نمايشگاهی از عکسهای سياه و سفيد کامران عدل از عکاسان قديمی ايرانی با عنوان "قر و غمزه های خاک" که از ۲۷ بهمن در گالری خاک افتتاح شد، روز سه شنبه ۸ اسفند به کار خود پايان داد.

کامران عدل در ۱۳۲۰ متولد شد و تحصيلاتش را ابتدا در تهران و سپس در فرانسه ادامه داد. او دارای ديپلم هنرستان صنعتی عکاسی از فرانسه است.

وی پس از اخذ ديپلم هنرستان، در بزرگترين مجموعه‌ لابوراتورهای ظهور و چاپ عکس اروپا به‌ نام هامل (Hamele) مشغول بکار شد و در بخش چاپ عکس‌های بزرگ متری به ‌کار پرداخت. پس از شش ماه کار در هامل، در عکاسی مد به ‌دستياری ژاک روشون(Jack Rouchon) شد.

او در سال ۱۳۴۷ به استخدام راديو و تلويزيون ملی ايران درآمد و مدير گروه عکاسی اين سازمان شد و همچنين در مدرسه عالی تلويزيون و سينما تدريس می کرد.

کامران عدل در دوران خدمتش در تلويزيون ملی ايران، در تمام زمينه های عکاسی فعاليت داشت و بنيانگذار عکاسی نوين خبری، عکاسی نوين صحنه (تلويزيونی، تأتر، سينما و جشن هنر شيراز)، عکاسی نوين معماری و اجتماعی شد و آرشيو سازمان را بر متدهای نوين بنيان گذاشت.

عکاسی از اشياء موزه های فرش، رضا عباسی، موزه‌ هنرهای معاصر، موزه‌ صنعتی کرمان، موزه‌ رشت و عکسبرداری‌های انتشاراتی، از جمله ۷ جلد کتاب اجرای نقش در کاشيکاری ايران، گذری به‌ چهار محال و بختياری و معماری معاصر ايران از جمله فعاليت های او در زمينه عکاسی است.

بيشتر تمرکز حرفه ای کامران عدل در زمينه عکاسی معماری است . او از ۱۳۵۸، همکاری خود را با بنياد فرهنگی آقاخان، که به تازگی تأسيس شده بود آغاز کرد و به‌ عنوان عکاس هيئت داوران جايزه‌ی معماری آقاخان و همچنين عکاسی از شهرهای مختلف جهان اسلام، فعاليت کرد. اين همکاری، همچنان ادامه دارد.

عکاسی از پيشرفت کارهای ساختمانی مجتمع فولاد اهواز، شروع و راه اندازی فعاليت‌های متروی تهران، عکاسی از پيشرفت کار بازسازی مجلس شورای ملی سابق و مجلس شورای اسلامی و عکاسی از ساختمان مجتمع کنفرانس اسلامی در سعدآباد (وزارت مسکن و شهرسازی) از جمله فعاليت های در داخل کشور کامران عدل بوده است.

عکاسی از قلعه بم که در زلزله سه سال پيش بم ازبين رفت و عکاسی از شهر "جنه " در کشور مالی که شهری باستانی و گلی است و يونسکو آن را ميراث فرهنگی جهانی معرفی کرده است، از ديگر فعاليت مطرح او در زمينه عکاسی است.

او در اطلاعاتی که برای نمايشگاهش چاپ کرده، نوشته "همه تشنه آب هستند، ولی من تشنه خاک هستم. نگاه من به خاک، نگاهی خاص است. من خاک را سکسی می‌بينم و ساختمان‌های خاکی را نه تنها سکسی، بلکه آن‌ها بسيار اروتيک (Erotique) احساس می‌کنم."

در عکس هايی که در نمايشگاه هم در معرض ديد قرار گرفته است و زوايايی که عکاس از موضوع عکاسی کرده است، براين موضوع تاکيد می شود. ضمن آنکه نوع اعوجاج روی ديوارها و نماهای بيرونی اين حس را تقويت می کند. گاهی نيز صورت انسان در ابعاد بزرگتر را به ذهن متبادر می کند.

در عکس هايی که در نمايشگاه هم در معرض ديد قرار گرفته است و زوايايی که عکاس از موضوع عکاسی کرده است، براين موضوع تاکيد می شود. ضمن آنکه نوع اعوجاج روی ديوارها و نماهای بيرونی اين حس را تقويت می کند. گاهی نيز صورت انسان در ابعاد بزرگتر را به ذهن متبادر می کند.