از ابتدای فوريه اولين مرحله ممنوعيت سيگار کشيدن در فرانسه به مرحله اجرا در آمده است. تغييری اساسی در کشوری که بعضا رابطه اش با سيگار، عاشقانه توصيف می شد.

سيگار گالووآ Gauloises نمادی ملی محسوب می شد و از اقلام مهم در توشه ميليونها سرباز در جريان جنگ جهانی دوم بود.

در سالهای 1950 و 1960 هنرمندان و روشنفکران- مانند پابلو پيکاسو- در کافه های Left Bank در کنار رود سن دور هم جمع می شدند و سيگار دود می کردند.

ژان پل سارتر و آلبر کامو (عکس) هنگام بحث بر سر تقدم و تاخر ذات و وجود سيگار می کشيدند.

سيگار کشيدن نشانی از جذابيت جنسی به شمار می رفت. برژيت باردو در حال استراحت در حين فيلمبرداری فيلم "و خدا زن را آفريد" در جنوب فرانسه.

چهره هایی فرهنگی همچون ايو مونتان به پرورش اين ذهنيت کمک کردند که سيگار کشيدن در فراسنه به امری لازم الاجرا تبديل شود.

سرژ گانزبور، خواننده مشهور فرانسوی يکبار گفته بود، هموطنانش تنها زمانی که سيگار می کشند شادند. در متن يکی از ترانه های او آمده است: "خدا هاوانا می کشد، خدا ژيتان می کشد".

اما زمانه عوض شده و هنگامی که در سال 2003، عکس بئاتريس دال، بازيگر فرانسوی در جشنواره کن در حال سيگار کشيدن گرفته شد، ژاک شيراک عليه تنباکو اعلام جنگ کرد.

خود ژاک شيراک نيز زمانی سيگار می کشيده است. مانند اين عکس که توسط يک سيگار فروش در جريان يک تظاهرات نشان داده می شود. امروز اغلب فرانسويان از ممنوعيت استعمال دخانيات در اماکن عمومی حمايت می کنند.