميان دانشجويان کالج ها صورت گرفته نشان می دهد ۵۲ درصد دانشجوها به جان کری رأی خواهند داد و ۳۹ درصد ازجورج بوش حمايت می کنند. ولی مهمتر اين که ۷۲ درصد گفته اند در انتخابات شرکت خواهند کرد. اعراب آمريکا به چه کسی رأی می دهند؟ لس آنجلس تايمز از گزارش مؤسسه آمريکايی های عرب تبار خبر داده که براساس آن حمايت آنها از رالف نيدر، نامزد مستقل انتخابات، کاهش يافته و درعوض به سوی جان کری گرايش پيدا کرده است. نظرسنجی صورت گرفته در ميان شهروندهای آمريکايی عرب تباری که ثبت نام کرده اند نشان داده است که ۵۴ درصد از آقای کری، ۲۸ درصد از جورج بوش و ۳ درصد از رالف نيدر حمايت می کنند و ۱۵ درصد هم گفته اند هنوز تصميمی نگرفته اند. به نوشته لس آنجلس تايمز از آنجايی که آقای نيدر لبنانی تبار است زمانی توانسته بود ۲۰ درصد آرای آمريکايی های عرب تبار را جلب کند. بر اساس آمار موجود ۲/۱ ميليون عرب در آمريکا ساکن اند و نيمی از اين تعداد در ايالت های مهم و سرنوشت سازی چون ميشيگان، فلوريدا، اوهايو و پنسيلوانيا اقامت دارند. ترس، عامل تصميم گيری زنان يواس ای تودی از تغيير محسوس در گرايش زنان آمريکا به سوی جورج بوش خبر داده و می نويسد که پژوهش های علمی نشان داده است ترس مبنای تصميم گيری بسياری از زنها است. پس از حوادث ۱۱ سپتامبر و اولويت پيدا کردن موضوعاتی چون امنيت، تروريسم و احتمال تداوم حملات تروريستی به شهرهای آمريکا زنان اين کشور به آقای بوش تمايل پيدا کرده اند و او را کسی می دانند که می توان در شرايط بحرانی به وی اعتماد کرد. به نوشته يواس ای تودی زنان متأهل يا دارای شغل با درآمد بالا در مقايسه با زنان مجرد بيشتر به جورج بوش گرايش دارند به گونه ای که در سال ۲۰۰۰، ۶۳ درصد زنان مجرد آمريکا به ال گور رأی دادند در حالی که فقط ۴۸ درصد زنان متأهل به نامزد دمکراتها رآی دادند. يواس ای تودی اين نکته را نيز افزوده است که زنان اصولا از ريسک پذيری و خطر گريزانند و به کسی اعتماد بيشتر دارند که از پيش او را بشناسند. به همين دليل معمولا به رئيس جمهوری که برای بار دوم نامزد شده بيشتر رأی می دهند تا کانديدای ديگر. يو اس ای تودی می نويسد ترجيح ال گور، جيمی کارتر و ريچارد نيکسون از سوی زنان آمريکا در انتخابات سالهای ۲۰۰۰، ۱۹۸۰ و ۱۹۶۰ بر جورج بوش، رونالد ريگان و جان اف کندی مؤيد اين موضوع است. 'حمايت مطلق کری از اسرائيل' نيويورک تايمز از ادامه فعاليت های بيل کلينتون، رئيس جمهور پيشين آمريکا، در حمايت از نامزد حزب دمکرات خبرداده و بخشی از سخنان وی در جمع يهوديان ايالت فلوريدا را آورده است. آقای کلينتون گفته است در صورتی که جان کری پيروز شود به پشتيبانی کامل از اسرائيل و روابط آمريکا و اين کشور ادامه خواهد داد. نيويورک تايمز از پيش بينی ها در مورد آرای يهوديان نوشته است. براساس نظرسنجی ها، جان کری خواهد توانست با فاصله بسيار زياد بر رقيب جمهوری خواه خود پيروز شود. يهوديان به طور سنتی طرفدارحزب دمکرات به شمار می آيند. واشنگتن پست از شدت گرفتن حملات دو نامزد انتخابات به يکديگر با استفاده از مسايل و حوادث روز نوشته است و از مشاوران جان کری نقل قول کرده است که هرگاه خبر نامساعدی از عراق می رسد، حمايت افکار عمومی از وی بالا می گيرد. ايران در مطبوعات آمريکا دو روزنامه کريستين ساينس مانيتور و واشنگتن تايمز با توجه به ادامه گفتگوهای ايران و سه کشور اتحاديه اروپا که از امروز در اتريش از سرگرفته شده، مطالبی در اين زمينه منتشر کرده اند. روزنامه کريستين ساينس مانيتور در مقاله ای با عنوان "وظيفه رئيس جمهور آينده: مهار اشتهای اتمی ايران"، می نويسد که نگرانی بين المللی تنها از اين نيست که ايران برای مصارف نظامی خود سلاح های اتمی بدست آورد. نگرانی مهمتر اين است که چنين سلاح هايی از طريق ايران به دست تروريست های بين المللی بيفتد. کريستين ساينس مانيتور سپس می نويسد: رئيس جمهور آينده آمريکا برای ترغيب ايران به دست کشيدن از برنامه های اتمی، گزينه های متفاوتی در اختيار دارد از جمله اميد بستن به اين که تحولی در درون جامعه ايران رخ دهد. کريستين ساينس مانيتور گزينه بعدی را احتمال حمله مستقيم آمريکا به ايران می داند و می نويسد: "چنين راهی بدليل عدم موافقت افکار عمومی آمريکا و تجربه عراق ميسر نيست. تلاش برای تشويق اسرائيل به حمله به ايران نيز کارساز نخواهد شد چون اسرائيل برای چنين اقدامی نياز به حمايت سياسی و پشتيبانی تدارکاتی آمريکا دارد." کريستين ساينس مانيتور سپس با اشاره به آنچه "فريبکاری" ايران خوانده و همچنين با اشاره به قدرت اين کشور در گريختن از دام تحريم های احتمالی شورای امنيت سازمان ملل متحد می نويسد: گزينه بعدی ديپلماسی است هر چند بی ثمر ماندن تلاشهای اخير کشورهای اتحاديه اروپا در اين زمينه اميد چندانی به موثر بودن آن باقی نگذاشته است. کريستين ساينس مانيتور در پايان می نويسد: تنها راهی که کارشناسانی چون هنری سوکولسکی، عضو مرکز آموزش سياستهای منع گسترش، به آن می انديشند اين است که روسيه وادار شود از همکاری با ايران در ساخت نيروگاههای غيرنظامی اتمی، که ممکن است برای مصارف نظامی به کار گرفته شود، دست کشد کاری که به اعتقاد کريستين ساينس مانيتور انجام آن مشکل است. "بازی ايران تمام شده" واشنگتن تايمز در مقاله ای به قلم سردبير خود نوشته است خبر خوبی که می توان از ناکامی تلاشهای اخير ديپلماتيک و گفتگوهای مقامات ايران با اتحاديه اروپا گرفت اين است که کشورهای اروپايی بالاخره به تدريج متوجه شدند که بازی ايران تمام شده و ديپلماسی راه به جايی نخواهد برد. واشنگتن تايمز با اشاره به آنچه "سابقه مفتضحانه ايران در عمل نکردن به تعهدات خود" می خواند، می نويسد:" انتظار نداريم اين هفته آخرين هفته واگذاری امتياز به ايران باشد و اين انتظار را هم نداريم که شورای امنيت واکنشی قاطع از خود در قبال اقدامات تحريک آميز ايران نشان دهد. زيرا فرض ما اين است که کشورهايی چون چين و روسيه سد راه تصويب قطعنامه احتمالی اين شورا خواهند شد. چون که اين دو کشور روابط حسنه با ايران دارند و برای تامين نياز خود به انرژی بشدت به نفت صادراتی ايران وابسته اند. اما اين مطلب باعث خوشحالی ماست که اروپايی ها بتدريج درمی يابند در اين مدت فريب خورده اند. اکنون که فرصت ايران رو به اتمام است مصرانه از کشورهای اروپايی می خواهيم با مضاعف کردن تلاش های خود به مقامات ايرانی نشان دهند که جامعه بين المللی ديگر بلندپروازی های هسته ای آنها را تحمل نخواهد کرد." |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||