از روز 29 مارس نمايشگاهی با عنوان "اشيای سوررئال: سوررئالیسم و طراحی" در موزه ويکتوریا و آلبرت در لندن برپا شده که تا 22 ژوئيه سال جاری ادامه خواهد داشت. مدل يک گالری نمايش دهنده آثار سوررئاليستها در نيويورک در سال 1942

اين نمايشگاه تاثير مکتب سوررئاليسم را بر روی هنرهای گوناگون از جمله طراحی، تئاتر، مد، فيلم، معماری و تبلیغات معرفی می کند. تابلوی "تکثیر" اثر رنه ماگريت.

بيش از 300 اثر در اين نمايشگاه دیده می شود. نگاه به ارتباط سوررئاليستها با طراحی و تاثير طراحان از سوررئاليسم از اهداف اصلی برگزاری این نمايشگاه است. "مبل لبهای می وست" اثر سالوادور دالی .

چيسلين وو، برگزار کننده اين نمايشگاه می گويد: " ما امیدواريم در اين نمايشگاه دریابيم که چگونه سوررئالیسم وارد دنیای طراحی شد، زبان جدید مدرنیته را خلق کرد، نظر عمومی را جذب کرد و هنوز هم به طور شگرفی موثر است." مجسمه "ونوس بازيافته" ساخته من ری.

اين نمايشگاه آثار هنرمندانی را به نمايش گذاشته که عمدتا کارشان را پيش از سال 1939 (آغاز جنگ جهانی دوم) آغاز کرده و تا سالهای پس از جنگ ادامه دادند. طرحهای لباس از جورجو دی کيريکو.

سالواردو دالی، مکس ارنست، رنه ماگريت، السا شاپارلی، مارسل دوشان، مرت اوپنهايم، من ری، آلبرتو جاکومتی، ژان آرپ و خوان میرو از جمله چهره های سرشناس مکتب سوررئاليسم هستند که آثاری از آنها در اين نمایشگاه دیده می شود. تلفن خرچنگی اثر دالی

مکتب سورئاليسم در پی از هم پاشيدگی دادائيسم و توسط هنرمندان اين نهضت در اواسط دهه 1920 پدیدار شد و تدريجا به عنوان مهمترين جنبش هنری قرن بيستم مطرح شد. "کشوهای مجسمه ونوس میلو" ساخته سالوادور دالی

با انتشار مانيفست سوررئاليسم که در سال 1924 توسط آندره برتون، شاعر و نویسنده فرانسوی در پاريس منتشر شد در واقع يکی از مهمترين مکتبهای هنری تاریخ متولد شد که تاثیرش همچنان بر هنر مدرن مشهود است. طرح لباس از خوان میرو

هنرمندانی چون پل الوار، مکس ارنست، آنتوان آرتور و لوئی آراگون از مهمترين کسانی بودند که با امضای مانيفست نخست سوررئاليسم از اين مکتب حمايت کردند. هر چند این مکتب توسط شاعران و برای ادبيات پايه ريزی شد ولی هنرمندان هنرهای تجسمی بودند که به رشد و پیشرفت آن کمک کردند. میز با پاهای پرنده ساخته مرت اوپنهايم