سبزیکاری از مشغولیت‌های اصلی زنان شمالی است. از آنجا که بیشتر سبزیکاران، مالک باغ یا زمین نیستند، معمولا در باغ مرکبات دیگران کار می‌کنند. به این معنی که مالک باغ، اجازه کاشت سبزی را به سبزیکاران در زمینی می دهد که فقط از محصولات مرکباتش استفاده می کند.

آنها از ساعت ۸ صبح تا ۶ بعدازظهر هر روز مشغول کاشت یا چیدن سبزی هستند و اغلب از درد کمر، زانو و آرتوروز رنج می برند.

در بهار هر سال سبزی‌های متنوعی از جمله جعفری، نعنا، گشنیز و تره را در باغ‌ها می کارند و در فصل پاییز آنها را چیده و به صورت عمده می فروشند. زمان چیدن سبزی، زنان های فامیل همه به کمک هم می آیند و درآمد روزانه را با هم قسمت می کنند.

هنگام استراحت‌ نیم روزی، گاهی آوازهای محلی شمالی را زمزمه می کنند و گاهی هم با دود کردن سیگاری، می نشینند تا درد کمرشان کمی آرام بگیرد.

نسل قبلی که چند سال اول زندگی شان را برروی دوش مادران هنگام کار کردن در باغ به یاد می آورند، دیگر تمایلی به انجام کارهای کشاورزی ندارند و فقط در زمان اوج کار به کمک خانواده می آیند.

خانم زمانی می گوید ۳۰ سال است کارش همین است و از در آمد آن توانسته کلبه‌ای در باغ مجاور بخرد. همسرش معتاد است و او خرج زندگی پسر و عروسش را نيز تهیه می کند.

خواهر خانم زمانی، پسر ۱۸ ساله اش را سال گذشته از دست داده است و برای فرار از خانه‌ای که جای جایش او را به یاد پسرش می‌اندازد، ۱۲ ساعت از روز، خودش را در باغ سرگرم می کند.

نزدیک غروب خورشید، هر کس سبزیهایی را که چیده در گونی‌ بسته بندی می کند. درآمد حاصل از فروش هر بسته، بسته به وضعیت بازار بین ۳ تا ۴ هزار تومان است.

شب هنگام، قبل از پختن شام برای خانواده، آنها بسته‌های سبزی را یا در رودخانه یا درحیاط منزل، می شویند و آنها را کنار در منزل می گذارند.

هر روز ساعت ۳ صبح، وانتی به دنبالشان می آید و آنها برای فروش سبزیها روانه بازار روز محل می شوند.

آنها سبزی‌ها را به صورت عمده به زنانی می فروشند که از ساعت ۵ صبح در بازارهای روزانه محلی دور هم جمع می شوند و منتظر "دشت اول" خود هستند.

پیرمردی در بازار روز می گوید که از صبح صندلی اش را بر می دارد و شاهد تلاش زنان سبزی کار است و به شوخی می گوید شاید یکی شان بالاخره روزی مراقبت از من را به مراقبت از سبزیهایش ترجیح دهد، خدا چه می داند. جای خالی مرد خانواده و کمک هایش، همواره احساس می شود.