"از نگاه کودکان" عنوان نمايشگاهی از عکسهايی است که کودکان و نوجوانان کنگويی و رواندايی از زندگی خود در پناهگاه های اوگاندا برداشته اند. ناسابيمانا می گويد: "ما نبايد اينجا باشيم. ما سختی می کشیم."

اين نمايشگاه که با حمايت بنياد نشنال جئوگرافیک و "گروه پزشکی بین المللی" برگزار شده از چهاردهم ژوئن در کرانه جنوبی رود تيمز لندن آغاز بکار کرده و تا اول ژوئیه ادامه خواهد داشت.

چهار عکاس نشنال جئوگرافیک به اين کودکان که اغلب آنها حتی مدرسه هم نرفته اند، نحوه کار با دوربينهای نيمه حرفه ای را آموزش داده اند. تئو:" من می خواستم اين مرد را نشان دهم که حسابی درمانده است. او را ازشهرمان در کنگو می شناسم و حالا با هم همسايه ايم."

رضا دقتی، عکاس برجسته ايرانی نيز جزو اين گروه چهار نفره بود که در مراسم افتتاحيه نمايشگاه نيز حضور داشت. بسياری از این کودکان فقط يک تکه لباس دارند و گاهی آن را در سراسر سال هم نمی شويند.

سسيل زد: "اين عکس نشان می دهد که زندگی يک پناهجوی بیچاره چگونه است و ما برای ساخت محل زندگی مان از چه چيزهايی استفاده می کنيم. به اين مادر نگاه کنید. گويی در زندان است. يک انسان نباید اينگونه زندگی کند."

پاسکو: "من نان آور خانواده ام. پولی که من از شخم زدن زمين (مانند اين زن) در می آورم کفاف زندگی خانواده ام را نمی دهد. آرزو دارم درس بخوانم؛ نجاری یا ساختمان سازی."

استر: "در 17 سالگی خانواده ام به من متکی است. مادرم همیشه مريض است، خواهران و برادرانم به مدرسه می روند و بار تامين مخارج خانواده بر دوش من است."

امرنس: "اين برادر کوچکتر من است. از تختش به عنوان ميز استفاده می کند. پدر و مادر ما در جنگ رواندا کشته شدند. اگر هر دوی مان درس بخوانيم ديگر چيزی برای خوردن نداريم."

انور: " اين عکس حسابی مرا خوشحال می کند. اين خانواده من و خانه ماست. ما پناهجوييم، اما خوشبختيم چون خانه و غذا داريم و همه در کنار هم هستیم."

عکسی که پسر 14 ساله ای از مادر و برادرش گرفته است. مادر دستش را برای پوشاندن برهنگی پسرش به دور او حلقه کرده است. او شرمسار است که فقر نمی گذارد برای فرزندش پوششی مهيا کند.