در دوره شوروی آبخازيا يکی از جمهوری های خودمختار جمهوری گرجستان بود

اين انتخابات پس از کناره گيری ولاديسلاو آردزينبا، رييس جمهوری سابق، برگزار می شود که از زمان اعلام استقلال اين منطقه در يازده سال پيش زمام امور را در دست داشت و در آن پنج نامزد به رقابت با يکديگر پرداخته اند.

اين رای گيری مورد شناسايی نهادهای بين المللی، که استقلال آبخازيا را نپذيرفته اند، نبوده است.

جمهوری آبخازيا، که دولت مرکزی گرجستان با استقلال آن مخالف بوده و طی سال های گذشته در صدد سرکوب جنبش جدايی طلب در آن برآمده بود، از سوی هيچ کشوری در جهان به رسميت شناخته نشده است.

بحران آبخازيا سال 1810: روسيه تزاری آبخازيا را تحت الحمايه اين کشور اعلام می کند سال 1864: انضمام آبخازيا به روسيه سال 1921: ايجاد جمهوری خودمختار شوروی آبخازيا سال 1931: آبخازيا منطقه خودمختار جمهوری شوروی گرجستان اعلام می شود سال 1991: استقلال گرجستان سال 1992: اعزام نيروهای گرجستان برای سرکوب جنبش استقلال طلب آبخازيا سال 1993: عقب نشينی نيروهای گرجستان سال 1994: اعلام يکطرفه استقلال آبخازيا، استقرار نيروهای پاسدار صلح روسی، انتخاب آردزينبا به رياست جمهوری

همچنين، در پی هشدار ميخاييل ساکاشويلی، رييس جمهوری گرجستان، در اين مورد که به هر ترتيب اقتدار حکومت مرکزی را بر آبخازيا برقرار خواهد کرد اهالی اين سرزمين نگران آن هستند که انتخاب يک رييس جمهوری استقلال طلب ديگر می تواند به بروز جنگ ديگری منجر شود.

عمليات نظامی گرجستان عليه دولت استقلال طلب ولاديسلاو آردزينبا در خلال يک دهه گذشته باعث بروز خساراتی در اين منطقه و فقر گسترده اهالی شده است.

در مورد سلامت برگزاری انتخابات جاری نيز نگرانی هايی ابراز شده است.

برخی از نامزدهای انتخاباتی معتقدند که دولت متمايل به روسيه در آبخازی، که بر ادامه استقلال اين سرزمين تاکيد دارد، ممکن است در صدد برآيد به نفع نامزد مورد نظر خود در انتخابات دخالت کند.

تلاش برای استقلال

آبخازيا در شمال غرب گرجستان و ساحل دريای سياه واقع است و در زمان اتحاد شوروی سابق، از جمله تفريحگاه های مهم به شمار می رفت.

اکثريت جمعيت بومی اين سرزمين، که پس از خروج حدود 250 هزار ساکن گرجی آن به اندکی بيش از 250 هزار نفر می رسد، به قوم آبخاز تعلق دارند که از نظر تاريخی و فرهنگی دارای ريشه های مشترک با ساکنان شمال قفقاز هستند.

اقتصادی اين سرزمين، علاوه بر توريسم، به کشت چای، مرکبات و تنباکو وابسته بوده است.

پس از فروپاشی اتحاد شوروی و استقلال گرجستان در سال 1991، آبخازيا که از نظر تشکيلات اداری از سال 1931 يکی از جمهوری های خودمختار گرجستان تلقی می شد، اعلام کرد که خواستار استقلال کامل و نزديکی بيشتر با روسيه است.

آبخازيا زمانی به عنوان يک منطقه تفريحی اتحاد شوروی شهرت داشت

عقب نشينی نيروهای گرجستان اخراج و آوارگی بيش از 250 هزار تن از ساکنان گرجی تبار آبخازيا را در پی داشته است.

در سال 1994، رييس جمهوری آبخازيا رسما استقلال آن سرزمين و تشکيل يک جمهوری مستقل را اعلام کرد که با وجود حمايت ضمنی روسيه، هرگز از سوی جامعه بين المللی به رسميت شناخته نشد.

اين اقدام واکنش گرجستان در محاصره اقتصادی آبخازيا و ادامه درگيری پراکنده بين نيروهای دو طرف را در خلال سال های بعد در پی داشته است.

در سال 1999 روسيه با برچيدن پايگاه نظامی خود در منطقه آبخازيا اعلام کرد که تنها به منظور حفظ صلح در اين سرزمين باقی می ماند هرچند مقامات گرجستان بارها روسيه را به حمايت نظامی از استقلال طلبان متهم کرده اند.

در حال حاضر، يک منطقه غير نظامی بين گرجستان و آبخازيا ايجاد شده که صلح بانان سازمان ملل و روسيه در آن مستقر هستند.

رييس جمهوری سابق آبخازيا تهديد کرده بود که تا زمان پذيرش استقلال اين منطقه از سوی گرجستان به مبارزه نظامی ادامه می دهد در حاليکه گرجستان موکدا گفته است هرگز با استقلال اين منطقه موافقت نخواهد کرد.