دور تازه بازرسی آژانس بين المللی انرژی اتمی از تاسيسات هسته ای ايران نزديک است

نويسنده واشنگن پست در اين مقاله می نويسد که بازرسان آژانس بين المللی انرژی اتمی پی برده اند که ايران به توليد پولونيوم پرداخته و با آن دست به يک رشته آزمايشهای هسته ای زده است.

به نوشته واشنگتن پست، پولونيوم عنصری است که برای انجام انفجار اتمی ضروری است.

بنا به گزارشها، ايران انجام آزمايشهايی با پولونيوم را تاييد کرده اما در توضيحی که در اين مورد داده به يکی ديگر از مصارف پولونيوم اشاره کرده که کمک به توليد برق است.

کارل ويک می نويسد: کشف اين موضوع يکی ديگر از موارد فعاليتهای هسته ای جمهوری اسلامی را آشکار کرده است.

ديويد آلبرايت، از کارشناسان اتمی انستيتوی علوم و امنيت بين المللی می گويد: اين موضوع به سوء ظن در مورد برنامه های اتمی ايران می افزايد زيرا پولونيوم عنصری نوترون ساز است. اما پولونيوم 210 نوع خوبی از اين عنصر نيست و چون کم دوام است، مرتب بايد به توليد آن ادامه داد.

يکی از کارشناسانی که در فاش شدن برنامه اعلام نشده ايران دخيل بوده می گويد: کاملا معلوم است که آنها داشتند يک وسيله انفجاری می ساختند. اما زياد پيش نرفته بودند.

فاش شدن اين موضوع چالش تازه ای است که ايران از آن استقبال نمی کند. ايران اميدوار بود که بتواند مساله اتمی را پيش از هشتم ماه مارس، يعنی زمان تشکيل جلسه شورای حکام سازمان بين الملی انرژی اتمی، پشت سر بگذارد.

اما به گفته يک ديپلمات غربی، آنها حالا تا مدتها با اين مساله دست به گريبان خواهند بود.

حميد رضا آصفی، سخنگوی وزارت امور خارجه ايران بار ديگر بر پای بندی تهران به مقررات بين المللی اصرار وزيده است. اين در حالی است که دور تازه بازرسی آژانس بين المللی انرژی اتمی از تاسيسات هسته ای ايران نزديک است.

به نوشته واشنگتن پست، کشف برنامه پنهانی ايران، اعتبار متزلزل آن کشور را در انظار بين المللی باز هم کاهش خواهد داد.

در گزارش جامع ايران به آژانس بين المللی انرژی اتمی نه از دستگاه سانتريفيوژ پی-2 سخنی گفته شده بود و نه از موضوع توليد پولونيوم.

به نوشته واشنگتن پست، اعتماد غرب به ايران هنگامی به شدت ضربه خورد که ليبی موضوع وجود يک بازار سياه اتمی در پاکستان را برملا کرد.

آقای آلبرايت می گود: ايرانيها می گويند در گزارش تهران يک سهل انگاری رخ داده است. اما اين سهل انگاری نيست. بين شما کسانی هستند که ميل دارند چيزهايی را مخفی نگه دارند.

او می گويد: طرح بمب اتمی ليبی شبيه چيزی است که چين به پاکستان داد. چه دليلی وجود دارد که ايران هم به همان طرح دست پيدا نکرده باشد؟

آلبرايت می گويد: فشار زيادی به ايران وارد می شود. اين حرف باورکردنی نيست که ايران هرگز يک برنامه هسته ای نظامی نداشته است. برعکس، سوء ظنی در کار نيست. در اين مورد بيشتر يقين وجود دارد تا شک.

به نوشته واشنگتن پست، در صحبتهای خصوصی، کارشناسان ايرانی و غير ايرانی بر سر اين موضوع اتفاق نظر دارند. يک کارشناس که نخواست نام و مليتش فاش شود، گفت: همين که ايران يک برنامه پنهانی داشته، قصد و نيت آن کشور را برملا می کند.

اين روزنامه به نقل از يک چهره سياسی ايران می نويسد که در زمان امضای توافقنامه ميان ايران و سه کشور اروپايی، عناصری در درون حکومت ايران خواهان آن بودند که جنبه نظامی برنامه اتمی ايران نيز در همان زمان و بی آنکه برای عواقب آن نگرانی وجود داشته باشد، افشا شود.

اين چهره سياسی به واشنگتن پست گفت: علت اينکه اين کار در آن زمان انجام نشد، آن بود که ايرانيها نمی خواستند طوری رفتار کنند که تاييد کننده ی شکست کامل شان باشد.