پسر بزرگ بهادر تلاش می کند او را آرام کند. اما پدر هر بار صبرش را از دست می دهد و دولت را مقصر می داند.

از زمانی که اولين تصويرهای گروگانها که برای جانشان التماس می کردند هفته پيش در تلويزيون پخش شد همه نپالی ها اخبار را از نزديک دنبال می کردند.

آنها اميد داشتند که به دنبال درخواست های دولت و نيز رهبران مذهبی در عراق هموطنانشان آزاد خواهند شد.

حال بسياری دراين کشور باور نمی کنند که واقعا گروگانها به قتل رسيده اند. آنها فکر می کردند که گروگانها اين نکته را می فهمند که نپالی ها فقط در جستجوی کار به عراق وارد شده بودند و هيچ نقش نظامی نداشته اند.

هيچ کس به اندازه خانواده های اين قربانيان ماتم زده نيست. آنها نيز اميد داشتند که بستگانشان به خانه بازمی گردند.

ناباوری

برخی از آنها از پذيرفتن صحت خبرها امتناع می کنند. رام نارايان تاکور پدر يکی از گروگانها ناباورانه می گويد: "چرا من بايد اين خبرها را قبول کنم وقتی پسر من در عراق هيچ کار خلافی نکرده است؟"

جيتينی ده وی، بيوه زنی که پسرش را از دست داده است، از زمان شنيدن خبر دچار هذيان گويی شده است.

او وقتی فهميد که تنها نان آور خانواده به قتل رسيده است فقط گفت: "هست و نيست ام از دست رفت."

در لاتيپور، روستايی در نزديکی کاتماندو پايتخت، جيت بهادر پدر يکی ديگر از قربانيان با مشت به سينه می کوبد و با اشک اندوه خود را بيرون می ريزد.

"چطور توانستی اين جور بگذاری بروی؟ حتی يک تلفن هم نزدی."

پسر بزرگ بهادر تلاش می کند او را آرام کند. اما پدر هر بار صبرش را از دست می دهد و دولت را مقصر می داند.

"همه اينها به خاطر بی تفاوتی دولت اتفاق افتاد. آنها هيچ کاری که بايد می کردند نکردند."

پانزده هزار نپالی در عراق

بسياری با او هم عقيده اند. روشتم شريستا يک بازرگان اهل کاتماندو می گويد:" اين واقعيت که دولت هيچ وزيری را برای پيگيری و حل مشکل به عراق نفرستاد نشان می دهد که آنها اصلا در باره اين ماجرا جدی نبوده اند.

"اگر اين دولتی ها جرات داشتند بايد می رفتند با گروگانگيرها حرف می زند." اين را يکی ديگر از اهالی پايتخت می گويد.

با اينهمه، عصبانيت مردم متوجه گروگانگيرها هم هست که کسانی را که از همه ضعيف تر بوده اند ربوده اند.

نظر يک دانشجو اين است که :"من فکر می کنم که اينها گروگانهای نپالی را کشتند چون مردم کشوری فقير بودند. اين سرنوشت آدمهای فقير است هر جا که بروند."

بعضی ديگر مثل کاويتا روشنی گواتام به اين فکر می کنند که چه عواملی باعث می شود نپالی ها برای کار به سفر دور دنيا بپردازند و به جاهای خطرناک مثل عراق بروند.

"در خود نپال هر روز نپالی ها کشته می شوند. اين وضعيت بد و تاسف آور است که مردم را مجبور می کند از کشور به دنبال کار به جاهای ديگر بروند."

دولت مدتهاست سفر اتباع خود را به عراق ممنوع کرده است اما شمار روزافزونی از کارگران نپالی به طور غيرقانونی وارد عراق می شوند.

برخی از طريق آژانسهای غيرقانونی کاريابی به عراق راه می يابند و برخی نخست به بمبئی در هند می روند و از آنجا به عراق سفر می کنند.

يک تحقيق تازه نشان می دهد که بيش از 15 هزار نپالی از بمبئی راهی عراق شده اند.