سعيد يکتا

تهيه کننده اين مجموعه ايرانی تبار است

اين مجموعه که ساخت آن هفت سال طول کشيده، چهار سال از زندگی پنج خانواده مهاجر را از گوشه و کنار جهان دنبال می کند. تهيه کننده اين مجموعه گيتا ساعدی، آمريکايی ايرانی تباری است که می گويد تجربه خودش بعنوان مهاجر در آمريکا تاثير زيادی در ساخت آن داشته است.

در مجموعه "مهاجران جديد آمريکا" بيننده از زبان خود مهاجران از تجربه های زندگی آنها می شنود. اين مهاجران از کشورهای مختلفی هستند: از هندوستان در آسيا گرفته، تا فلسطين در خاورميانه، نيجريه در آفريقا و مکزيک و جمهوری دومينيکن در آمريکای لاتين.

بيننده با زندگی اين مهاجران قبل از آنکه وارد آمريکا شوند، آشنا می شود. آنها از اميدها و روياهايشان از زندگی در آمريکا می گويند و پس از ورود به آنجا از واقعيت هايی که با آن روبرو هستند.

اين پنج خانواده پذيرفته اند که از زندگيشان در طول چهار سال، قبل و بعد از آمدن به آمريکا فيلمبرداری شود. هزاران ساعت فيلمی که از اين طريق بدست آمده در يک مجموعه پنج قسمتی خلاصه شده است.

تهيه کنندگان اين مجموعه توانسته اند با انتخاب و نمايش لحظات شادی و غم از زندگی اين مهاجران تا حد زيادی به هدف خود که انسانی کردن تصوير مهاجران و زدودن کليشه های رايج در رسانه های آمريکا در مورد آنهاست، نزديک شوند.

در گفتگويی که با خانم ساعدی داشتم، درباره انگيزه های ساخت اين مجموعه گفت: " ما می خواستيم بر جنبه های انسانی زندگی مهاجران تاکيد کنيم. ايالات متحده کشوری است که بر مهاجرت بنا شده است و سابقه مهاجرت در آن به پيش از تاريخ تاسيس اين کشور باز می گردد اما در طول سال ها، گرايش های ضد خارجی به تناوب در اين کشور بروز کرده است."

از موقعی که کوچک بودم می خواستم به آمريکا بروم تا آينده خوبی داشته باشم. فکر می کنم در آمريکا فرصت های بيشتری برای پيشرفت وجود دارد. من تغيير و تحول را در زندگی دوست دارم و می خواهم خودم بروم و دنيا را ببينم. اگر مردی از روستای خودمان از من درخواست ازدواج کند، رد می کنم چون آنچه از زندگی می خواهم اينجا در فلسطين قابل دست يافتن نيست نعمه

نعمه، دختر 24 ساله فلسطينی و ساکن غزه يکی از مهاجرانی است که در اين مجموعه، زندگی او قبل و بعد از مهاجرت به آمريکا به نمايش در می آيد. او يکی از هفت فرزند زنی است که بعد از مرگ شوهرش با رختشويی در يک پرورشگاه، يک تنه خانواده را اداره کرده و حتی موفق شده نعمه را به دانشگاه بفرستد.

اما اکنون يک مرد جوان آمريکايی که فلسطينی تبار است در سفری به غزه با نعمه آشنا شده و می خواهد با او ازدواج کند و او را به آمريکا ببرد. نعمه از روياهايش در باره اين مهاجرت می گويد:

"از موقعی که کوچک بودم می خواستم به آمريکا بروم تا آينده خوبی داشته باشم. فکر می کنم در آمريکا فرصت های بيشتری برای پيشرفت وجود دارد. من تغيير و تحول را در زندگی دوست دارم و می خواهم خودم بروم و دنيا را ببينم. اگر مردی از روستای خودمان از من درخواست ازدواج کند، رد می کنم چون آنچه از زندگی می خواهم اينجا در فلسطين قابل دست يافتن نيست."

گيتا ساعدی در باره دليل انتخاب يک خانواده فلسطينی می گويد: "زندگی فلسطينی های مهاجر و آمريکايی های عرب تبار در رسانه های آمريکا بازتاب چندانی پيدا نمی کند و ما تهيه کنندگان اين مجموعه فکر کرديم بسيار مهم است که بتوانيم جنبه های انسانی زندگی آنها را نشان دهيم. بهترين راه برای اين کار، آشنا کردن بيننده با يک خانواده مهاجر و بيان مسائل و مشکلات پيش روی اين خانواده برای اين بينندگان بود، خانواده ای که در شرف ورود به آمريکا باشد."

در بخشی از اين مجموعه، جهاد، برادر نعمه که در نوجوانی در انتفاضه شرکت داشته و حتی به زندان افتاده با حاتم نامزد خواهرش و چند نفر ديگر از دوستانش مشغول گفتگوست. يکی از دوستان جهاد می گويد: آمريکا برای من خوب است. من در فلسطين نمی توانم زندگی خوبی داشته باشم، تحصيل کنم و احترامی را که شايسته آن هستم، بدست آورم.

ولی او با اعتراض يکی ديگر از حاضران مواجه می شود که می گويد: "من بايد در فلسطين باشم و هوای برآمده از قدس را حس کنم."

جهاد به اين جمله او اعتراض می کند که:" تو آزاد هستی که هر چه دوست داری حس کنی. من کارم در اينجا تمام شده است. بايد به دنبال زندگی و آينده خودم بروم. بگذار اين سرزمين را هر که می خواهد تصاحب کند. من ديگر خسته شده ام."

در اين مجموعه تلويزيونی، اين انديشه که آمريکا جای بهتر و مناسب تری برای زندگی است، به چالش گرفته شده است. با گسترش فرهنگی که موسيقی پاپ مروج آن است و به همه جای دنيا نيز رسيده، آنچه مردم می بينند و می شنوند واقعيت موجود در آمريکا نيست. بسياری مهاجران بعد از آمدن به آمريکا سرخورده می شوند. درست است که آمريکا از بسياری جهات جای فوق العاده ای برای زندگی است ... اما بعضی چيزها مثل معنويت در آمريکا وجود ندارد تهيه کننده مجموعه تلويزيونی مهاجران جديد آمريکا

از تهيه کننده مجموعه پرسيدم عليرغم آنکه در رسانه ها صحبت از تنفر مسلمانان از آمريکا می شود، ولی چگونه است که حتی جوانان فلسطينی هم آينده روشن برای زندگی خود را در آمريکا می جويند. او در پاسخ گفت: "من کاملا با اين نظر موافقم. پدر من هم عليرغم انتقادهايی که از رژيم شاه داشت به آمريکا مهاجرت کرد. زندگی در آمريکا آزادی هايی به شما می دهد که در کشور خود از آن محروم بوديد."

ولی گيتا ساعدی در عين حال معتقد است تصوری که از زندگی در آمريکا نزد بسياری از مردم وجود دارد، درست نيست:" در اين مجموعه تلويزيونی، اين انديشه که آمريکا جای بهتر و مناسب تری برای زندگی است، به چالش گرفته شده است. فرهنگی که موسيقی پاپ مروج آن است، گسترش يافته و به همه جای دنيا نيز رسيده اما آنچه مردم می بينند و می شنوند واقعيت موجود در آمريکا نيست. مردم سريال هايی مانند «بی واچ» و «بورلی هيلز» را می بينند و فکر می کنند همه در آمريکا پولدار هستند. ولی بسياری مهاجران بعد از آمدن به آمريکا سرخورده می شوند. درست است که آمريکا از بسياری جهات جای فوق العاده ای برای زندگی است - خود من بسيار خوش شانس بوده ام که در آمريکا بدنيا آمده و اينجا بزرگ شده ام و از مواهب آن استفاده کرده ام- اما فکر می کنم بعضی چيزها مثل معنويت در آمريکا وجود ندارد."

خانم ساعدی که خانواده اش در دهه 1960 به آمريکا مهاجرت کرده درباره تاثير تجربه خودش به عنوان يک مهاجر در آمريکا بر ساخت چنين مجموعه ای می گويد: "تجربه های من به عنوان يک مهاجر ايرانی نسل اول در آمريکا تاثير بسيار زيادی در ساخت اين مجموعه داشته است. کودکی و نوجوانی من در دهه های هفتاد و هشتاد ميلادی و مصادف با بحران گروگانگيری کارمندان سفارت آمريکا در تهران بود. در آن زمان ايرانی بودن در آمريکا بسيار دشوار بود. من در آمريکا به دنيا آمده بودم و حس می کردم که آمريکايی هستم ولی وقتی گروگانگيری اتفاق افتاد احساس کردم که خانه ام را از دست داده ام چون دور و بری هايمان در آمريکا نگاه ديگری به ما پيدا کرده بودند. هر روز مردم از من می پرسيدند اهل کجا هستی؟ و وقتی می گفتم که اهل شيکاگو هستم می گفتند نه، ظاهرت خارجی است."

گيتا ساعدی اکنون از اينکه نتوانسته در کودکی فارسی بياموزد، افسوس می خورد و بر خردسالان ديگر در فاميل که عليرغم اينکه در آمريکا به دنيا آمده و در آنجا بزرگ شده اند، می توانند به خوبی فارسی حرف بزنند، غبطه می خورد.

خانم ساعدی مصاحبه را با اين پيام به زبان فارسی برای ايرانی ها به پايان می برد:
" از اينکه گوش کرديد، متشکرم."