|
آينده مقتدی صدر و جنبش او | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
بالاخره به نظر می رسد صلح در شهر نجف عراق حاکم می شود. بر اساس موافقت نامه ای که آيت الله سيستانی، رهبر شيعيان عراق آن را تضمين کرده، پيکارجويان وفادار به مقتدی صدر، روحانی تندروی اين کشور، سلاح های خود را زمين خواهند گذاشت و از مرقد امام علی خارج خواهند شد. اما چه بر سر مقتدی صدر و جنبش او خواهد آمد. آيا اين شکستی برای مقتدی صدر است؟ درست است که او مجبور بود به قيام خود پايان دهد و دست کم به طور ضمنی مرجعيت معنوی آيت الله سيستانی را بپذيرد. اما دشمنان او نيز مجبور شدند امتيازات بزرگ و به زعم آنها، "تلخی" بدهند تا بتوانند اين بحران خطرناک را فروبنشانند. آمريکايی ها و دولت موقت عراق مجبور شدند قبول کنند که خود مقتدی صدر آزاد باشد و گروه شبه نظاميان وفادار به وی نيز منحل نشود. اين يکی از تقاضاهای اصلی اين شبه نظاميان بود. حتی موضوع خلع سلاح اين پيکارجويان نيز مبهم باقی مانده است. مقامات گروه مقتدی صدر اصرار دارند که اين سلاح ها انبار شود نه آنکه تحويل مقامات عراقی داده شود. به اين ترتيب، اين روحانی جوان تندرو و مردانش ممکن است زمانی ديگر دست به نبرد بزنند. بحران سه هفته اخير نجف نشان داده که حتی اگر مقتدی صدر نماينده اقليت کوچکی از شيعيان عراق باشد، جنبش او نيرويی است که بايد آن را در نظر گرفت. اين جنبش چيزی بيش از يک گروه شبه نظامی صرف است. جنبش مقتدی صدر در مناطق جنوبی عراق و در حومه های شيعه نشين بغداد، ايستگاه های بازرسی برپا می کند و دادگاه های مذهبی و شوراهای شهری تشکيل می دهد. به طور قطع عراقی هايی هستند که اين شيوه ها را نمی پسندند و خود مقتدی صدر را شخصی بی ملاحظه می دانند. اما برای بسياری از شيعيان عراقی به ويژه برای جوانانی که به افراطی گرايی کشيده شده اند، او همچنان يک قهرمان است. بحران نجف دست کم در حال حاضر مهار شده اما چالش مقتدی صدر همچنان به قوت خود باقی است. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||