ميکل آنجلو آنتونيونی، کارگردان صاحب سبک ايتاليايی يکی از آخرين بازماندگان نسل تاريخ سازان سينمای جهان بود که 30 ژوئيه در 94 سالگی درگذشت. درست همان روزی که فیلمساز ديگری از اين نسل، یعنی اينگمار برگمان نيز در گذشت.

نمی توان از سينمای اروپا در نيمه دوم قرن بيستم سخن گفت و نامی از فيلمهایی چون "ماجرا" و "شب" نبرد. آنتونيونی و لوکینو ویسکونتی در جريان گردهمايی فيلمسازان ايتاليايی در مخالفت با سانسور حاکم بر سينمای ايتاليا. 1960

با کمرنگ شدن تاثير مکتب نئورئاليسم بر سينمای ايتاليا در دهه های 50 و 60 ميلادی آثار درخشان نسل ديگری از کارگردانانی چون فدريکو فلينی، پیر پائولو پازولینی و ميکل آنجلو آنتونيونی، فصل باشکوه ديگری را در سينمای ايتاليا و جهان رقم زد. فلينی و آنتونيونی در جشنواره فيلم کن 1971.

همراه با مونیکا ويتی بازيگر فيلم ماجرا که در 1960 ساخته شد. آنتونيونی برای اين فيلم جايزه بخش "برداشت بلند" را در جشنواره فيلم کن بدست آورد؛ نخستين دستاورد او از جشنواره فیلم کن.

در سال 1964 صحرای سرخ، شير طلايی ونيز را برای او به ارمغان آورد. خرس طلايی برلين برای فيلم شب و نخل طلای کن برای آگرانديسمان مهمترين جوايزی بود که او بدست آورد.

در جريان ساخت حرفه: خبرنگار (مسافر) با بازی جک نيکلسون و ماريا اشنایدر در سال 1974. اين فيلم نامزد دريافت نخل طلا شد.

آنتونيونی در سال 1972 در جريان انقلاب فرهنگی چين، مستند بلندی به نام چین ساخت. اين فيلم به سفارش مقامات چينی ساخته شد.

آنتونيونی و برناردو برتولوچی سازنده فيلمهایی چون "آخرين تانگو در پاریس" و "بودای کوچک" در جريان کنفرانس خبری جشنواره فيلم کن 1984.

آنتونيونی فقط دوبار آن هم در يک سال برای فيلم آگرانديسمان نامزد اسکار شد. او سرانجام در سال 1995به اسکار افتخاری دست يافت که جايزه اش را از جک نيکلسون دریافت کرد.

همراه با همسرش انريکا فیکو، بازيگر سينمای ايتالیا. آنتونيونی پس از سکته مغزی در سال 1985 قدرت تکلمش را از دست داد. او در سال 1994 با کمک ويم وندرس فيلم آن سوی ابرها را ساخت.